De lezersbrieven, over Donald Trump in de krant, het protest van rapduo Bob Vylan en de dilemma’s rond wandelende vrouwen.
Het wordt steeds duidelijker dat de zwakste schouders de zwaarste lasten dragen. Onder meer door de toenemende aandacht voor asielzoekers als ongewenste vreemdelingen worden de mensen met de zwakste schouders tegen elkaar uitgespeeld. Het is het bekende effect van de zondebok.
Degenen die hier belang bij hebben, spelen een geraffineerd verdeel en heersspel: de grootste winstmakers dragen de lichtste lasten. Zij en hun slippendragers zijn degenen die de verdeeldheid onder de mensen aanwakkeren.
Het is van alle tijden en het speelt mondiaal, maar het wordt gelukkig gaandeweg duidelijker waarneembaar.
Noud Jansen, Dommelen
Hoe meer de krant over Donald Trump schrijft, hoe eerder ik hem uit heb. Met dit mooie weer past me dat eigenlijk wel.
W. Bos, Smilde
Het waren mooie tijden toen Masters of Reality jaren geleden zonder noemenswaardige ophef ‘Kill the King’ kon zingen, Nuclear Assault ‘Hang the Pope’ en dat vier dwarse gasten uit San Francisco zich Dead Kennedys noemden. In dat perspectief zijn de tijden minder mooi nu het rapduo Bob Vylan van podia wordt verbannen omdat ze iets zingen dat klinkt als ‘dood aan het Israëlische leger’. Maar ja, dat hadden we kunnen weten, want hun muzikale grootvader Bob Dylan zong het al in 1963: ‘The times, they are a-changin’.’
Eric Baars, Haarlem
Wat herkenbaar hoe Mirjam van Hengel beschrijft dat wandelen voor een vrouw anders is dan voor een man. Zelf houd ik enorm van de natuur. Maar ervaringen met mannen die hun handen of geslachtsdeel niet thuis konden houden, maken dat ik nooit meer ontspannen in mijn eentje in de vrije natuur loop. Altijd alert op die man alleen in de verte, de twijfel ‘omkeren of niet’, spieren aangespannen, klaar om weg te rennen. Na een vervelende ervaring met een ‘hardloper’ heb ik als jonge vrouw zelfs jarenlang met een schaar op zak gelopen.
Toen ik dat eens tegen een andere vrouw vertelde, reageerde die spottend: ‘Ik ben niet bang, hoor!’ Waarop ik alleen kon denken: het heeft niets met angst te maken, maar met realisme, want dit soort mannen zijn er helaas. Zielige, gefrustreerde mannen die met één treurige actie voor altijd verpesten dat een vrouw argeloos genietend door de natuur loopt.
Mira van Broekhoven, Roosendaal
Een paar keer per jaar pak ik, 60-plus witte heteroman, mijn rugzak en ga ik een weekje wandelen op de Veluwe. Van hotel naar hotel sjokkend kom ik, gaande door de bossen, maar weinig mensen tegen. En wat dan opvalt is dat die weinig mensen toch vooral vrouwen zijn. En dan gaat mijn hoofd malen. Niet grof of zelfs maar vunzig maar: hoe benader ik haar?
Loop ik haar tegemoet, dan ga ik naar de zijkant en zeg vriendelijk gedag: ‘Dag, mevrouw.’ Bij meerdere vrouwen ‘Dag, dames’ en bij een roedel grijze wandelaarsters hou ik het bij ‘Goedendag, allemaal!’ Ik wil niet bedreigend overkomen en hoop dat alleengaanders en met-meergaanders mij ook zo zien en ervaren.
Anders is het als ik in eerste instantie iemand, en naar later blijkt een vrouw, achterop loop (ik loop met grote passen stevig door). Gelijk begin ik te prakkiseren: heeft zij mij gezien? Ze is toch niet bang? Kan ik haar ontwijken?
Dat laatste: ja, gewoon op de eerste de beste kruising een ander pad inslaan en het is geregeld. Maar wat nou als die ontsnappingsroute niet komt? In een met routepaaltjes en elkaar overlappende routes dichtgeplamuurd wandelbos kan je een hele tijd op toch verschillende klompenpaden achter elkaar aanlopen. Moet ik even vijf minuten stoppen, haar een voorsprong geven?
Soms haal ik haar toch in. ‘Dag, mevrouw.’ ‘Dag, meneer.’ Soms nog iets over het weer en dan weer door, zij wandelend, ik zowat op de vlucht. Wie is hier nou banger? Wandelen om mijn hoofd leeg te maken? Nee hoor, ik niet.
Marcel Heinsbroek, Schiedam
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant