De lezersbrieven! Over feestelijke pesticiden, steun voor de status quo, de schuld van links, mispoezen en mensen die klagen over de waardedaling van hun huis.
Zondagmiddag was ik in het Concertgebouw in Amsterdam, waar zanger Claude samen met het Metropole Orkest een vrolijkmakend en ontroerend optreden gaf. In het publiek zaten zijn moeder, zusters, vrienden uit het azc en meester Kees. Kees heeft Claude, en nog veel meer kinderen in het azc, Nederlands geleerd en kreeg een daverend applaus. Ik zou iedereen dat concert willen laten beleven, maar vooral de ophitsers in de Kamer en de angsthazen en haters in de steden en dorpen die het met geweld voor elkaar krijgen om asielopvang te weren uit hun woonplaats.
Verdiep je in het leven van Claude en zijn familie en de weg die ze afgelegd hebben vanuit Congo . Misschien moeten we, als tegengif tegen de huidige stemming in ons land, meer van dat soort verhalen vertellen. Niet iedere vluchteling wordt beroemd, maar veel komen goed terecht.
Tecla Boonstra, Amsterdam
Nu we meer weten over de teelt van onze bloemen wordt het discutabel:
na vier tochten door de Gelderse natuur overhandigen we de wandelaars feestelijk een gifbom in de vorm van een bos gladiolen – gif dat deze natuur ook al zoveel schade aandeed.
Net zoals de ook feestelijke ballonnen recent in de ban gingen, is het nu aan de tijdsgeest om iets te gaan vinden van de dood door de gladiolen.
Robert Dekker, Arnhem
Briefschrijver Jan Rob Dijkstra ‘kijkt naar alle partijen en steunt niemand’. Als je niemand steunt, steun je de status quo. En die status quo is nu een voortdurende genocide.
Sander Appel, Amsterdam
Volgens Arie Elshout is links de schuld van alles en moet het vooral opschuiven naar rechts van het midden. Hij vindt dat links de cultuuroorlog is gestart in de jaren ’70 op het gebied van vrouwen- en homorechten.
Vrouwen moeten kennelijk dus weer achter het aanrecht en de homoseksuele medemens moet weer terug in de kast. En rechts? Rechts moet niks. Of hooguit opschuiven richting dictatuur, als links rechts van het midden belandt?
Sylvia van der Werf, Diemen
In de rubriek ‘Altijd al willen weten: Mis poes’ schrijft Ernst Arbouw over de vraag of poezen hun baasjes missen wanneer die op vakantie gaan. Hij parafraseert hierin Claudia Vinke (hoogleraar aan de UU), die bijzonder veel moeite doet om geen menselijke emoties aan dieren toe te schrijven. ‘Katten houden niet van verandering en de plotselinge afwezigheid van huisgenoten is bij uitstek het soort verandering waarvan ze gestrest raken.’
Volgens mij is ‘stress door de plotselinge afwezigheid van een huisgenoot’ een mond vol voor ‘iemand missen’, of je dit nou aan een mens of aan een dier toeschrijft.
Wouter de Jong, Nieuwegein
Je hoeft de krant maar open te slaan, of er is een groep mensen die erin klaagt over de voorgenomen bouw van windmolens, stroomstations (Economie, 13/6), azc’s of een crematorium in de achtertuin. Het argument is altijd: ‘straks is mijn huis niks meer waard’.
Ofschoon het nogal potsierlijk is om te klagen over de waardedaling van je huis, in een tijd dat veel mensen geen woning kunnen vinden, is het sowieso onzin. Uit onderzoek in de buurt van Schiphol, Tata Steel, azc’s of windmolens is nergens gebleken dat dit een significante daling van de huizenprijzen heeft veroorzaakt. Dat terwijl de prijzen van huizen de afgelopen 20 jaar met 400 procent zijn gestegen.
Nu weet ik dat we in de huidige tijd vooral begrip moeten hebben voor de emoties van mensen. Maar hier en daar is het toch wel eens handig om ook naar de feiten te kijken.
Wat overigens wel tot een grote prijsdaling zou kunnen leiden, is bijvoorbeeld een gebrek aan stroom. Of vergrote dreiging van overstromingen en hitte, als gevolg van het in de wind slaan van allerlei dreigende signalen uit de klimaatwetenschap.
Ton van Rietbergen, economisch geograaf, Utrecht
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant