Joep Verdonk kwam uit een journalistenfamilie, de Volkskrant was zijn leven. ‘Hij was altijd kalm in de storm.’
Hij was de ‘vaste luitenant’ van Ben de Graaf, de legendarische chef sport van de Volkskrant. Terwijl laatstgenoemde zijn strenge blik op het Nederlandse voetbal, met voorop Ajax, met de lezers deelde, was Joep Verdonck het anker op de sportredactie. Hij vulde de roosters in, stuurde jonge, onervaren verslaggevers met raad en daad op pad en verbeterde hun stukken.
Collega/vriend Gijs van den Heuvel: ‘Joep kon naar collega’s luisteren met het begrip van een paardenfluisteraar, om ze vervolgens verder te sturen.’ ‘Altijd kalm in de storm’, zegt adjunct-hoofdredacteur en oud-sportverslaggever Marije Randewijk. ‘Egoloos, vakkundig en betrouwbaar’, stond er in de rouwadvertentie van ‘zijn’ krant.
Vier decennia werkte hij bij de Volkskrant, op 10 juni overleed hij na een slepende ziekte. ‘Hij vond zijn ziekte waardeloos, ik zou er een ander woord op willen plakken, maar zo was mijn vader’, aldus zijn zoon Tom. Bescheiden tot het einde. ‘Zo maar doen dan’, was zijn gevleugelde uitspraak die nog steeds rondgaat onder eindredacteuren.
De Volkskrant profileert regelmatig bekende en onbekende, kleurrijke Nederlanders die onlangs zijn overleden. Wilt u iemand aanmelden? postuum@volkskrant.nl
Toen hij veertig jaar bij de krant werkte, vroeg toenmalig hoofdredacteur Philippe Remarque hem hoe hij het had volgehouden. ‘Gewoon doorgaan’, luidde het antwoord. Joep ten voeten uit, zegt zijn vrouw Mariandl. ‘Hij was zeer honkvast. Ik werkte in het onderwijs, kon in het hele land aan de slag, maar Joep wilde per se hier blijven.’
‘Hier’ – dat is Amstelveen waar hij bijna zijn hele leven woonde. Geboren in Brabant, kwam hij er als 2-jarige peuter terecht. Vader Jan werkte voor de Volkskrant, als sportverslaggever ging hij in de jaren zestig naar de Tour de France. Zo rond de jaren dat de krant de katholieke veren afschudde, zette ook Jan het geloof buiten de deur. Niet langer hoefde het gezin – zes kinderen, Joep was nummer vijf – zondags naar de mis.
Joep werkte tijdens zijn studie geschiedenis in de weekeinden op de sportredactie van Trouw, waar zijn broer Ruud journalist was. Later ging hij fulltime aan de slag bij het Amstelveens Weekblad. Regionale journalistiek pur sang. En als de krant gezakt was, een biljartje leggen in café Het Dorstig Hert in de Dorpsstraat.
Hij kon na twee jaar als sportverslaggever naar de Volkskrant. Joep, die nooit zijn rijbewijs haalde, fietste dagelijks langs de Kalfjeslaan en de Amstel naar de ‘Fabriek’ zoals de redactie aan de Amsterdamse Wibautstraat werd genoemd. Mariandl: ‘Als hij op reportage moest, dan reed ik.’ Voordat hij definitief bureauredacteur werd, schreef hij vooral over volleybal, soms mocht hij naar Ajax. Maar naar de Olympische Spelen ging hij nooit.
Op zijn uitvaart werd My old friend the blues van Steve Earle gedraaid. Joep was een liefhebber van Americana. Samen met collega Gijs Zandbergen haalde hij in 2002 hun ‘vergeten’ jeugdheld Jon Pousette-Dart naar Nederland. Het tweetal regelde een tournee door het land, de Amerikaanse zanger sliep met zijn vrouw Dawn afwisselend bij de mannen thuis. Twee eindredacteuren als roadies in een busje door het land.
Zelf reisde hij liever niet al te ver. Hooguit naar Frankrijk, zegt Mariandl, of Italië. ‘Ik ben geboren in Suriname, en wilde daar graag met onze zonen heen. Joep aarzelde, maar ging toch mee.’ Een paar jaar later was Mariandl opnieuw in Suriname. ‘Hij belde. Een vriend had twee reizen naar de Spelen van Beijing gewonnen. Joep mocht mee. Ik zei: gá!’ Zo kwam Joep Verdonck – als toerist - toch nog bij de Olympische Spelen terecht.
Na zijn pensionering schafte Joep, tot grote vreugde van zoon Paul, een seizoenskaart van Ajax aan. Hij kon er op de fiets heen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant