is journalist en columnist van de Volkskrant, gespecialiseerd in financieel-economische onderwerpen.
Politici bedenken nogal eens oplossingen die de problemen verergeren. Het wordt wel het ‘cobra-effect’ genoemd.
Om een cobraplaag in India te beëindigen, beloofden de toenmalige Britse kolonisten mensen een beloning voor het inleveren van de huiden van dode cobra’s. De hoop was dat de mensen die gifslangen massaal zouden vernietigen en dat daardoor een einde zou komen aan de overlast. Het gevolg was echter dat de Indiërs massaal cobra’s gingen fokken om geld bij te verdienen en de plaag nog groter werd.
In de Nederlandse politiek is het cobra-effect ook schering en inslag. Onder druk van Geert Wilders besloot het kabinet de huren voor sociale woningen te bevriezen zonder te beseffen dat hierdoor de bouw van nieuwe woningen zou stagneren.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Vaak zijn de besluiten goedbedoeld, maar niet goed doordacht. Hierdoor belandt de overheid van de regen in de drup. En nergens is dat zo duidelijk als bij zoektocht naar een oplossing voor het belasten van vermogen in box 3 van de belastingaangifte. Sinds de Hoge Raad een streep door de regeling haalde, is het een totale janboel geworden. De mensen met de grootste vermogens en beste belastingadviseurs trekken aan het langste eind. De rest is inmiddels horendol geworden van de Haagse pogingen iets te repareren.
Vorige week nam de Eerste Kamer de Wet tegenbewijsregeling box 3 aan. Hierdoor kunnen belastingplichtigen teruggave krijgen als ze kunnen aantonen dat het werkelijke rendement op hun vermogen lager was dan het fictieve rendement. Daar zijn formulieren voor, die nu worden rondgestuurd maar die niet, zoals bij de aangifte voor de inkomstenbelasting, vooraf zijn ingevuld. Iedereen moet zelf gaan puzzelen en hopen dat het lukt de gegevens bij elkaar te sprokkelen en het sommetje over de voorbije jaren te kunnen maken.
Wie in het jaar 2022 bijvoorbeeld 100 duizend euro op een spaarrekening had staan en 100 duizend euro in aandelen had gestoken, zou dat jaar door de fiscus een fictief rendement van 4.129 euro zijn toegedicht, waarover 1.279 euro belasting had moeten worden afgedragen. In dat jaar kelderden de aandelenkoersen – AEX – met bijna 14 procent, zodat het werkelijke rendement ondanks de spaarrente negatief zou zijn. De betaalde 1.279 euro kan worden teruggevorderd. Heel onrechtvaardig voelt het dat over de jaren tussen 2017 en 2020 alleen degenen die op voorhand bezwaar hadden gemaakt aan de restitutieclaim kunnen meedoen.
Nog tot 2028 duurt deze chaos. De fiscus baseert de aanslag op het fictieve rendement. En wie een lager rendement haalt, kan zijn geld terugvragen. Dus de kunst is het werkelijke rendement zo veel mogelijk te drukken. Dat kan bijvoorbeeld door aan het einde van het jaar voor 100 duizend euro obligaties te kopen, waarop de rente nog niet is uitgekeerd. De meegekochte rente – stel 4 procent of 4.000 euro – mag als negatief rendement worden opgevoerd, zodat in een jaar dat fiks geld op aandelen is verdiend, toch het rendement kan worden weggepoetst.
Box 3 is zowel voor de fiscus als de belastingplichtigen een grote slangenkuil.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant