De berichtgeving en vooral de foto’s over de massale hongersnood in Gaza in de krant van 24 juli maken hevige emoties los bij onze lezers. Een bloemlezing van de reacties.
Elke dag haal ik de Volkskrant uit de brievenbus en ga ik koffie zetten. De krant op tafel en toen stokte de dagelijkse routine. De foto op de voorpagina van 24 juli deed mij stilstaan. De tragedie wordt steeds duidelijker en doet mij denken aan eerdere tragedies. De wereld kijkt toen en lijkt lamgeslagen. Er wordt veel onderhandeld over de ruggen van kwetsbare mensen die opgesloten zijn tussen hekken.
Ik schrok van mijn eigen gedachten die terugvoerden naar een eerdere gebeurtenis vorige eeuw. Tevens vroeg ik mij af wat ik er zelf aan kan veranderen. Mijn geweten niet sussen door weg te kijken. Een klein gebaar en een klein protest. Elke dag hang ik de vlag met de vredesduif weer op. Hoe mooi zou het zijn wanneer meer mensen dit zouden doen. Mijn hoop is, dat het gaat helpen.
Gert Dedel, Middelburg
De foto’s van zwaar ondervoede kinderen uit Gaza zijn schrijnend en schrikbarend, ook door het besef dat de protesten van burgers tegen het weerzinwekkende gedrag van Israël kennelijk niets uithalen. Het besef dat de machthebbers van de wereld het kennelijk prima vinden zo. Roep nog maar weer ‘hoppa’ als er een bom valt, mensen. En over een paar decennia zeker weer onbeschroomd ‘excuses maken’. Waarom brengt de mensheid keer op keer op keer slechte mensen aan de macht.
Irene Apperloo, Twello
Na het zien van de foto’s in de krant wil ik een reactie schrijven, maar ik heb er geen woorden voor. Mijn oprechte excuses aan de Palestijnse bevolking dat wij dit laten gebeuren.
Ton Kraayenvanger, Neede
De voorpagina kopt met grote letters op 24 juli: Massale hongersnood in Gaza. Hongersnood associeer ik echter met honger door droogte en andere natuurrampen. Massale uithongering was een betere kop geweest. Of is dat misschien een ander woord voor genocide?
Heleen Houterman, Middelburg
Vandaag een grote foto op de voorpagina: hongersnood in Gaza. Het maakt me boos. Volkskrant, dit is geen nieuws! Wij als lezers kunnen niet helpen. Echt, ik heb het geprobeerd, een rode lijn getrokken, geld gegeven. De politiek is aan zet. Of willen jullie die bereiken?
Lucie van de Steeg, Sittard
Net als waarschijnlijk heel veel andere Volkskrant-lezers kon ik weinig anders meer doen dan huilen bij het zien van de foto op de voorpagina van 24 juli. Niet meer in staat om ‘gewoon aan het werk te gaan’, het hoofd malend met de vraag: ‘Waarom doen we niets?’
Waarom maken we niet per direct werk van het plan van de Arabische landen met hun voorstel Gaza opnieuw op te bouwen over een periode van vijf jaar, in ruil voor hun erkenning van de staat Israël (zoals die erbij lag in 1967) en de Israëlische erkenning van de staat Palestina? Dat is toch een serieuze kans en een geloofwaardig gebaar om het conflict eindelijk eens op te lossen?
Waarom verbreken we niet iedere vorm van handel met Israël tot de schuldigen zijn uitgeleverd aan het Internationaal Strafhof? Wat moet er nog onderzocht of besproken worden en hoe lang moet dat duren?
Ik kan er niet meer tegen. Het is inmiddels ook onmogelijk de hersensplijtende hypocrisie niet te zien: waar genoeg geld verdiend wordt, verdwijnt de moraal, verdwijnt de empathie. Het enige wat mij nog rest, is in navolging van Howard Beale mijn ramen te openen en het uit te schreeuwen: ‘I’m mad as hell, and I’m not going to take this anymore!’
Martin Draax, Amsterdam
Woede, wraak, onmenselijkheid, afwezige God, onmachtige mens, tranenvloed. Zomaar wat woorden die opkomen bij het zien van de foto’s uit Gaza.
Peter van Drongelen, Vught
De woorden zijn op. De rode lijn is getrokken. Maar het blijft stil. Het uitblijven van reactie, er zijn geen woorden voor. Het volgende rodelijnprotest houd ik een stille tocht.
Fieke Hillerström, Gouda
Naar aanleiding van de schokkende foto op de voorpagina van de krant van 24 juli, de moeder met haar uitgehongerde kind, vraag ik alle media wereldwijd om deze foto opnieuw paginagroot te vertonen met de tekst: Wij zijn allemaal verantwoordelijk!
Stop met al die zalvende, loze woorden, eindeloze debatten zonder resultaat. Wij zijn het die dit collectief in stand houden!
Annette Wolfs, Ammerzoden
De foto op de voorpagina van 24 juli en verderop in de krant over uitgemergelde kinderen in Gaza, hemeltergend is het. Maar toon het steeds opnieuw. Alsof het concentratiekamp met daarin de Joden uit de Tweede Wereldoorlog nog bestaat, alleen zijn er andere slachtoffers en zijn nu de daders de Joden. Kan en mag je dat zeggen? Natuurlijk bedoel ik niet alle Joden, zoals ooit ook niet alle Duitsers fout waren, maar die discussie is gevoerd en komen we toch niet uit.
Wat kunnen we doen, behalve bij de volgende rodelijndemonstratie nog massaler op de been komen. En aan de Joden hier: laat je horen! Het gaat inmiddels allang niet meer om hoe het ooit begon.
Yvonne Takken, Zaandam
Voor wie de staat Israël tegen beter weten in stelselmatig de hand boven het hoofd blijft houden en het nog steeds durft te hebben over het recht op zelfverdediging tegen terrorisme, zou ook zo’n duidelijk woord moeten zijn. Wellicht mogen we van Koot en Bie hier voortaan ‘Schoftentuig’ voor gebruiken?
H.P. Eijgenhuijsen, Zierikzee
De foto op de voorpagina van de krant van 24 juli heeft mij met walging vervuld. De vraag komt bij mij op hoe een volk dat zo geleden heeft zich kan verlustigen aan het vernietigen van een ander volk.
Annelies Witzel, Oisterwijk
Nooit eerder in mijn 68-jarige leven ben ik zo woedend geweest over een politieke situatie en heb ik mij zo machteloos gevoeld. Nooit eerder heb ik mij geschaamd voor mijn regering die zo overduidelijk wegkijkt en alle geweld van de agressor met de (historische) mantel der liefde bedekt. En nooit eerder heb ik gejankt bij foto’s in de Volkskrant van 24 juli. De uitgemergelde lichamen, de doden, het lijkt wel 1945.
Het wordt hoog tijd dat een nieuwe groep geallieerden concentratiekamp Gaza bevrijdt. Maar er worden zelfs nog geen aanstalten daartoe gemaakt. Ooit, ooit als dit alles voorbij is zal deze periode ingaan als de schande van de 21ste eeuw. Maar kan de wereld dan nog met droge ogen zeggen ‘dit nooit weer’?
Marc Evertse, Bleiswijk
In 1945 was er aan het eind van de hongerwinter zo’n tekort aan voedsel in West-Nederland dat de Duitse bezetter akkoord ging met geallieerde voedseldroppings. Deze levensreddende actie wordt nog steeds dankbaar herdacht en is onderdeel van onze vaderlandse geschiedenis.
Iedereen ziet anno 2025 wat er in Gaza gebeurt, is de situatie nog niet méér dan nijpend genoeg voor een soortgelijke actie? Er zijn vliegtuigen en voedsel genoeg in Europa, kunnen we niet ondanks wetten en de praktische bezwaren opkomen voor mensenlevens? De machteloosheid is gekmakend.
Jan van Kampenhout, Schiedam
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant