Het was warm, hij moest nog 37 kilometer en dus dronk hij met grote teugen. Maar slechts een paar passen verder besefte hij een fout te hebben gemaakt, want het klotste bij iedere stap in zijn binnenste.
Verdorie, dacht hij, want op de bordjes zag hij dat er pas over 2 kilometer een plaskruis stond. Na een kort inwendig beraad (‘ik kan het nog wel 12 minuten ophouden, maar dat worden dan wel 12 vervelende minuten en in zekere zin hoort wildplassen net zo bij wandelen als wildkamperen en godnondeju nu moet ik opeens wel heel erg nodig’) sloeg hij rechtsaf, de bosjes in.
Toen zijn schoenen wegzakten in het gazon van dit woonerf, reeds zompend van de pis, twijfelde hij weliswaar licht (‘dit kan eigenlijk niet, want ik ben een fatsoenlijk mens, zo fatsoenlijk dat ik zelfs overweeg op Henri Bontenbal te stemmen’), maar de strenge dictatuur van zijn zwakke blaas bleek zo genadeloos dat ook hij – zelfs hij – zich uiteindelijk bandeloos overgaf en alles liet stromen.
Over de auteur
Jarl van der Ploeg is journalist en columnist voor de Volkskrant. Hij werkte eerder als correspondent in Italië. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Nijmegen, waar niet alleen aarde, water, lucht en vuur de dienst uitmaken, maar tijdens de Vierdaagseweek ook een vijfde element actief is genaamd urine, worstelt al jaren met wildplassende wandelaars. Bijvoorbeeld in de wijk Brakkenstein, waar de vele bosjes en bomen blijkbaar zo op de ingewanden slaan van de 45 duizend deelnemers dat bewoners hun wijk ieder jaar omdopen tot Kakkenstein.
In een poging Kakkenstein wat te ontlasten, besloot de gemeente Nijmegen dit jaar een heus plaspark op te tuigen: een afgeschermd gebied met een brandkraan en een voordeur waar mannen mogen wildplassen zonder 160 euro boete te riskeren. Tegen verslaggever Menno van Dongen zei de bedenker ervan dat het een ‘ludieke actie’ betrof die hopelijk bewustzijn creëert.
Aangezien ik zelf man ben, en daarom enigszins weet hoe ons smaldeel van de bevolking redeneert, kan ik nu al mededelen dat een wildplaspark geen enkel bewustzijn creëert bij mannen. Het gros van ons is namelijk grootgebracht met een hardnekkig gebrek aan gêne en daarnaast zijn we, een paar uitzonderingen daargelaten, ook nog eens zulke aanstellers dat we de aandrang om te plassen doorgaans niet langer dan een paar minuten kunnen weerstaan.
Het is daarom, zoals een lezer van deze krant dinsdag terecht opmerkte, bijzonder onnozel om gemeenschapsgeld uit te geven aan een ‘plasdisneyland’ voor mannen, want het helpt toch niets. Veel verstandiger zou het zijn om je te richten op vrouwen. Zij plassen namelijk niet wild uit een gebrek aan zelfbeheersing, maar uit pure noodzaak: er zijn nu eenmaal veel te weinig vrouwentoiletten. Hoewel het langs het Vierdaagseparcours wemelt van de subiet toegankelijke urinoirs, is de gemiddelde wachttijd bij een dixi zo’n 30 minuten.
Nu is het natuurlijk bekend dat vrouwen overal in de maatschappij het nakijken hebben, van lagere salarissen en autogordels die enkel worden getest op mannenlichamen tot smartphones die zijn ontworpen voor mannenhanden. Maar dat mannelijke leiders na 2,5 miljoen jaar evolutie nog altijd zo ongemakkelijk worden van plassende en poepende vrouwen dat ze het onderwerp blijven negeren, moet toch wel het allergrootste onrecht zijn van allemaal.
Hoog tijd dus om die toilettaire disbalans te herstellen. Investeer in meer schone openbare toiletten, zet bij ieder groot evenement minstens evenveel dixi’s neer als plaskruizen, verplicht cafés desnoods om vrouwen gratis toe te laten, maar doe iets, want het is inmiddels 2025 dus hup: baas in eigen blaas!
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant