is chef-buitenland van de Volkskrant. Hiervoor schreef ze over Afrika, migratie en ontwikkelingssamenwerking.
Hoeveel waarschuwingen zijn er nodig voordat de EU eindelijk strafmaatregelen neemt tegen Israël?
Israël is geenszins van plan om de humanitaire situatie in Gaza te verbeteren. Zoveel is opnieuw duidelijk na een weekend vol genocidaal geweld, waaronder gerichte executies bij voedseldistributies en hongerdoden. Er kan ook geen misverstand meer bestaan over de intentie Gaza met de grond gelijk te maken en de Palestijnen definitief te verdrijven, na het nieuwe offensief op Deir al-Balah, een van de laatste steden die nog niet volledig aan puin is geschoten.
Palestijnen zijn opgeroepen zich te verplaatsen naar Al-Mawasi, een desolaat gebied aan de kust zonder faciliteiten waar al honderdduizenden mensen naartoe zijn verdreven. De humanitaire omstandigheden waarin Palestijnen op zogenaamd veilige plekken op een kluitje bijeen gedreven zitten zonder eten, drinken of een dak boven hun hoofd, zijn onbeschrijfelijk. Elke dag moeten mensen vrezen voor beschietingen en elke dag moeten ze de verschrikkelijke keuze maken tussen sterven van honger of dood worden geschoten tijdens de zoektocht naar – onbetaalbaar – voedsel of in de rij bij de door Israël bepaalde voedseldistributiepunten.
De gedwongen verplaatsing van een volk komt neer op etnische zuivering. Die intentie werd vorige week nog eens onderstreept met het Israëlische plan een ‘humanitair kamp’ te bouwen bij Rafah voor 600 duizend Palestijnen; een ‘concentratiekamp’ volgens critici, onder wie de Israëlische oud-premier Ehud Olmert. In een brandbrief noemen 25 westerse landen, waaronder Nederland, dit plan ‘volstrekt onacceptabel’ en ‘in strijd met het internationaal humanitair recht’. In de brandbrief die maandag aan Israël werd gestuurd, roepen de landen Israël op de oorlog ‘onmiddellijk te stoppen’ en reguliere hulporganisaties toe te staan hun levensreddende werk te hervatten.
Tot veler ontsteltenis verbinden de landen opnieuw geen consequenties aan de oproep aan Israël. En dat nog geen twee weken nadat de EU Israël met sancties had gedreigd als de humanitaire situatie niet zou verbeteren. Israël beloofde beterschap en dat was voor de Europese ministers en EU-buitenlandchef Kaja Kallas blijkbaar even genoeg om geen strafmaatregelen op te leggen.
Dat Israël sindsdien de situatie alleen maar verder laat escaleren, zou in Brussel moeten worden opgevat als een regelrechte schoffering en zou de lidstaten moeten motiveren om eindelijk eens in actie te komen. Het opschorten van het Associatieverdrag met Israël ligt op tafel, maar de politieke wil en daadkracht ontbreekt om door te pakken. Lidstaten verschuilen zich achter de benodigde unanimiteit die nodig is om de overeenkomst op te zeggen. Maar zolang landen als Duitsland en Hongarije dwarsliggen en een deel van de Europeanen blind blijft voor het genocidale geweld in Gaza vanwege het eigen oorlogsverleden, komt die er nooit.
Die patstelling ontslaat de lidstaten niet van de verplichting om te onderzoeken hoe ze op eigen kracht Israël kunnen dwingen het geweld in Gaza te stoppen. Ook de Nederlandse regering die de brief heeft ondertekend, kan Israël raken met sancties, handelsbeperkingen en bijvoorbeeld een tijdelijke stop op visa en academische uitwisseling. Nog langer wegkijken is niet meer te verdragen.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
Source: Volkskrant