Het leuke van nog geen kinderen hebben, is dat je ze de wereld nog kunt weigeren: geen woning, geen erfopvolgingsregeling! Rijmt niet helemaal lekker, maar dat is wel precies de reden dat mijn generatie het krijgen van kinderen maar uitstelt en uitstelt, bleek dit jaar uit cijfers van een planbureau, of universiteit, of Motivaction in opdracht van het ministerie, of het ministerie van Omtzigtiaans Statistiekmisbruik.
Hoe dan ook, ik stelde me mijn moeders buik altijd voor als een klein huisje, met een klein tafeltje en een klein bedje met een nachtkastje met daarop een nachtlampje. En dat ik daarin een gelukkig leven had. En wat de hoge jongens en meisjes in Den Haag maar niet lijken te willen begrijpen, is dat het menens is. Dat de woningnood me dag in dag uit bij de keel grijpt, diep in de ogen kijkt en zegt dat ik een klein, klein jongetje ben.
Dat ik Dag In Dag Uit op mijn knietjes omhoog kijk, machteloos speelbal van woningnetloterijen en vernederend hoge inkomenseisen. Maar, maar, wanneer mag ik dan, papa?
Als kind hield ik sowieso erg van de buik van mijn moeder. En zij van die van mij. Ze blies er met haar mond lucht in en dat kietelde dan vreselijk en dan moest ik vreselijk lachen. En dan deed ze het nog een keer en nog een keer en het bleef maar leuk.
Maar als volwassen man ben ik er klaar mee. En ik ben niet de enige. Ik sta voor iets groters. Ik representeer een generatie kinderen van niet-rijke ouders. Noem het brat summer, maar als er deze zomer niet ergens een switch omgaat, dan is het gewoon een keer afgelopen. Laat ik het explicieter maken: dan gaat er bij ons een knoopje in en dan zoekt Nederland mijn vaderland het maar uit qua vervangingsgraad. Dan omvolk ik hier helemaal niemand niet. Dan great replacen jullie die handen aan jullie sterfbed maar met echte immigranten. Dan wordt dat de kwestie van kiezen.
Ik vind het jammer dat mensen vaak zo onzeker zijn over hun buik. Buiken zijn het mooiste lichaamsdeel van de hele wereld. Een zachte zak organen. Een veilige vluchtheuvel vol leuke geluidjes. Een borst zonder ribben en agressief kloppend hart, want ik heb voor na de verkiezingen ook vast een tribunaaltip: Stef Blok, ultrakortgeestelijk aartsdaddy van genetisch gefaalde failed state der Nederlanden.
Het is de plek waar je een zwaard voelt steken als je spijt hebt van iets.
Je buik is je rustpunt, zei mijn moeder altijd. Leg je hand er maar eens op. Voel maar.
Aai jezelf een beetje met je duim, zachter, zachter. Voel je buik zo zacht mogelijk. Voel je kind terwijl je in- en uitademt. Wat voor soort knoopje leggen ze eigenlijk in zo’n zaadleider? Een strikje?
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant