De columnisten Danielle Pinedo, Pieter van Os en Philip de Witt Wijnen werpen in deze rubriek beurtelings een blik op het EK voetbal in Zwitserland.
Eén van de grootste misperen van voetbalcommentatoren, meestal gebruikt als superlatief voor een spannend wedstrijdslot, is de opmerking: „dit hadden ze zelfs in Hollywood niet kunnen bedenken”. Het is natuurlijk onzin, want in Hollywood kunnen ze veel betere eindes verzinnen dan de werkelijkheid vermag. En voetbal is non-fictie: liefhebbers zullen het moeten doen met de waarheid, ook als die zich niet voegt naar de wetten van een goed verhaal.
Een van die wetten? Een ontknoping. Scenarioschrijver Niek Barendsen sprak afgelopen weekeinde in een interview aan Het Parool over de noodzaak van „een wegwezer”. Die gedachte past goed bij de laatste kwartfinale van dit EK, afgelopen zaterdag. Al na dertien minuten trok de Duitse Kathrin Hendrich in een sterk staaltje verstandsverbijstering aan de haren van een Française. Hendrich kreeg rood en Frankrijk een penalty. Die werd benut.
Vanaf dat moment was het de vraag of het voorspelbare zou gebeuren: Frankrijk zou met elf spelers winnen van tien Duitsers, een team dat eerder met 4-1 op de broek had gekregen van Zweden. Of, aanzienlijk minder waarschijnlijk: de tien Duitsers zouden de 1-1 op het scoreboard houden, tot en met de verlenging. Daarmee zou de onpartijdige toeschouwer krijgen wat hij altijd wil: een goed verhaal.
Het werd dat laatste. En met de winst van Duitsland kwam opeens elke dribbel, hoekschop, tackle of breedtepass uit de wedstrijd in een bezielend verband te staan. Geen doorsnee wedstrijd meer, maar betekenis. Geen wedstrijdverloop, maar geschiedenis.