De relatief onbekende Ruben Rodrigues is na Seedorf en Depay de derde Nederlandse voetballer die in de hoogste Braziliaanse competitie gaat spelen. Maar zijn carrière verliep totaal anders dan die van zijn twee beroemde voorgangers.
Het zou over een paar jaar zomaar een vraag in een voetbalquiz kunnen zijn: wie was na Clarence Seedorf en Memphis Depay de derde Nederlandse voetballer die ooit in de hoogste Braziliaanse competitie speelde? Het antwoord: Ruben Rodrigues, een naam die bij menig voetballiefhebber nauwelijks een belletje doet rinkelen.
Waar Seedorf en Depay al op jonge leeftijd als toptalenten doorbraken en bij clubs als Real Madrid, AC Milan, Manchester United en Barcelona wereldwijde faam verwierven, bewandelde de inmiddels 28-jarige Rodrigues een heel ander pad. Voor hem geen moddervette jeugdcontracten of volle stadions, maar wedstrijden op hobbelige amateurvelden in Brabant, ver weg van de schijnwerpers.
De aanvallende middenvelder speelde op zijn 20ste nog in de derde klasse bij Wilhelmina Boys in Best. Pas daarna begon zijn voetbalverhaal echt: via Gemert, De Treffers en FC Den Bosch trok hij naar de lagere divisies in Engeland, waar hij zich bij Notts County en Oxford United in de kijker speelde. Vorige maand tekende hij, tot zijn eigen verbazing, een contract bij het roemrijke EC Vitória in de oostelijke Braziliaanse kustplaats Salvador.
Rodrigues kan donderdag in de uitwedstrijd tegen Botafogo, de oude club van Seedorf, zijn debuut maken voor de nummer 18 van de Braziliaanse competitie, die al dertien speelronden onderweg is, al was het tot het laatste moment de vraag of alle papieren op tijd ingevuld zouden zijn. ‘Ik had dit een paar jaar geleden niet meer voor mogelijk gehouden’, zegt hij.
Tijdens het telefoongesprek klinkt Rodrigues nog enigszins verbaasd over zijn wonderlijke transfer. Inmiddels is hij vooral bezig zich de Braziliaanse cultuur eigen te maken en zijn weg te vinden. ‘Het leven is hier zo anders dan in Europa. De zon schijnt altijd. Na het trainen ga ik lekker naar het strand. En het lijkt wel of iedereen hier voetbalt. Mannen en vrouwen.’
Hij moet EC Vitória dit seizoen zien te behoeden voor degradatie. Net zoals Depay dat vorig seizoen met succes deed bij Corinthians. Dat hij nu in een rijtje staat met Seedorf en Depay? ‘Heel bijzonder en onwerkelijk’, zegt hij na een korte stilte. ‘Zij hebben geen flauw idee wie ik ben.’
Ruben da Rocha Rodrigues werd geboren in het Portugese Oliveira de Azeméis en verhuisde op 4-jarige leeftijd met zijn familie naar De Vleut, een buurtgemeenschap tussen Best en Boskant. Zijn ouders wilden een betere toekomst voor hun zoons Leandro, Ruben en Patrick en betrokken een woning op het Brabantse platteland. Zijn vader ging aan de slag als timmerman, zijn moeder als schoonmaakster.
Op het erf van de woning voetbalden de broers dag in dag uit. Omdat hun ouders de Nederlandse taal niet machtig waren en niet goed wisten hoe ze hun kinderen moesten aanmelden bij een voetbalclub, tekenden ze met krijt een doel op de muur.
Tot een schilder, die bij de buren aan het werk was, Ruben zag voetballen. Hij herkende de potentie van de middelste zoon en meldde hem samen met zijn broer Leandro aan bij de plaatselijke voetbalvereniging VV Boskant. Rodrigues was 8 jaar toen hij voor het eerst in teamverband speelde.
Ook daar viel hij op met zijn dribbels en doelpunten. Hij mocht meedoen met een talentendag bij PSV en stagelopen bij FC Den Bosch, maar beide clubs vonden hem aanvankelijk niet goed genoeg. Op zijn 14de maakte hij alsnog de overstap naar de jeugdopleiding van FC Den Bosch, waar hij na drie jaar werd weggestuurd.
‘Ik begon te puberen en was een moeilijke jongen’, zegt Rodrigues. Hij had verkeerde vrienden, was makkelijk te beïnvloeden. ‘Ik nam het voetbal totaal niet serieus. Soms kon ik niet trainen, omdat ik moest nablijven op school. En als ik ging trainen, liep ik de kantjes er weleens vanaf.’
Een illusie armer keerde hij terug naar de amateurs. Via derdeklasser Wilhelmina Boys, waar hij aan de lopende band scoorde, kwam hij op zijn 21ste in de hoofdklasse terecht bij Gemert. Een loopbaan als profvoetballer leek op dat moment nog uitgesloten. ‘Ik was vooral benieuwd of ik het niveau van Gemert aankon.’
‘Bij de eerste training merkte ik al dat hij iets speciaals had’, zegt Jens Leijten, oud-ploeggenoot bij Gemert. ‘Hij had een goede techniek en was heel wendbaar. Dat maakte het op de training lastig om hem af te stoppen. Voor je het wist was hij je voorbij geglipt.’
Leijten, dertien jaar speler van het eerste elftal van Gemert, zag elk jaar nieuwelingen instromen. Meestal hadden zij tijd nodig om te wennen aan het niveau, maar Rodrigues sprong er direct uit, aldus de voormalig aanvoerder. ‘Hij is een van de betere spelers met wie ik heb gespeeld.’
Lang duurde dat niet. FC Den Bosch belde opnieuw. ‘Ik twijfelde geen moment, omdat ik revanche wilde’, aldus Rodrigues. Hij zegde zijn baan als stoffeerder in een tapijtcentrum op en ging vol voor zijn droom.
Toch brak hij bij Den Bosch pas door na een verhuurperiode aan de Groesbeekse tweededivisionist De Treffers en het vertrek van de Georgische investeerder Kakhi Jordania, waardoor ook een trits buitenlandse spelers de deur in Den Bosch achter zich dichttrok en een nieuwe kans voor Rodrigues zich voordeed.
‘Ruben was in het begin echt nog een amateurvoetballer op profniveau’, zegt FC Den Bosch-aanvoerder Danny Verbeek. ‘De trainer heeft hem een keer in zijn kamer geroepen om hem duidelijk te maken dat hij voor zijn sport moest gaan leven. In het tweede seizoen pikte hij het goed op. Hij had een groot loopvermogen en scoorde twaalf keer in het afgebroken coronaseizoen.’
Zijn scoringsdrift viel ook Notts County op. De oudste profclub ter wereld speelde destijds op het vijfde niveau in Engeland en koopt spelers op basis van data. Zo ook Rodrigues. ‘Ze zagen mijn statistieken en zijn mij toen gaan volgen. Ik vond het eigenlijk te vroeg om naar het buitenland te gaan. Maar ze bleven bellen, waardoor ik uiteindelijk overtuigd raakte.’
In drie seizoenen bij de club uit Nottingham bleef hij doelpunten maken. Met een treffer in de verlenging op Wembley hielp hij Notts County door middel van strafschoppen aan promotie naar het vierde niveau. Een jaar geleden vertolkte hij opnieuw een hoofdrol in het beroemdste stadion van Engeland.
Met twee assists was hij in de play-off-finale belangrijk voor zijn nieuwe club Oxford United, waarmee hij naar de Championship (het op een na hoogste niveau) promoveerde. ‘Hij staat er vaak in de wedstrijden die ertoe doen’, zegt zijn zaakwaarnemer Fred van der Hoorn.
Volgens de oud-prof van Den Bosch komt dat mede door het karakter van zijn pupil. ‘Hij maakt zich niet snel druk en vind het vooral heel leuk om te voetballen. Vorig jaar belde ik hem tijdens zijn vakantie en vroeg wat hij aan het doen was. Voetballen, zei hij, wat anders?’
Ook Leijten weet nog dat Rodrigues op belangrijke momenten vaak beslissend was. Hij herinnert zich de regionale bekerfinale tegen RKSV Wittenhorst. Daarin speelde hij matig, maar in de verlenging bezorgde hij Gemert met een solo en een fabelachtig stiftje de beker. ‘Hij stond op als het echt moest.’
Rodrigues zou dit seizoen bij Oxford United blijven, tot hij een maand geleden een bericht kreeg via Instagram. Afzender: Heurelho Gomes, voormalig PSV-keeper en nu zaakwaarnemer. De vraag: of hij zijn nummer of dat van zijn zaakwaarnemer mocht hebben. Hij had een interessant voorstel.
‘Ik krijg het hele jaar door berichten van mensen die zich voordoen als zaakwaarnemer. Meestal reageer ik niet. Maar toen ik zag dat het Gomes was, wist ik dat het serieus was. Ik was vroeger fan van PSV en Gomes was mijn held.’
De eerste weken in Brazilië waren hectisch, vertelt Rodrigues. Daarmee doelt hij op het zoeken van een nieuwe woning, in orde maken van de benodigde papieren, regelen van verzekeringen en kennismaken met zijn voornamelijk Braziliaanse teamgenoten, al scheelt het dat hij Portugees spreekt en zich goed verstaanbaar kan maken.
‘Braziliaans en Portugees zijn niet precies dezelfde taal, maar hebben wel veel overeenkomsten. Dat helpt mij als buitenlander’, zegt Rodrigues, terwijl hij zijn auto van zijn woning naar zijn nieuwe club stuurt waar een training wacht. De stap naar de andere kant van de Atlantische Oceaan is niet alleen financieel interessant – ‘daar ga ik niet over liegen’ – maar ook een sportieve uitdaging.
Hoewel hij nog geen wedstrijd speelde, merkt hij tijdens de trainingen dat alles net wat sneller gaat dan in de Championship. ‘Het niveau is hoger.’ Daarnaast sprak het avontuur hem aan. ‘Ik pas me makkelijk aan. Zeker op plekken waar het om voetbal, voetbal en nog eens voetbal draait.’
Op 19 november wacht de competitiewedstrijd tegen Corinthians, de club van Memphis Depay. Rodrigues hoorde nog niets van de gedeeld topscorer aller tijden van het Nederlands elftal, al had hij dat door zijn bescheiden status ook niet verwacht. ‘Maar als we tegen hem spelen, spreek ik hem aan en vraag ik hem om zijn shirt.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant