Arjen van der Horst
correspondent Verenigd Koninkrijk
Arjen van der Horst
correspondent Verenigd Koninkrijk
Wanneer Engeland vanavond op het punt staat om te beginnen aan de halve finale van het EK tegen Italië (aftrap 21.00 uur), zullen de speelsters voor de verandering niet knielen. Dit antiracismegebaar werkt niet, zo constateert de Engelse sterspeelster Lucy Bronze somber.
Ze is "boos en bedroefd" dat haar teamgenoot Jess Carter het doelwit is geweest van racistische uitlatingen. "We moeten in het voetbal op zoek naar andere manieren om racisme te bestrijden."
De 27-jarige verdediger Carter besloot vorige week van sociale media af te gaan, nadat ze al het hele EK doelwit was van racistische scheldpartijen.
Ook de halve finales en de eindstrijd van het EK voetbal voor vrouwen in Zwitserland is te volgen bij de NOS. Alle wedstrijden zijn live te zien op televisie en via een stream op NOS.nl en in de NOS-app (ook voor je smart-tv).
De halve finales zijn op dinsdag en woensdag, op zondag is de finale. De uitzendingen beginnen telkens om 20.30 uur.
Anders dan het mannenvoetbal heeft het professionele vrouwenvoetbal nooit echt last gehad van racistische spreekkoren in stadions, maar het is nooit immuun geweest voor racisme en andere haatdragende uitlatingen. Vooral de opkomst van sociale media heeft laten zien hoe taai dat gevecht nog altijd is.
Arthur Wharton, een geboren Ghanees, wordt gezien als de eerste zwarte profvoetballer in de wereld. Hij speelde eind negentiende eeuw als keeper voor het Engelse Rotherham Town. Maar zwarte spelers bleven nog lange tijd een zeldzaamheid op de Engelse voetbalvelden.
Pas vanaf de jaren zeventig - en vooral in de jaren tachtig en negentig - speelde een groeiend aantal zwarte voetballers op het hoogste niveau van de Engelse mannencompetitie. Deze generatie zwarte profvoetballers had in die jaren geregeld te maken met racistische spreekoren, apengeluiden vanaf de tribunes en bananen die naar ze werden toegegooid. Anders dan nu bleef racistisch gedrag van voetbalfans grotendeels onbestraft.
In de jaren negentig begon dat te veranderen. De Engelse voetbalbond en de vakbond voor profvoetballers lanceerden de campagne Let's Kick Racism out of Football. Een paar jaren later werd deze campagne omgevormd tot de permanente actiegroep Kick It Out, die nog steeds actief is. Door een combinatie van voorlichting, cursussen en bewustwordingscampagnes probeerde Kick It Out racisme uit het voetbal te verbannen.
Het kreeg daarbij hulp van de autoriteiten en de voetbalclubs die steeds harder optraden tegen racistische fans. Voetbalsupporters die zich schuldig maakten aan racisme, konden rekenen op levenslange stadionverboden, hoge boetes of zelfs gevangenisstraffen. Die gezamenlijke actie heeft de afgelopen decennia zijn vruchten afgeworpen. Racistische spreekkoren en apengeluiden komen steeds minder voor in de Engelse stadions.
Maar racisme is desondanks niet verdwenen uit het Engelse voetbal. In 2019 zag Kick It Out zich genoodzaakt om de campagne No Room for Racism op te starten, nadat ze een scherpe toename zagen van racistische uitlatingen van voetbalfans, vooral op sociale media.
Dat laatste is een taaier gevecht voor de antiracismecampagnes. Clubs en autoriteiten hebben effectieve middelen ontwikkeld om racisme in de stadions aan te pakken, maar het is een stuk moeilijker op sociale media, waar racistische fans zich kunnen verschuilen achter anonieme accounts.
Berucht is de verloren EK-voetbalfinale van de Engelse voetbalmannen tegen Italië in 2021. De zwarte spelers Marcus Rashford, Jadon Sancho en Bukayo Saka werden het doelwit van racistische uitlatingen op sociale media, nadat ze vanaf elf meter hadden gemist in de strafschoppenserie.
Ook het vrouwenvoetbal krijgt daar in toenemende mate mee te maken. Volgens Bronze is met de groeiende populariteit ook het aantal racistische incidenten toegenomen. Kick It Out kreeg in het seizoen 2023/'24 in totaal 1.332 meldingen, een ruime verdubbeling van twee seizoen daarvoor.
"Het vrouwenvoetbal is groter geworden, het rumoer eromheen is groter geworden en dus krijgen we ook meer fans die kritiek hebben", zegt Bronze. "We staan natuurlijk open voor kritiek. Maar we staan niet open voor discriminatie. Vooral in het vrouwenvoetbal lijkt het racisme op het internet alleen maar erger en erger te worden."
Wat Carter de afgelopen weken over zich heen kreeg, is dan ook niet uniek. Ook andere zwarte speelsters van het Engelse nationale elftal, zoals Lauren James, kregen de afgelopen jaren een stroom racistische uitlatingen over zich heen, zoals bij het WK van 2023. "Het houdt eigenlijk nooit op", zei ze toen.
De 'Lionesses' willen dat er meer gedaan wordt om racisme te bestrijden, een oproep die gesteund wordt door UEFA, FIFA, de National Women's Soccer League en de Britse premier Starmer. Allemaal beloven ze meer energie te steken in de strijd tegen racisme in het vrouwenvoetbal. De Engelse voetbalbond heeft de politie ingeschakeld om op te treden tegen racistische gedrag richting Carter.
Voetbal
Deel artikel:
Source: NOS nieuws