Voormalig autotovenaar Luca de Meo vertrok precies op de dag dat zijn oud-werkgever Renault met dramatische cijfers kwam. Lay’s haalt zijn halve assortiment uit de handel na kritiek op de nieuwe verpakkingen. De winnaar en verliezer van de week.
Soms is succes ook een kwestie van op tijd weg zijn, weet Luca de Meo. De oud-CEO van Renault vertrok deze week precies op de dag dat zijn voormalige werkgever dramatische cijfers publiceerde.
De Meo, die eerder het kwakkelende Fiat erbovenop hielp, vervolgens het Spaanse Seat tot bloei bracht en daarna het krakkemikkige Renault opfriste, maakte vorige maand bekend dat hij een overstap maakt naar het Franse Kering, eigenaar van modehuizen als Gucci en Yves Saint Laurent. U begrijpt: ook dit concern is noodlijdend.
In deze rubriek beoordeelt de economieredactie personen uit het bedrijfsleven die de afgelopen week een succes boekten of tegenslag te verduren kregen.
Van De Meo wordt gezegd dat hij de Franse autofabrikant erbovenop heeft geholpen, onder meer dankzij de lancering van de populaire retromodellen Renault 4 en 5. Deze kleine, elektrische wedergeboorten van jarenzeventigsucces zijn een schot in de roos.
Er werd bij Renault dan ook getreurd om het plotselinge vertrek van De Meo. Maar op de dag dat hij de deuren achter zich dichttrok, kwam het concern met een ferme winstwaarschuwing. Ook die was totaal onverwacht en de koers van het aandeel klapte in met ruim 18 procent.
Het bedrijf verkocht vorige maand onverwacht veel minder auto’s en ziet geen herstel. ‘Onverwachte marktomstandigheden’, aldus het concern. Had De Meo de problemen voorzien? Vermoedelijk wel. Is dat de reden van zijn onverwachte vertrek? Niemand die het weet, behalve De Meo zelf.
Aan zijn tijdelijk opvolger Duncan Minto nu de taak de boel weer vlot te trekken.
De marketeers van chipsfabrikant Lay’s (en misschien ook wel de duurzaamheidsmanager) hadden een mooi idee: vervang de krakende chipszak door een handzaam en stil doosje, dat beter recyclebaar is. Maar de liefhebbers bliefden de innovatie niet: pure krimpflatie, die ‘snackbox’, luidde het oordeel.
Die kritiek snijdt enig hout: Lay’s Max naturelchips kosten in een zak 12,92 euro per kilo, in een doos loopt de kiloprijs op tot 19,12 euro. Onder anderen snackinfluencer Eke Bosman – ook wel bekend als de ‘snackspert’ – reageerde bezorgd. Dan is er wel sprake van een probleem.
Voedselwaakhond Foodwatch pleitte zelfs voor een wettelijk verbod op krimpflattoire innovaties. Lay’s zei te hopen dat de klant de noviteit uiteindelijk zal omarmen, maar haalde een maand later toch de helft van de smaken uit het doosjesassortiment. Al kwam dat volgens Lay’s vooral vanwege de enorme populariteit van de doosjes, die niet aan te slepen zouden zijn. Het merk zou zich daarom beperken tot de populairste smaakvariëteiten.
Intussen struikelde ook Albert Heijn over zijn eigen chipsdoosjes: die bleken, in tegenstelling tot wat er op het deksel staat, toch niet reyclebaar. Een opvallende faux pas, oordeelde vakblad Distrifood, omdat ‘er net een maatschappelijke discussie over chipsdozen van fabrikant Lay’s was losgebarsten’.
Na enig aandringen beloofde ook Albert Heijn beterschap en past het de tekst op de verpakking nu aan.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant