Wat zijn dit voor vragen? Naar aanleiding van haar theatershow ‘Let’s Go Paris’ acht dilemma’s voor zangeres Julie Huard (31). ‘Als muziek niet swingt, correspondeert het niet met mijn hart.’
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Frankrijk of Nederland?
‘In Frankrijk woont mijn halve familie en voelt het alsof ik thuiskom, al ben ik geboren in Nederland en hier naar school gegaan. Ik heb in Parijs gewoond en ga, zodra het kan, naar de Côte d’Azur voor de prachtige kustlijn, het eten en het klimaat. De Franse Rivièra is gericht op het goede leven, mooie uitzichten en amusement.
‘Mijn overleden vader sprak Nederlands met een zwaar, leuk, Frans accent. Met mij praatte hij altijd Frans. Met mijn moeder sprak ik Nederlands. Als we met zijn drieën aan tafel zaten, ging het in twee talen, afhankelijk van het onderwerp. Ik was echt een vaderskind. Het is een groot gemis dat hij er niet meer is. Hij overleed in 2018 aan acute leukemie. Zijn as hebben we uitgestrooid aan de Franse kust.’
Charles Aznavour of Edith Piaf?
‘Aznavour. Hij bracht zijn muziek met grote orkesten, geïnspireerd op Amerikaanse bigbandmuziek. Hij werd ook wel de Franse Sinatra genoemd. De muziek swingde de pan uit. Piaf bracht ook grootsheid, zonder daar veel omheen te zetten. Maar door het jazzy geluid geeft de muziek van Aznavour meer luchtigheid. Het klinkt vaak nostalgisch en heeft iets gelukkigs, iets vrolijks, zelfs als zijn teksten soms over krachtige onderwerpen gaan.
‘Wat we nu popmuziek noemen, begon in de jaren vijftig, zestig, met die jazzy muziek. Een aantal jaar geleden namen Lady Gaga en Tony Bennett een album op waarmee ze een Grammy voor traditionele pop wonnen, met arrangementen van Cole Porter en andere klassieke jazzartiesten. Ik ben ook met eigen muziek bezig, met invloeden en verwijzingen naar vroeger. Wanneer muziek niet swingt, correspondeert het niet met mijn hart.’
Frankrijk of Nederland? (2)
‘Mijn vader en moeder hebben elkaar in Nederland ontmoet, bij een optreden. Hij zong heel charmant naar mijn moeder en zij was meteen verkocht. Zij stond in het publiek. Een echte Fransman veroverde haar hart.
‘Mijn vader was artiest. Toen ik klein was, nodigde hij me soms uit op het podium. Hij was thuis altijd aan het zingen en repeteren. Hij was goed en had nog zo veel ambities en dromen. Hij droomde groots, en dat heb ik van hem overgenomen. Het is mijn missie om mijn dromen waar te maken. Dat is hem niet voor honderd procent gelukt.’
Eigen muziek of covers?
‘Mijn theatershow is een combinatie van eigen muziek en bestaande muziek, waarbij we totaal andere arrangementen maken. Het zijn bijna geen covers meer. De bandleden zijn allemaal in de twintig. De muziek krijgt een fris geluid, het is automatisch iets nieuws. We hebben dat bijvoorbeeld gedaan met Lose Control van Teddy Swims, inclusief een video in eigen stijl.
‘Onze theatershow is geen gewoon muziekprogramma. Het is een show, met speciaal licht, met een theaterdecor, met liedjes en verhalen. Ik neem mensen mee in de wereld die we samen creëren. De huidige show gaat over Parijs, maar er zitten ook Engelse nummers in.
‘Mijn nieuwe, zelfgeschreven muziek is voornamelijk Engels, onder meer met James Bondfilms als inspiratie. Die muziek heeft altijd iets gevaarlijks, filmisch, orkestraals. Het spannende en gevaarlijke hoor je terug. De glitter en glamour zijn Amerikaans, terwijl we door Nederland toeren. Het is leuk om risico’s te nemen. Mensen gaan naar Franse muziek en denken: dit is niet helemaal wat ik had verwacht. Het is heel bombastisch. Bondgirls. Vrouwelijkheid. Ik hoor vaak van vrouwen: jij durft echt vrouwelijk te zijn. Ik loop graag rechtop, op hakken.
‘Toen ik in Parijs woonde, ben ik op een nacht in een bijzondere club terechtgekomen, vanwege de hele sfeer en de setting, met een dekentje van rook, met goedgeklede mensen die champagne drinken aan van die kleine tafeltjes, met prachtige showmuziek. Ik kwam daar toevallig, laat op de avond, tijdens een wandeling. Het was ergens in een zijstraat van de Champs-Élysées. Ik kan de zaak alleen niet terugvinden. Ik weet geen naam. Nee, ik heb het niet gedroomd.
‘Met een Italiaan hebben we Franse latinmuziek gemaakt, met het liedje Danse danse danse. Dat is in Duitsland en Italië een nummer 1-hit geweest in de latinlijsten. Van over de hele wereld ontvang ik dansvideo’s van mensen die met dat nummer bezig zijn. Daarna heb ik nummers uitgebracht die mijn theatershow kenmerken. Let’s Go Paris, het themanummer, was de opening van de Olympische Spelen bij programma’s van de NOS. Twee andere nummers zaten in De avondetappe.
‘Met de Amerikaan Michael Garvin, die onder meer Waiting for Tonight van Jennifer Lopez heeft gemaakt, schrijven we nieuwe muziek. We gingen een paar jaar geleden naar Amerika, voor samenwerking bij een nummer. De man met wie ik in de studio werkte, zei dat mijn muziek en performance pasten bij iemand die hij kende. Toen werd ik voorgesteld aan Brian Newman, de bandleider van Lady Gaga, die me al kende van YouTube. In New York treed ik nu regelmatig op met die band.’
Modellenwerk of zingen?
‘Het modellenwerk was leuk en heeft me veel geleerd over wat ik doe. Werken met een camera, visuele aspecten. Comfortabel zijn onder spotlights. Zingen is mijn passie. Mijn vader zei: doe geen zangopleiding. Volgens hem gingen ze me dan technieken en maniertjes leren. Dan zul je nooit als jezelf klinken, vond hij. Blijf dicht bij jezelf.
‘Mijn band bestaat uit afgestudeerden aan het conservatorium. Zij hebben echt een opleiding gehad, met instrumenten. Dat is anders dan zang. Ik spreek erg vanuit gevoel, emoties en sfeer. Zij vertalen dat naar muziektheorie en dat werkt goed. Ik werk nu ook intens samen met zangcoaches. Conditioneel en qua stembanden moet ik het gedurende twee uur volhouden. Die kant van de opleiding neem ik heel serieus.
‘Mijn vader was echt een performer, een geboren podiumbeest. Als ik hem observeerde, was ik niet alleen bezig met zijn warme zang, maar keek ik ook naar zijn performance, naar de interactie met mensen. Hij leidde me thuis op. Ik was nog een meisje toen hij me al vertelde wat vibrato was. Hij was echt een frontman met charme en charisma, en dat geldt ook voor mij. Als ik op een podium sta, ben ik honderd procent thuis. Dat zit in de genen.’
Glitter en glamour of in een huispak op de bank?
‘Ik hou van schoonheid. Bij een show in Tuschinski heb ik zo genoten van mijn publiek. Mensen kwamen in pak en in jurk, zonder dat het ergens was vermeld. Mijn missie is geslaagd als ze gelukkig en blij de zaal uitlopen. Het is een kwestie van lef. Veel mensen denken: in het theater gaat het licht uit en we kijken. Maar het is voor mij meer. Als je ergens mooi aangekleed binnenkomt, heb je al meteen een avond uit, en niet pas wanneer je in die stoel zit. We doen samen iets beter ons best. We kijken naar elkaar. We zijn niet op de radio.
‘Mijn moeder heeft altijd dat gevoel van stijl gehad. Ik wilde in prinsessenjurk naar school, en dat mocht. De reacties waren positief en dat heeft me gestimuleerd het te blijven doen. Ik trad altijd op. Als er thuis gasten waren, ging ik even weg om een showtje voor te bereiden.’
Uiterlijk of innerlijk?
‘Innerlijk. Ik moet me blij voelen aan de binnenkant, om het te kunnen overbrengen. Dan komt pas de buitenkant. Het moet goed zitten aan de binnenkant. Anders kan het niet naar buiten komen.’
Hard werken of liever lui dan moe?
‘Wat ik doe, benader ik als topsport. Hard werken. Dat hoort bij dit vak. Mijn droomshow is in een groot stadion. Dat we alles kunnen uitvoeren wat in mijn hoofd zit. Uitpakken qua licht en decors. Anderhalf jaar geleden stond ik in een volle Ziggo Dome in Amsterdam, en onlangs in de Afas. Ik vond het niet zo groot, het voelde alsof ik het publiek bij me had. Het gevoel voor contact en grootsheid kwam samen. Maar om dat voor elkaar te krijgen, moeten we hard werken.
‘Vanaf het opstaan tot het moment dat ik naar bed ga, ben ik in mijn hoofd aan het creëren. Zelfs op een strandbedje ben ik bezig. Zo van: goh, dit is leuk voor een liedje. Of zouden we dat niet kunnen doen? Dat komt voort uit enthousiasme. Ik dans op het podium, ga van de ene naar de andere kant. Mijn band geeft energie. Als ik dat wil volhouden, moet ik iedere dag mijn trainingen doen.’
Julie Huard hervat haar theatershow Let’s Go Paris eind augustus. De reeks loopt tot en met begin februari 2026.
Julie Huard
1994 Geboren in Utrecht
2003 Eerste optreden in Stadsschouwburg Utrecht
2015 Lerarenopleiding in Parijs
2018 Vader en leermeester Fernand overleden
2019 Liesbeth List Prijs
2021 European Artist of the Year Award
2022 Jaarlijkse optredens in New York.
2023 Danse danse danse op 1 in hitlijst latinmuziek
Tot heden: show Let’s Go Paris
Julie Huard heeft een relatie en woont in Utrecht.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant