Presentator Chiel Montagne, een paar decennia een van de bekendste snordragers van het land, werd vooral een kijkcijferkanon dankzij het door hemzelf bedachte Op losse groeven. Hij overleed donderdag op 80-jarige leeftijd.
is verslaggever van de Volkskrant. Hij schrijft over populaire cultuur, media en muziek.
De status van de man die opgroeide als Bert van Rheenen maar bekend werd als Chiel Montagne, mede door een forse snor, werd eerder dit jaar nog op ondubbelzinnige wijze benadrukt door een generatiegenoot. In het AD vertelde Gerard Cox over de plek waar zijn langdurige relatie begon met zangeres Joke Bruijs.
In 1973 had Cox een grote hit, ’t Is weer voorbij die mooie zomer. ‘En als je destijds een hit had, moest je naar Op losse groeven, het muziekprogramma van Chiel Montagne.’ En zo was het. Wie in de Nederlandstalige muziek iets voorstelde, stond vroeg of laat oog in oog met de presentator van het iconische programma van de Tros. En Cox en Bruijs dus ook.
Chiel Montagne overleed donderdag aan de gevolgen van longaandoening COPD, hij was 80 jaar. Zijn loopbaan in Hilversum was hij begonnen bij de KRO, maar bij Radio Veronica vond hij zijn draai. Als presentator onderscheidde hij zich op het zendschip vooral met het dagelijkse programma Muziek terwijl u werkt.
Voorbereid was hij nauwelijks, zo ging dat toen. In het begin deed hij als diskjockey maar wat, zei hij in 2003 in De Gelderlander. ‘Ik had thuis drie elpees en een paar singletjes, maar wist van niets. Toch werd ik aangenomen. Willem van Kooten, die kort daarna aantrad als directeur, heeft van mij uiteindelijk een diskjockey gemaakt.’
Het was ook in zijn tijd bij piratenzender Veronica – een van de mede-oprichters was een oom, Henk ‘Bull’ Verweij – dat hij zijn naam veranderde. Vanwege zijn liefde voor Franse chansons koos hij voor Chiel Montagne. De rest van zijn leven liet hij het maar zo.
En ja, die snor. Met tv-presentator Ted de Braak was hij een paar decennia de bekendste snordrager van het land. Hij koesterde de knevel en praatte er graag over, bijvoorbeeld over de keer dat hij ’m afschoor. Hij was 24 en kreeg er spijt van, vooral door de negatieve reactie van zijn vrouw die zei dat ze zonder die snor nooit op hem zou zijn gevallen. De beharing op de bovenlip kwam terug, het huwelijk hield glorieus stand.
Zijn naam is vooral verbonden aan de kijkcijferhit die hij zelf had bedacht, Op losse groeven en de even populaire opvolger, Op volle toeren. Bijna twee decennia was hij te zien op tv, van 1971 tot 1990. Gevraagd naar de kracht van het programma, zei Montagne in 2020 in het AD: ‘De eerlijkheid van de artiesten. Mensen die met passie stonden achter wat ze deden. Nederlanders hadden behoefte aan Nederlandse muziek.’
Montagne zou dat terrein niet meer verlaten. Hij produceerde platen van onder anderen boogiewoogiepianist Jaap Dekker, Astrid Nijgh en Alexander Curly (‘Ik heb ze groot gemaakt’) en ontving in zijn studio in Baarn, het Dutch Music Center, tientallen andere Nederlandse artiesten. In 2003 probeerde hij met de ‘Montagne Omroep Nederland’ tevergeefs door te dringen tot het omroepbestel. De doelstelling: meer ‘volkse’ muziek op radio en tv.
Het waren geen voor de hand liggende afslagen van de man die in zijn jonge jaren een loopbaan als acteur ambieerde. Bert van Rheenen was amper 18 toen hij werd toegelaten op de Amsterdamse toneelschool en in een klas belandde met Jeroen Krabbé, Rutger Hauer en Wieteke van Dort.
Het was van korte duur. ‘Het talent was er, maar ze wisten niet welke kant ze met mij op moesten. Ik was heel beschermd opgevoed, had nog helemaal niks in het leven meegemaakt. En dus werd ik na drie maanden naar huis gestuurd met de mededeling: ga eerst maar eens kijken hoe je in het leven staat.’
Ook op een ander platform kwam hij als artiest niet uit de verf. In de jaren zeventig probeerde hij het zelf als zanger. In 1969 had hij een plaat uitgebracht met voorgelezen gedichten van eigen hand, muzikaal ondersteund door gitarist Jan Akkerman. ‘HBS-achtige, maar wel eerlijke gedichten’, schreef De Tijd over het experiment.
Een vervolg bezorgde hem een kortstondige nachtmerrie. Een van de gedichten, Marja, was van muziek voorzien. Chiel Montagne zong het nummer in 1972 in de veelbekeken tv-show Voor de vuist weg van Willem Duys en beleefde een enorme afgang. Als zanger viel hij volledig door de mand. ‘Ik ging het live voor de televisie staan zingen en dat was enorm dom.’ Marja flopte, maar op de verdere loopbaan van Chiel Montagne had het geen enkele invloed.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant