Met tien maniakale koersdagen en 1.500 kilometer in de benen is het even tijd voor ontspanning voor renner Pascal Eenkhoorn. Op de massagetafel van zijn vaste soigneur Kevin Verstaen gaat het over ambities, twijfels en Lange Frans.
schrijft voor de Volkskrant over wielrennen.
Met een zorgeloze grijns en een verfomfaaid kapsel ligt Pascal Eenkhoorn (28) op een massagetafel in een kamer op de tweede verdieping van een hotel, pal naast het vliegveld van Toulouse. Hij is naakt, zijn magere rennerslijf is slechts in een paar witte handdoeken gewikkeld. Soigneur Kevin Verstaen (35) duwt zijn duimen met trefzekere, roterende bewegingen diep in het spierweefsel aan de zijkant van Eenkhoorns kuit, ter hoogte van de pezen die lopen langs het scheen- en kuitbeen.
Een gevoelige plek, zeker voor iemand die de voorbije tien dagen al ruim 1.500 kilometer in een moordend tempo door Frankrijk fietste, maar de renner uit Genemuiden, de Nederlands kampioen van 2022, geeft geen krimp. Hij heeft zich volledig overgegeven aan zijn vaste verzorger deze Tour, de man die hem al masseerde toen hij nog voor een juniorenploeg reed.
Na tien dagen van maniakaal koersen door Frankrijk ligt het halve Tour-peloton in Toulouse op de eerste rustdag uitgeput voor apegapen, maar niet Eenkhoorn, de man die nota bene sinds de start in Lille geen moment rust kreeg omdat hij, zeker na het uitvallen van zijn Italiaanse ploeggenoot Mattia Cattaneo, moet knechten voor zowel sprinter Tim Merlier als podiumfavoriet Remco Evenepoel.
Hij beweert nog helemaal niet moe te zijn. Ja, als je maandagavond na de eerste bergetappe van deze Tour zijn benen had gevoeld, dan was het allemaal heus wat strammer geweest. De tiende rit was dan ook nogal een zware, met zeven beklimmingen van de tweede categorie en een moordend tempo richting Mont-Dore. Bovendien moest Eenkhoorn stevig aan de bak om zijn kopman uit de problemen te houden, hetgeen ook lukte. Maar eigenlijk valt het met de vermoeidheid nu alles mee.
Soigneur Verstaen knikt instemmend. Door de fysieke arbeid die hij moet leveren parelt het zweet op zijn voorhoofd. ‘Er zijn verzorgers die beweren dat ze kunnen voelen of hun renner een koers gaat winnen’, zegt hij, terwijl zijn handen glimmend van de massageolie over de dijen van Eenkhoorn glijden. ‘Zo ver wil ik niet gaan. Maar ik voel wel dat Pascal heel goed in orde is.
‘Kijk, de benen van een vermoeide renner kunnen van beton zijn. Of als een typische Belgische N-weg, vol met putten en butsen. Dan zitten er spierschade en allerlei andere problemen. Maar dat voel ik bij Pascal eigenlijk zelden. Zijn beenspieren voelen ook nu als een mooie asfaltweg.’
De hele Tour heeft Eenkhoorn de beschikking over de ervaren handen van Verstaen, die na een korte loopbaan als postbezorger acht jaar geleden koos voor een fulltime bestaan als soigneur in het profwielrennen. ‘Voor een fan van de koers is er geen mooiere job.’
Elke dag kan Eenkhoorn rekenen op een massage van een uur, tenzij hij pas zo laat in zijn hotel arriveert dat eten en slapen de voorkeur heeft. Door de opgave van ploegmaat Cattaneo in de zevende etappe hebben de overgebleven renners van Soudal Quick-Step nu elk een eigen soigneur – zeven op zeven.
Die luxe hebben ze alleen in de Tour. Normaal masseert elke verzorger twee tot drie renners. ‘Maar in deze Tour is een-op-een eigenlijk echt een must’, zegt Eenkhoorn. ‘Ik heb nog niet eerder van die extreem lange verplaatsingen meegemaakt. Maandagavond moesten we 400 kilometer rijden van de finish naar dit hotel. Elke dag is het minstens anderhalf uur naar de start en na de finish nog eens minstens anderhalf uur naar het hotel. We zitten dus sowieso drie uur per dag in de bus. En dan moeten we nog koersen.
‘Ik heb nog geen dag voor zeven uur ’s avonds op de massagetafel gelegen. Als je dan ook nog zou moeten wachten tot de renner vóór je klaar is, wordt het tien uur voor je een keer klaar bent. Of je eet apart. En dat is niet goed voor het groepsgevoel.’
De band tussen een soigneur en een renner is een bijzondere. Het is vaak op de massagetafel dat alle rumoer na een hectische dag in de koers even helemaal wegvalt. Een moment van volledige ontspanning, soms ook reflectie, van stilte. Het zijn kwetsbare, intieme momenten, waar ook ruimte kan ontstaan voor open gesprekken over ambitie, angst en twijfels.
Aldus kan er een vriendschap ontstaan, zoals bij Eenkhoorn en Verstaen ook het geval is. Toen Eenkhoorn tussen 2019 en 2024 in dienst reed van Jumbo-Visma en daarna Lotto-Dstny, moest hij het met een andere verzorger stellen, maar toch verloren de twee elkaar niet uit het oog.
De hereniging bij Soudal Quick-Step dit seizoen was des te prettiger. ‘Voor mij is het belangrijk om een goede band met mijn verzorger te hebben’, zegt Eenkhoorn. ‘Je zit toch een dag of 22 telkens een uur met elkaar opgescheept. Het kan weleens gebeuren dat we allebei moe zijn. Soms vergeten mensen dat een grote ronde ook voor de staf heel zwaar is. Soms heb je dan even geen zin om tijdens de massage ook nog te ouwehoeren. Dat moet je wel bij elkaar kunnen aanvoelen.’
Verstaen: ‘Dat loopt wel vlotjes tussen ons. We zijn allebei gelukkig goede babbelaars. En bij Pascal staat er ook altijd muziek op. Dat zorgt ook niet vaak voor een stil moment.’
Eenkhoorn: ‘Ja, ik draai inderdaad graag muziek tijdens de massage. Welke? Dat moet je aan Kevin vragen.’
Verstaen: ‘Het kan van alles zijn. Robbie Williams, Red Hot Chili Peppers’.
Eenkhoorn: ‘Zelfs Nederlandstalig!’
Verstaen, een Vlaming: ‘Inderdaad. Dan draaien we bijvoorbeeld Lange Jan... nee, ik bedoel Lange Frans!’ Door die verspreking vult een lachsalvo de hotelkamer.
Eenkhoorn is inmiddels op zijn buik gaan liggen zodat Verstaen ook zijn hamstrings, achillespezen, enkels en voeten kan masseren. Zijn gezicht heeft hij door het gat van de massagetafel gestoken, waardoor de typische gebruinde ringen in de nekplooien van een wielrenner zichtbaar worden.
Dat omdraaien deed hij overigens zonder al te veel gêne. Hij grapte: ‘Volgens mij heb ik niets wat jullie niet hebben.’ De twee hebben lol met elkaar en de Tour lijkt even ver weg. Ze beamen dat er ook heus soms ruimte is voor serieuzere gesprekken. ‘Maar dat is eigenlijk bijna nooit nodig.’ Misschien vroeger wel, zegt Verstaen. ‘Voorheen was jij nog wat meer een puber dan nu. Maar je bent volwassen geworden en hebt alles keurig op een rijtje.’
De eerste tien etappes van deze Tour zijn voor Eenkhoorn naar tevredenheid verlopen. Alleen in de openingsrit in Lille verloor zijn kopman Evenepoel kostbare tijd toen het peloton door toedoen van Visma-Lease a Bike in waaiers werd getrokken.
‘We zaten niet op te letten en dat had niet mogen gebeuren. Maar daar zijn we nu niet meer mee bezig. We kijken vooruit, bijvoorbeeld naar de rit van woensdag. Dat lijkt een makkelijke, maar ik denk dat de finale toch irritant gaat worden.
‘En de klimtijdrit van vrijdag wordt wel wat. Iedereen denkt dat knechten als ik het dan rustig aan kunnen doen, maar volgens mij zal het hele peloton vanwege de tijdslimiet gewoon vol omhoog moeten rijden. Daarna is het belangrijk dat ik Remco steeds zo fris mogelijk aan de finale laat beginnen. In lastige bergetappes zal ik zo lang mogelijk moeten aanklampen, zodat ik kan ondersteunen met bidons. Maar als er nog vijftien renners over zijn, zal ik daar niet meer bij zitten.’
Verstaen pakt Eenkhoorns enkel vast en terwijl hij het gewricht heen en weer schudt zoals een barkeeper een cocktail bereidt, realiseert de renner zich dat hij qua afstand over de helft van deze Tour is. ‘Volgens mij hebben we 50,6 procent gehad’, zegt hij. Verstaen: ‘Maar pas een kwart van het aantal hoogtemeters.’ Ach, Eenkhoorn kan er niet mee zitten. ‘Ik ben niet vaak slecht gehumeurd’, vertelt hij. ‘Bij mij is het glas, op ’s ochtends vroeg na, altijd halfvol.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant