is journalist, ondernemer en columnist van de Volkskrant.
‘Links moet de andere kant op, richting rechts van het midden’, zo luidde het advies van collega-columnist Arie Elshout afgelopen maandag. Briljant: als iedereen nou gewoon rechts van het midden wordt, dan zijn we eindelijk van die vervloekte polarisatie af! O ja, en omdat hogeropgeleiden waarde hechten aan de waarheid, verschansen zij zich in ‘torens van hun morele gelijk’, volgens Elshout, en dat is ‘hooghartig’. Tja, waarom zijn we niet allemaal immorele, maar nederige leugenaars?
Goed, u kent mijn positie met betrekking tot mannen van een zekere leeftijd die in een zekere richting zijn afgedreven sinds een zekere kale man werd vermoord. Een nieuwe tirade hierover zal ik u besparen. Ik had Elshout kunnen vragen om in een volgende column nu eens concreet te maken hoe links al die ‘populistische zorgen’ zou kunnen wegnemen, zoals hij oproept, ware het niet dat hij zijn antwoord op alles al heeft weggegeven; door rechts te worden. Nogmaals: briljant!
Ik beperk mij daarom tot wat Elshout als bewijs aanvoert. Hij – die in zijn tijd als Amerika-correspondent Dick Cheney haast overtrof in zijn enthousiasme over de toch op leugens gebaseerde Irak-oorlog – voert in zijn column Rahm Emanuel op. Dat is de voormalige burgemeester van Chicago, die in het begin van zijn carrière voor Bill Clinton werkte. Rahm gaf vorige week een interview aan The Washington Post.
Rahm debiteert in dat interview een aantal leugens, met als belangrijkste dat de Democraten in de verkiezingsstrijd van vorig jaar te veel bezig zouden zijn geweest met pronouns en transgenders. In werkelijkheid hebben de Democraten daar juist helemaal niets over gezegd, waardoor de Republikeinen met hun anti-transcampagne (die 200 miljoen dollar kostte) de beeldvorming over het zogenaamde Democratische standpunt konden bepalen.
De waarheid is dat de Democraten zich in het defensief hebben laten drukken door de agressieve leugens van de Republikeinen en zich al jaren verstoppen op alle thema’s die als ‘woke’ gebrandmerkt kunnen worden. U weet wel, precies zoals linkse partijen overal in Europa, ondanks een gebrek aan macht en dankzij een gebrek aan ruggengraat, in het defensief zitten door de agressieve leugens van extreemrechts, met name over immigratie. Wat Emanuel en Elshout bepleiten – opschuiven naar rechts – is gewoon staande praktijk sinds de jaren negentig. En dat is nu net de reden dat links blijft verliezen.
Alsof er geen brede consensus bestaat over het doodlopen daarvan, bepleit Elshout om maar gewoon weer Clintons derde weg in te lopen. Ronduit speculatief is zijn claim dat zijn ‘pragmatische inschikkelijkheid’ Clinton het presidentschap bezorgde; daar is helemaal geen bewijs voor. Van Ross Perot (de onafhankelijke kandidaat die 19 procent van de stemmen kreeg) tot de economische problemen waarmee zittend president Bush sr. worstelde; zo ken ik er ook nog een paar.
In een reflectie uit 2013 blikt Elshout op veelzeggende wijze terug op zijn Irakese misser: ‘Het gaat altijd weer over leugens. Het woord wordt eruit gespuugd met een fanatisme dat me meteen doet denken: wie zijn jullie om daar zo hoog te paard te zitten?’ En ik maar denken dat journalisten op zoek moeten naar de waarheid.
Ten overvloede: links dient helemaal niet naar rechts op te schuiven, maar ruggengraat te kweken. Dat zal Elshout wel hooghartig vinden, maar dat vond hij mij toch al - in een eerdere column verwees hij in dat kader zelfs naar mijn ‘genenpakket’. Maar ik draag mijn hooghartigheid met trots, nu ik weet dat daar slechts interesse in de waarheid mee wordt bedoeld.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
[Hier de tekst overheen typen of plaatsen]
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant