De rappende broers Pusha T en Malice brachten als Clipse twee klassiek geworden hiphopalbums uit. Lord Willin’ (2002) en Hell Hath No Fury (2006) klinken ook twintig jaar later nog even dwingend en urgent. Na het wat mindere Til The Casket Drops (2009) gingen de broers uit Virginia uit elkaar en maakte vooral Pusha T naam met een paar sterke soloalbums.
Maar na zestien jaar zijn ze weer samengekomen voor het voortreffelijke Let God Sort Em Out. En dat niet alleen, ook producer Pharrell Williams ontfermde zich weer over hen. Niet meer met Chad Hugo, waarmee hij als The Neptunes hun eerste albums produceerde, maar alleen.
Het is nog steeds een geweldige combinatie, de twee even venijnig als soepel rappende broers laten opnieuw horen over grandioze technieken te beschikken. Hun rhymes en flows stellen die van toch niet de minste gasten als Tyler, The Creator en zelfs Kendrick Lamar in de schaduw. Pharrell Williams houdt de sound betrekkelijk sober. Hij zet met mathematische precisie krachtige, rauwe beats onder de tracks en voorziet ze met orgel- of blazersnoten van de juiste accenten.
In So Far Ahead horen we zijn typerende falset ook even boven een koortje uit komen, maar hij laat het belangrijkste vocale werk aan de broers over. Die beginnen in het eerste nummer The Birds Don’t Sing voor hun doen bijna sentimenteel met een ode aan hun ouders die vier maanden van elkaar overleden. Soulzanger John Legend maakt het allemaal ook iets te zoetig, maar daarna horen we Pusha T en een iets meer raspende Malice weer vertrouwd opschepperig van leer trekken.
Het werkt nog steeds geweldig: Pusha T, de drukste van de twee, die steeds met korte zinnetjes door zijn oudere broer van repliek wordt voorzien. Let God Sort Em Out is een grootse comeback van een van de belangrijkste rapduo’s uit de hiphopgeschiedenis.
Clipse
Let God Sort Them Out
Pop
★★★★☆
Roc Nation
Welke nieuwe muziek is er uitgebracht en wat vinden de experts van de Volkskrant daarvan? Bekijk onze muziekpagina met het album van deze week, alle recensies en de tracks van de week.
Source: Volkskrant