Merel van Vroonhoven is leraar, toezichthouder en columnist van de Volkskrant.
‘Er zijn honderden manieren waarop je een moment kan bewaren’, zegt Jip de hoofdpersoon uit Oever, de zinnenstrelende jeugdroman van Ludwig Volbeda. ‘Door een gedicht te schrijven en in een bot te krassen en dat bot boven aan een gletsjer uit je handen te laten vallen. Of door een tatoeage te laten zetten op je knie. Of door met een sleutel in de bast van een boom te krassen. Maar meestal bewaar je het alleen in je hoofd.’
De laatste keer Noahs trotse blik, Sams schaterlach. Nog een knuffel voor Yasmina. Een bemoedigend kneepje in Riks wang. ‘Juf, zullen we nog één keer samen knipogen?’ vraagt Lesley. Ik knipoog. Twee ogen knipperen terug. Laatste keer samen zingen. Juf Natasja op gitaar. Er volgen dikke tranen, schokkende schouders en neuzen vol snot. Kinderarmen die zich aan je middel vastklampen. Een tekening met hartjes voor de juf.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Kroniek van een aangekondigd afscheid: de allerlaatste schooldag. Het pijnlijke besef dat die veertien jonge mensjes, die me zo dierbaar zijn geworden, na de zomer mijn klaslokaal niet meer binnenhuppelen. De een stuiterend, boordevol praatjes, de ander stilletjes, maar o zo scherp en geestig. Waren ze aan het begin van het schooljaar louter namen op een lijst, nu zijn ze me vertrouwd en eigen. Kon ik maar met ze mee, denk ik elk jaar weer. Volgend schooljaar wéér hun juf zijn en het jaar daarop, tot ze met een beginnende baard in de keel en pukkeltjes op een veel te grote neus voor het allerlaatst de schoolpoort uitlopen.
Zoals de kinderen uit mijn eerste klas, deze week als groep 8 feestelijk uitgezwaaid, traditiegetrouw in de gymzaal vol trotse opa’s, oma’s, vaders, moeders, broertjes en zusjes. Kinderen met autisme, bij binnenkomst nog schichtig en verlegen – vaak al een hele schoolgeschiedenis van onbegrip en uitsluiting achter de rug- zijn uitgegroeid tot stralende, (eigen)wijze tieners. Meer zelfbewust, meer zelfvertrouwen, klaar voor een volgende levensfase.
Het is een van die honderden momenten die ik het liefst in een doosje zou stoppen, om te bewaren voor de eeuwigheid. Voor later, als aandenken aan de school waar ik mijn liefde voor lesgeven ontdekte, mijn bestemming vond. Maar ‘later’ komt plotseling veel eerder, omdat ik naar Amersfoort verhuis. Geen Timboektoe of einde van de wereld, wel te ver voor elke dag heen en weer naar Scheveningen.
Dus maak ik van de nood een deugd, mijn verhuizingsjaar wordt tussenjaar. Niet om op wereldreis mezelf te zoeken, maar om een nieuwe speciale school te vinden. Daarnaast biedt het ruimte voor mijn andere grote liefde: schrijven. Al een tijdje loert er bij mij thuis een nieuw boek door een kiertje, dat graag het levenslicht begroeten zou. Daarnaast gaat mijn lang gekoesterde wens om de schrijversopleiding aan de Schrijversvakschool te volgen, in vervulling. Wie weet waartoe dat leiden zal? Misschien wel een roman of kinderboek.
‘Boeken bieden kinderen een spiegel om zichzelf te herkennen of een raam om de ander te kunnen zien’, citeerde ik kinderboekenschrijver Mylo Freeman hier al eerder. Niet alleen kinderen hebben spiegels en ramen nodig. Wij allemaal. Daarom neem ik even afstand, weg van dwingende deadlines en dagelijks nieuws. Mijn column zet ik op pauze. Een columnsabbatical, zouden mijn oude Zuidas-vrienden zeggen. Volgend jaar meld ik me weer, met fris gemoed en nieuwe verhalen. Een fijne zomer en graag tot dan!
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns