is literair recensent voor de Volkskrant. Ze schrijft met name over nieuwe Nederlandse fictie.
De afgelopen drie maanden had ik een krankzinnige kater. Niet zo een van een wijntje te veel, maar van my-Lord-wat-was-dat-spul-en-waarom-heb-ik-het-op-m’n-oogbollen-gesmeerd? Je zwoegende lijf volledig verkrampt door het verwerken van al het gif, dat. Zo voelt het eerste trimester van een zwangerschap voor veel vrouwen, in elk geval voor mij.
Wie dat moet ondergaan wordt op den duur (of vrij snel, eigenlijk) wanhopig en boos. Die woede richt zich als vanzelf op de helft van de mensheid die zich nooit zo hoeft te voelen – niet vanwege een zwangerschap, althans.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Nee, nee! Nou niet doorbladeren omdat je geen zin hebt in een stukje vrouwengeklaag. Heb je ooit in een baarmoeder gezeten? Ja? Dan gaat dit ook over jou (of op z’n minst over je moeder). Dus. Boos, ja. ‘Ben je weer blij vandaag?’, vroeg ik Adriaan. ‘Dat je een man bent? Waarom huppel je niet? Huppel! Je leven is zo makkelijk!’
Waarom, dacht ik, krijgen niet alle vrouwen meer betaald? Hup, 10 procent meer dan mannen in dezelfde functie, structureel. Ter compensatie. Moeder of niet, iedereen met een baarmoeder verdient dat, omdat het gewoon zó oneerlijk verdeeld is.
Compensatie voor alle menstruatiekramp, het bloeden, de duizenden euro’s besteed aan maandverband, voor de spiraaltjes, de eendenbekken, de uitstrijkjes, voor de miskramen, de abortussen, de ivf-trajecten, voor de weeën, de keizersneden, de totaalrupturen, voor de postnatale depressies, de permanente bekkenklachten, de oude spijkerbroeken die je nooit meer aan kunt, voor de babyboete, de misgelopen promotie, de ambities in de koelkast, voor de veel te laat ontdekte endometriose, de opvliegers, de overgang.
Die genoegdoening voor het baarmoederlijk leed heeft bovendien een heleboel positieve maatschappelijke bijeffecten. Vrouwen krijgen meer financiële macht, dat heeft impact op consumptie- en investeringspatronen, waarbij vrouwen vaak duurzamere en milieubewustere keuzes maken. Financiële dominantie leidt tot meer maatschappelijke invloed; het zal de machtsbalans in allerlei sectoren ten goede veranderen.
In heterorelaties zullen vrouwen vaker de kostwinner zijn; voor vrouwen een prikkel om na de komst van een kind weer aan het werk te gaan. En voor mannen een reden om meer thuis te blijven en zorgtaken op zich te nemen: je baby wiegen, pap koken voor je peuter, knutselen met je kleuter. Nederige maar betekenisvolle taken, helend voor het ego. Ik kan geen probater middel tegen toxische mannelijkheid bedenken.
En nou niet zeggen dat het niet kan. Want we doen het allang, alleen dan omgekeerd: mannen hebben altijd meer verdiend dan vrouwen, tegenwoordig gemiddeld 13 procent meer, volgens de laatste cijfers (CBS, 2023), dus met die 10 procent ben ik nog coulant. Omwisselen die handel, hoe moeilijk kan het zijn?
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns