In Lena Dunhams nieuwste serie Too Much wordt het liefdesleven van Jessica, een radicale en uitgesproken dertiger, met de gebruikelijke chaos en complexiteit gebracht. Een serie die pijnlijk herkenbaar is voor dertigers en twijfelaars.
is eindredacteur en televisierecensent van de Volkskrant.
Te veel zijn, wat houdt dat precies in? In het geval van Jessica Salmon, dertiger en filmproducent uit New York en hoofdpersonage van Too Much: ’s nachts het huis van haar ex Zev binnensluipen om hem met zijn wangedrag te confronteren. Haar (Megan Stalter) verlaten is het ergste wat iemand ooit heeft gedaan. Het is nog geen maand uit of hij heeft de sloten van hun huis al vervangen. Een grote fout: ‘Fucker, bitch, whore’, schreeuwt Jessica, en daar gaat de tuinkabouter, dwars door het raam.
‘Neem een xanax’, krijgt Jessica vervolgens van Zevs nieuwe vriendin te horen, een hippe influencer en in alles Jessica’s tegenbeeld. Want Jessica is luid, neurotisch, irritant, onzeker, uitgesproken – kortom, alles wat niet mag.
Behoorlijk Dunham-coded, deze chaotische openingsscène van de romcom Too Much. Het liefdesleven van Jessica vormt Lena Dunhams rentree als regisseur, scenarist en actrice (een bijrol als Jessica’s zus), nadat ze na haar gelauwerde millennialmeisjesserie Girls (2012 -2017) een poos op de achtergrond opereerde. Torenhoge verwachtingen, natuurlijk, want hoe loop je terug het podium op na alom te zijn bejubeld, en de stem van een generatie te zijn genoemd?
Dunham kwam na Girls tot zichzelf door naar Londen te verhuizen, en ze laat haar personage Jessica hetzelfde doen. Immers, haar enige troost na die vreselijke breuk met Zev: Britse klassiekers lezen, want ‘niemand neukt een influencer in het werk van Jane Austen’. Het Engeland dat op haar wacht is, geheel à la Emily in Paris, een totale deceptie, verre van dat van de gezusters Brontë en Love Actually. Het estate dat Jessica betrekt (een landgoed, toch?!) blijkt gewoon een flatje, driehoog achter. ‘Good luck with that, love, welcome to London’, lacht haar taxichauffeur.
Haar welkomstcomité bestaat uit de fuckboy slash indierocker Felix (sexy neergezet door Will Sharpe), opgepikt in een pub. Er ontstaat een klassiek zullen-ze-het-wel-of-niet-doenplot, een giftige dynamiek die niet alleen voortkomt uit de botsing van zijn Britse voorkomendheid en haar Amerikaans-zijn, maar ook uit beider liefdestrauma’s.
Too Much overtuigt niet helemaal wanneer het die eerstgenoemde clichématige cultuurclash op de hak probeert te nemen: ja, rode telefooncellen, ze bestaan echt, en ja, in Engeland gebruiken de mensen andere woorden voor dezelfde dingen. Rare jongens, die Britten, en hoewel Dunham ze laat spelen door grote namen als Stephen Fry, Richard E. Grant en Andrew Scott, zijn hun bijrollen weinig beklijvend, want zo karikaturaal.
Lastig natuurlijk, een serie maken over iemand die te veel is, en daarin dan wél de balans te vinden. Toch slaagt Too Much daar aardig in, want bij vlagen heeft het echt dat frisse en eigenwijze dat Girls zo kenmerkte. In die betoverende derde aflevering bijvoorbeeld, waarin Jessica en Felix een nacht lang praten, seksen, praten, heerlijk high van verliefdheid. Ze vrijen tot ‘zijn ballen leeg zijn’ en dat is eerder dan hij hoopte, want hij is toch echt ‘in de dertig’.
In de dertig, het blijkt oud genoeg om flink getekend te zijn, en Dunham overstijgt de romcomclichés wanneer ze haar personages toestaat meer te zijn dan ‘de Brit’ en ‘de Amerikaanse’. Want wat is die terugblikaflevering waarin we zien hoe het misging tussen Zev en Jessica (met nu mooi breekbaar spel van Stalter) toch pijnlijk herkenbaar voor iedereen die heeft moeten dealen met een zelfingenomen cis-heteroman. Ineens begrijp je waar het vandaan komt, Jessica’s onzekerheid, het overschreeuwen. Het is haar wens gezien te willen worden – en die heeft met haar nationaliteit weinig te maken.
Op zoek naar meer bingemateriaal?
Op volkskrant.nl/series vind je al onze serie-recensies, handig doorzoekbaar op genre, aanbieder en aantal sterren.
★★★☆☆
Comedy
10-delige serie van Lena Dunham
Met Megan Stalter, Will Sharpe, Richard E.Grant
Te zien op Netflix
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant