is wetenschapsredacteur van de Volkskrant. Hij schrijft over natuur en biodiversiteit.
Het is opmerkelijk stil rond de problemen die de wolf zou geven. Vanachter een boom aanschouwt hij het juridisch getouwtrek om z’n voortbestaan.
Gek is dat toch: de nieuwskolommen hebben lange tijd bol gestaan van de opgewonden berichten over ‘probleemwolven’, maar net nu er afschietvergunningen in de maak zijn, houden ze zich koest en verborgen. Ook andere wolven vertonen – nota bene in de prikkelbare welpentijd – geen probleemgedrag door te dicht bij mensen te komen, terwijl het aantal wandelaars (zoals iedereen zelf kan zien) noch het aantal wolven (volgens deskundigen) is afgenomen. Hoe groot zijn die problemen dan helemaal?
Mogelijk dat de dieren onraad ruiken. Of dat ze behendig slalommen door het juridische mijnenveld dat mensen de afgelopen maanden hebben aangelegd. Vooralsnog is de enige die daarin verstrikt raakt de mens zelf. Een korte samenvatting van het strijdtoneel.
Wolf ‘Bram’ (alias GW3237m), die in Den Treek een wandelaar heeft gebeten, heeft even respijt nu dierenrechtenorganisaties Animal Rights en de Faunabescherming bij de rechter vragen om de afschietvergunning te schorsen om de kwestie beter te kunnen bestuderen. Die zaak dient op 23 juli; Bram heeft nog tijd om te vluchten.
Intussen is de ‘probleemwolf’ GW4655m (ook wel ‘Hubertus’ gedoopt), die op De Hoge Veluwe een hardloper had gebeten, weliswaar vogelvrij verklaard, maar nu het dier geschoten mag worden, blijkt hij niet te vinden. Merkwaardig, aangezien een wolvenexpert van het park vooraf had gezegd dat de betreffende wolf zo goed herkenbaar was aan specifieke kenmerken van zijn vacht.
Onderwijl zendt de rechtspraak wel dubbele signalen uit: je mag een wolf niet zenderen en met verfkogels zijn ongewenste gedrag afleren, maar even later wel doodschieten.
In deze rubriek geeft Jean-Pierre Geelen, natuurredacteur van de Volkskrant, zijn persoonlijke commentaar op opmerkelijke confrontaties tussen mens en natuur.
Het juridische touwtrekken rondom de wolf drijft ook dierenbeschermers uiteen. Sommigen vragen zich af: hebben de succesvolle juridische acties van Animal Rights en de Faunabescherming tegen het paintballen en zenderen van wolven niet juist geleid tot de doodvonnissen voor ‘Bram’ en ‘Hubertus’?
De Faunabescherming heeft de vrijgekomen tijd intussen benut voor nieuwe actie. De organisatie diende deze week een verzoek om voorlopige voorziening en ordemaatregel in bij de rechtbank Gelderland, omdat de rechtsgrond voor de afschotvergunning is vervallen. Het komt er kortweg op neer dat de wolf – na het besluit van de Europese Commissie om het dier een iets lagere beschermingsstatus te geven – is verplaatst van de ene wettelijke bijlage (van de Habitatrichtlijn) naar de andere, maar dat staatssecretaris Rummenie van natuur te traag heeft gehandeld. Denkt Faunabescherming; nu de rechter nog.
Die lagere beschermingsstatus van de wolf is ook nog altijd geen gelopen race. Er loopt al een klacht tegen de procedure bij de Europese ombudsman. Deze week riepen meer dan 75 Europese organisaties voor dierenrechten in een open brief alle lidstaten op om de status van de wolf niet te verlagen. Ze wijzen erop dat de EC-beslissing voortkwam uit politieke overwegingen, maar niet is onderbouwd met de beste beschikbare wetenschappelijke populatiegegevens.
Die tonen volgens de organisaties dat wolvenpopulaties in een aantal regio’s van Europa nog steeds kwetsbaar of bedreigd zijn. ‘Volgens de Habitatrichtlijn van de EU hebben lidstaten het recht – en in sommige gevallen de plicht – om strengere beschermingsnormen te hanteren dan die welke op EU-niveau zijn vastgesteld’, onderstreept de brief. Portugal, Tsjechië, België en Polen hebben al aangekondigd dat zij de wolf als ‘strikt beschermd’ zullen blijven koesteren.
‘Wordt vervolgd’, zoals dat heet. Vanachter een boom klinkt wolvengehuil, dat langzaam overgaat in hoongelach.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns