Een gescandeerde leus over het Israëlische leger heeft Bob Vylan danig in de problemen gebracht. De punkband uit Ipswich werd van antisemitisme beticht en concerten werden geannuleerd. Is Bob Vylan echt zo extreem?
schrijft voor de Volkskrant over popmuziek en jazz.
De meest besproken popgroep de laatste weken heet Bob Vylan, een zwart duo uit Ipswich in Engeland. Ze maken al een jaar of acht muziek, maar muziek is niet de reden waarom de naam Bob Vylan na hun optreden zaterdagmiddag 21 juni op het vermaarde Britse Glastonbury festival de hele wereld overging.
Zanger Bobby Vylan die samen met drummer Bobbie Vylan het duo vormt, had tijdens hun concert ‘Death, death to the IDF’ geroepen. Dood aan de Israel Defense Forces, oftewel het Israelische leger. Die leuze werd door het publiek gescandeerd en via een BBC-stream live uitgezonden.
Een rel was geboren. Zowel de organisatie van het festival als de BBC, die het optreden van Bob Vylan in allerijl van de iPlayer (het Britse NPO Start) haalde, spraken hun afschuw uit over Bob Vylan, politici eisten een onderzoek naar mogelijke wetsovertredingen als haatzaaierij (dat er ook kwam) en ook in Nederland haalde het incident van kranten tot talkshows alle media.
De teneur was vooral dat we met Bob Vylan te maken hebben met een band met wellicht extreemlinkse sympathieën, die Glastonbury misbruikte om argeloze festivalbezoekers aan te zetten tot geweld. Ook de woorden anti-semitisme en jodenhaat vallen al wekenlang, al heeft zanger Pascal Robinson-Foster (34), zoals Bobby Vylan in werkelijkheid heet, al lang laten weten niemand dood te wensen en geen haat tegen Joden te koesteren maar dat hij wel voor het ontmantelen van de IDF is die zich in zijn ogen misdadig gedraagt in Gaza.
Maar de geest was uit de fles. Britse festivals haalden de naam Bob Vylan van het affiche, visa voor een Amerikaanse tournee werden ingetrokken en de Amerikaanse balkan-punkband Gogol Bordello liet weten dat Bob Vylan ‘wegens logistieke problemen’ niet zal optreden als support-act tijdens hun Europese tournee die in september begint.
Wie niet beter weet zou in het gedrag van Bobby Vylan bijna terroristische motieven vermoeden. Dat we hier te maken hebben met een al jaren zeer gewaardeerde punkband die in Nederland al op grote festivals als Down The Rabbit Hole (2023) en Lowlands (2024) heeft gestaan en een week voor Glastonbury nog op Pinkpop, wordt te gemakkelijk over het hoofd gezien.
Bob Vylan is ook hier zo’n graag geziene festival-attractie omdat hun grimepunkrock, zoals de mengelmoes van punkgitaren met beats uit hiphop en drum ’n bass genoemd wordt, altijd voor spontane moshpits zorgt. Het is tijdens optredens al snel ‘aan’ voor het podium waarop Bobby zijn immer maatschappijkritische teksten rap-zingt en schreeuwt, terwijl drummer Bobbie de vooraf opgenomen beats en gitaren live met woeste klappen ondersteunt.
Als je dan toch kritiek op Bob Vylan wilt hebben, dan zou dat kunnen gaan over de backing-tapes die het live-element toch wat geweld aandoen, of de weinig subtiele sound die wel erg schatplichtig is aan die van Rage Against The Machine.
Maar daar hoor je niemand over klagen. Bob Vylan had met hun muziek ook al snel een eigen niche gevonden, al is er rond het duo eigenlijk van meet af aan al gedonder geweest.
Al toen ze in 2020 hun album We Live Here wilden uitbrengen vond hun platenmaatschappij hun liedjes met titels als Lynch Your Leaders te extreem. Dus bracht het duo het in eigen beheer uit, ook omdat ze na de dood van George Floyd en de Black Lives Matter-demonstraties niet langer wilden wachten met hun bijdrage aan de maatschappijkritische stemmen die steeds luider klonken.
Tussen al het gitaargeweld op hun album We Live Here is het bijna even schrikken als Moment Of Silence ook echt begint met een minuut stilte. Dan horen we een kinderstem in het Engels zeggen: ‘Hallo ben je daar nog, dit album is bijna klaar, er komen nog een paar bonustracks. Maar vergeet niet: de koningin heeft Diana vermoord.’
Geestig en wrang tegelijk, zoals ze zich ook op de albums die volgden uitlieten. Bob Vylan werd ook dankzij die albums Bob Vylan Presents The Price Of Life (2022) en Humble As The Sun (2024) steeds populairder. Muzikaal zijn ze nooit ver afgeweken van hun punkmetal-mix met hiphopelementen, en hun teksten zijn altijd expliciet gebleven. Opruiende teksten horen bij punk, het genre waar het duo zich het meest verwant aan voelt.
Maar wie de Bob Vylan live gezien heeft of de concertfilmpjes op YouTube terugkijkt ziet toch vooral een zeer innemende, goedlachse zanger die ieder optreden begint met een vredelievende yogasessie.
Ook afgelopen vrijdagavond weer waar Bob Vylan gewoon optrad op het Belgische Rock Herk festival. De Morgen noemde ze ‘een van de beste punkbands van het moment’ en schreef verder: ‘ook zonder internationale controverse zijn hun shows meer dan memorabel’.
Bob Vylan is niet klein gekregen. Ze zijn hun management kwijt, en leken door het kwijtraken van hun plek als voorprogramma van Gogol Bordello in september aan Nederlandse zalen voorbij te gaan. Maar het Amsterdamse Paradiso, het Nijmeegse Doornroosje en O13 in Tilburg lieten vorige week weten dat Bob Vylan in september bij hun ondanks alle kritiek van harte welkom is.
We Live Here (2020)
‘Neighbours called me nigga/Told me go back to my own country
But this is my fucking country and it’s never been fucking lovely’
Pretty Songs (2022)
‘Black lives have always mattered/You were just never told on TV’
Big Dreams (2024)
‘Big dreams, big boy, big bed/The last time I did/I learnt some things are better left unsaid’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant