Om het contact tussen jongeren en agenten en boa’s te vergemakkelijken, is The Hunt bedacht: een kat-en-muisspel met buurtkinderen als prooi. In Gorinchem is het spel een hit: ‘Als ze achter je aan komen, gaat je hartslag wel omhoog.’
is nieuwsverslaggever van de Volkskrant.
In de straten van een Gorinchemse woonwijk zet boa Maurice Jille op zijn scooter de achtervolging in op twee voortvluchtigen. Hij instrueert zijn fietsende collega om rechtsaf te slaan, om een van de twee in te sluiten. Met succes: het meisje loopt zich vast en rent de andere kant op, waarna Jille haar na een korte sprint te voet te pakken krijgt.
Veel tijd om tevreden uit te hijgen heeft de 27-jarige boa niet, want er zijn nog meer voortvluchtigen. ‘Die kinderen zijn veel te snel’, zegt hij tegen zijn collega, waarna hij zijn scooter opzoekt.
Zo’n dertig politieagenten, boa’s en toezichthouders maken deze avond tijdens The Hunt in de Haarwijk in Gorinchem jacht op tweehonderd kinderen tussen de 11 en 17 jaar, te herkennen aan hun witte pakken. Het kat-en-muisspel is bedoeld om de kinderen spelenderwijs kennis te laten maken met handhavers. Het wordt inmiddels in het hele land georganiseerd.
Op het plein van de Anne Frankschool legt politiechef Mirjam van Woerkom de spelregels uit. Om te winnen moeten de kinderen op drie verschillende locaties in de wijk een stempel halen en terugkeren naar het startpunt. Raken ze onderweg hun opgespelde rugnummer kwijt aan een handhaver, dan zijn ze af.
Nog voordat de politiechef is uitgesproken, staan de meeste kinderen al klaar. Zodra het startschot heeft geklonken, sprinten de kinderen als dolle stieren richting de poort. Een oorverdovend gegil verplaatst zich van het schoolplein naar de wijk.
Wijkagent Sabine Pek is een van de initiatiefnemers van The Hunt in Gorinchem. Ze zag het spel voorbijkomen op de sociale media van een andere politie-eenheid en raakte enthousiast door de positieve reacties onder het bericht. De afgelopen maanden renden handhavers ook achter kinderen aan in Alkmaar, Wassenaar, Zutphen en Gemert.
‘Ik was net begonnen als wijkagent en het leek me een mooie manier om kennis te maken met de jeugd en de ouders’, zegt Pek. Ze sloeg de handen ineen met de gemeente en jongerenwerkorganisatie The Mall en organiseerde vorig jaar de eerste editie in Gorinchem.
Een groot succes, memoreert ze. ‘Maanden later werden mijn collega’s en ik nog aangesproken over hoe leuk het was. Dat is het effect dat we wilden: een gesprekje met de jeugd en een aanleiding om met ze te babbelen.’
Juist dat speelse contact kan bijdragen aan het onderlinge vertrouwen, zegt projectleider Arjen Leerkes van In Search of Trust. Dit onderzoeksproject is toegespitst op het vertrouwen tussen jongeren en mensen die werken in het strafrechtsysteem, zoals politieagenten en boa’s. Dat is belangrijk, want uit onderzoek blijkt dat jongeren die vertrouwen hebben in instituties als de politie eerder geneigd zijn om zich aan de regels te houden en deel te nemen aan de samenleving.
In Nederland hebben jongeren relatief veel vertrouwen in de politie, zegt Leerkes, die als socioloog verbonden is aan de Erasmus Universiteit. ‘Maar als je het opsplitst tussen bijvoorbeeld mensen die hier zijn geboren met en zonder een migratieachtergrond, zie je dat het wantrouwen tegenover de politie bij die eerste groep groter is, omdat zij discriminatie kunnen ervaren vanuit de politie en andere instanties. Ook circuleren op sociale media veel negatieve beelden over etnisch profileren en politiegeweld.’
Volgens Leerkes kan een spel als The Hunt dat beeld veranderen. ‘Als de politie op een speelse manier een band probeert op te bouwen met de jongeren, dan kan dat helpen. Ze zien een ander gezicht van de agenten, niet alleen dat van de badguy. En agenten zien ook een ander gezicht van de jongeren, wat vooroordelen en negatieve stereotypen kan helpen verminderen.’
De jagers trekken vandaag alles uit de kast om te winnen. Op fietsen, scooters, motoren en te paard proberen ze de kinderen te pakken. Het gaat er zo nu en dan hard aan toe. Boa Jille rent een deelnemer volledig ondersteboven, even later vliegen een agent en een voortvluchtige samen op volle snelheid door een voortuin. In beide gevallen zijn excuses van de agenten aan de kinderen voldoende om de vlucht te hervatten, al gaat de laatstgenoemde agent eerder naar huis met hoofdpijnklachten.
Nog voor het einde van het spel staat de 12-jarige Sara op het schoolplein met haar vriendinnen op adem te komen. ‘Het was een leuke ervaring, je hebt niet vaak politie achter je aan’, zegt ze. ‘Eerst dacht ik: ze pakken me nooit, want ik ben sneller. Maar als ze achter je aankomen, gaat je hartslag wel omhoog.’ Slechts één stempel wist ze te verzamelen voordat haar rugnummer werd afgepakt. ‘Ze zijn toch best snel.’
Wanneer het eindsignaal heeft geklonken, wordt duidelijk dat slechts één boefje de opsporingsdiensten te slim af is geweest. De jarige Tibbe (12) is met een volle stempelkaart teruggekeerd en laat zich fêteren door zijn leeftijdsgenoten.
Van een afstandje staan Tibbes ouders te kijken hoe hun zoon glimmend van trots een grote beker met snoep in ontvangst neemt. Ook mag hij binnenkort een dagje meelopen bij de politie. Of zijn moeder denkt dat er voor Tibbe een carrière bij de politie in het verschiet ligt? Ze lacht. ‘Nee, eerder aan de andere kant.’
Luister hieronder naar onze podcast de Volkskrant Elke Dag. Kijk voor al onze podcasts op volkskrant.nl/podcasts.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant