Op de 24ste sterfdag van Herman Brood liep ik over de kade waar mijn vriend P. en ik hem ooit tegenkwamen, zeer laat in de saturday night. Wij, fans van het eerste uur, herkenden zijn silhouet van verre; het zorgvuldig-warrige kapsel, de zwarte kleren, het ietwat waggelende loopje. Alleen: hoe konden we hebben gemist dat onze rockheld ineens zwaarlijvig was geworden? Zijn fantastische gitarist Dany Lademacher kon lekker koken, maar dat wisten we toen nog niet. Dat las ik nu pas, in de necrologieën, want Lademacher heeft zich vorige week herenigd met Brood.
‘Niet over beginnen’, siste P. toen Broods bolle pens dichterbij kwam. Idolen stel je geen lastige vragen, vond hij. Maar de zanger had onze verbaasde blikken al geregistreerd. ‘Hallo jongens’, zei hij met zijn bekende, geknepen stem, waarna hij als een volleerd potloodventer zijn lange jas opentrok en zonder zijn pas in te houden een kussen onthulde dat om zijn middel zat gebonden. ‘Effe dikdoen.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns