De Belgische sprinter Tim Merlier heeft de negende Touretappe gewonnen.
Tadej Pogacar behoudt de gele trui.
Volg in dit liveblog het laatste nieuws, etappeverslagen, onze verhalen uit de Tour en elke dag een vooruitblik op de volgende etappe.
Vandaag staat volgens het routeboek van de Tour de eerste bergrit op het programma. Daarmee wordt gebroken met de traditie van een rustdag op de tweede maandag van de Ronde. We bellen met Maud Wiersma, die onderweg is naar de finish op Le Mont-Dore.
Maud, het peloton gaat vandaag het Centraal Massief in. Wat verwacht je van de rit?
'Ik denk dat het spektakel gaat worden. Het is direct vanuit de start klimmen geblazen. De renners krijgen zeven beklimmingen van de tweede categorie en nog eentje van de derde. Het is hier echt geen meter vlak.'
Wie kunnen we hier vooraan verwachten?
'Het is echt terrein voor Tadej Pogacar, maar het zal iets lastiger voor hem zijn nu zijn beste helper João Almeida is uitgevallen. En ik verwacht dat Visma-Lease a bike de koers heel zwaar wil maken.'
Dat doen ze eigenlijk al de hele Tour. Waarom is dat?
'Hun vermoeden is denk ik dat hun kopman Jonas Vingegaard elke dag veel kan geven en tegelijkertijd iets minder vermoeid raakt dan Pogacar. Het is de opstapeling van inspanningen waar ze kansen zien. Daarom zou het ook gek zijn als ze vandaag ineens denken: we wachten af. Dat past niet bij de aanvallende manier waarop ze tot nu toe steeds koersen.'
Wie moeten we buiten Pogacar en Vingegaard nog in de gaten houden?
'Ik ben heel benieuwd hoe de andere klassementsrenners het vandaag gaan doen. Kan Kevin Vauqelin, die nu derde staat, mee in dit geweld? En hoe doet Remco Evenepoel het? Dat is heel interessant.'
En voor de niet-klimmers is dit een dag om te overleven?
'Voor de sprinters is dit echt een spannende rit. De tijdslimiet zou vandaag best eens een rol kunnen gaan spelen. Ze hebben al negen dagen gekoerst, de vermoeidheid neemt toe en ze moeten direct vanuit de start al klimmen. Als de favorieten de etappe in vier uur afleggen, dan hebben de achterblijvers maar driekwartier om binnen te komen. Dat kan best lastig worden.'
Erik van Lakerveld
Normaal is de tweede maandag van de Tour de France een rustdag. Na negen ritten kunnen de coureurs dan even op adem komen, de benen lostrappen op een recreatief tempo of luieren. Vandaag niet. Deze maandag biedt geen rust, maar de eerste officiële bergrit in het routeboek.
Het Centraal Massief, waar het peloton vandaag doorheen trekt, is niet zo hoog als de Alpen of de Pyreneeën, maar evengoed zwaar zat. Zeven beklimmingen moeten de renners over, op eentje van de derde categorie na allemaal ingeschaald als tweede categorie. Dan volgt de slotklim, naar Le Mont-Dore: 3,5 kilometer lang met een stijgingspercentage van gemiddeld 8 procent.
Een klassieke bergrit is het misschien niet, maar alle samen beklimmingen tellen op. En de slotbeklimming is lang en zwaar genoeg om een indruk te geven van de klimcapaciteiten van de favorieten voor het klassement. Niemand zal zich sparen: morgen is er tijd genoeg om bij te komen. Dan is het eindelijk rustdag.
Erik van Lakerveld
Met een gemiddelde van 50,0 kilometer per uur precies legden de renners vandaag de 174,1 kilometer tussen startplaats Chinon en finishplaats Chateauroux af. Een extreem hoge snelheid, zeker in de wetenschap dat op een paar honderd meter na dit tempo door slechts twee renners werd volgehouden: vluchters Mathieu van der Poel en Jonas Rickaert.
Slechts eenmaal werd er, bij een rit in lijn, sneller gekoerst in de Tour. Dat was in 1999, toen Mario Cipollini de snelste was in Blois na een rit van 194,5 kilometer. Dat ging met een gemiddelde van 50,36 kilometer per uur gemiddeld.
De rit van vandaag komt dus met stip binnen op plaats twee in de ranglijst met snelste touretappes.
Erik van Lakerveld
De reden dat Mathieu van der Poel op avontuur ging was geen teken van zijn onstilbare honger naar zeges, maar om iets terug te doen voor een trouwe teammaat. Hij deed het voor Jonas Rickaert, al zes jaar lang bij de ploeg van Van der Poel.
‘Jonas had een droom om op het Tourpdium te staan’, zei Van der Poel nog nahijgend van de inspanning voor de camera van de NOS. ‘Daar ging ik hem mee helpen vandaag. We kwamen uiteindelijk heel dichtbij.’
Uiteindelijk, met 6 kilometer te gaan kon Rickaert zijn ploegmaat niet meer volgen. ‘Jonas zat op de limiet en bij mij was het beste er ook wel af. Die laatste baan nekte ons.’
In zijn eentje hield Van der Poel het nog lang vol. ‘Tot op het einde had ik de hoop dat het tot iets zou leiden, dat ik niet zou worden teruggepakt met de finish in zicht.’
Als winnaar van de prijs voor de strijdlust was er voor Rickaert ondertussen wel één troost. Hij mocht aan het eind van de dag toch nog het podium op.
Erik van Lakerveld
Wat op papier een doodsaaie etappe leek, groeide uit tot een ware thriller. Met in de hoofdrol, hoe kan het deze Tour ook anders: Mathieu van der Poel. Maar boven aan de uitslagenlijst toch zoals verwacht een sprinter: Tim Merlier.
De ruim 170 kilometer tussen Chinon en Chateauroux werd in razende vaart afgewikkeld. Met 50 kilometer per uur gemiddeld is het de op een na snelste rit in de Tourgeschiedenis. Die snelheid is opvallend omdat het tempo bijna de gehele dag door twee koplopers werd gemaakt: Mathieu van der Poel en Jonas Rickaert.
Van de start tot zes kilometer voor de finish zaten de mannen van Alpecin-Deceuninck samen vooraan. In het achtervolgende peloton probeerden ploeggenoten de achtervolging te ontregelen terwijl Rickaert niet langer mee kon met Van der Poel.
Met 5 kilometer te gaan verdedigde de Nederlander 29 seconden voorsprong. Op papier te weinig. En in de praktijk ook. Op 777 meter voor de finish werd Van der Poel dan toch gegrepen en buigt het hoofd. Zelfs hij kon de sprint niet voorkomen. En Merlier profiteerde, voor Jonathan Milan.
Erik van Lakerveld
Lees hier het hele verslag van de negende etappe.
João Almeida is halverwege de negende etappe afgestapt. De Portugees, die als belangrijkste helper van Tadej Pogacar naar de Tour was gekomen, was tijdens de zevende rit hard ten val gekomen. Hij liep in die rit naar Mûr-de-Bretagne onder anderen een gebroken rib op.
Almeida, die dit jaar de Ronde van Zwitserland, de Ronde van Romandië en de Ronde van het Baskenland won, had de etappe van gisteren nog wel voltooid. Maar vandaag bleken zijn verwondingen te hinderlijk om nog verder te koersen.
In het hooggebergte zal Pogacar terug moeten vallen op de hulp van andere ploeggenoten.
Erik van Lakerveld
Er is altijd een mogelijkheid op succes dat vluchters het halen. Dat weten Mathieu van der Poel en Jonas Rickaert natuurlijk. Maar hoe groot is de kans van slagen van een kopgroep in de Tour eigenlijk?
Precies die vraag probeerde Frontier Economics, een economisch consultancy-bureau, in 2019 te beantwoorden. Ze deden het rekenwerk op basis van de zes edities daarvoor, dus van de Tours van 2013 tot en met 2018.
En hun antwoord? ‘Gekeken naar de 114 etappes (tijdritten en prologen uitgezonderd) waren er in elke rit vluchtpogingen, met cumulatief 1230 coureurs in de aanval. Slechts 31 ritten (27%) werden vanuit de kopgroep gewonnen, wat betekent dat gemiddeld genomen de kans op een overwinning voor een vluchter slechts 2,5 % is.’
Erik van Lakerveld
Hoewel een massasprint onontkoombaar lijkt vandaag, is er toch een duo dat de vlucht naar voren heeft genomen vanuit startplaats Chinon. Het zijn niet de minsten: Mathieu van der Poel en zijn teammakker Jonas Rickaert.
Aanvankelijk leek de intentie om voor Van der Poel punten voor de groene trui te pakken bij de (enige) tussensprint na 25 kilometer – de Nederlander staat in het puntenklassement vierde. Toch lijkt het duo iets anders van plan, want na de sprint, waar Van der Poel de 20 punten pakte, trappen ze nog stevig door. Hun voorsprong nam toe tot ruim 5 minuten. Wellicht denken ze het peloton te kunnen foppen.
Eén voordeel hebben ze al ten opzichte van de meeste kopgroepen. Ze weten van elkaar dat ze als ploegmaten elkaar niet zullen bedotten en niet stiekem hun benen zullen proberen te sparen. Kortom: geen gelinkebal. Dat vergroot de kans dat ze het redden.
Toch blijft de kans op succes bijzonder klein. Gisteren probeerden Mathieu Bourgaudeau en Matteo Vercher (beiden van Total Energies) het ook. Het enige dat ze eraan overhielden, was de prijs voor de strijdlust. Die mochten ze delen.
Erik van Lakerveld
Driemaal won Mark Cavendish in de finishplaats van vandaag, Chateauroux. De vlakke, strakke aanloop was de Manx Missile op het lijf geschreven. De finishstraat werd door Tour-baas Christian Prudhomme al eens Avenue Cavendish gedoopt.
Nu blijkt het eerbetoon aan de vorig jaar gestopte sprinter verder te reiken dan de weg waarover de sprinters elkaar zullen bevechten. De hele stad draagt nu voor een dag zijn naam, zag verslaggever Maud Wiersma vanuit de auto.
Wout van Aert, die in aanloop naar de Tour de France ziek was, begint steeds meer in vorm te komen. Gisteren eindigde de renner van Visma-Lease A Bike in de massasprint als tweede achter Jonathan Milan. En dat terwijl de Belg die ochtend had gezegd niet mee te zullen sprinten.
Om nieuwe verwarring te voorkomen, grapte Van Aert om voortaan op Twitter te zetten of hij mee zou doen. Wat hij ook deed.
Twitter bericht wordt geladen...
We kunnen de Belg dus ook vandaag in de massasprint verwachten.
Maud Wiersma
Vorig jaar beëindigde Mark Cavendish zijn wielercarrière door nog één keer de Tour de France te rijden. Hij won voor de 35ste keer in zijn loopbaan een rit, één keer vaker dan Eddy Merckx.
Drie van die overwinningen behaalde hij in Chateauroux, de finishplaats van vandaag. Alles wijst erop dat het opnieuw een sprinter zal zijn die daar de ritwinst zal pakken. Vanuit startplaats Chinon is er maar weinig bergop te beleven. De wind kan een spelbreker of koersmaker zijn, dat ligt aan het perspectief.
In elk geval zullen de spurters hun positie op de eerste rijen van het peloton bewaken. De kans om Cavendish op te volgen, laten zij niet graag schieten.
Erik van Lakerveld
De Italiaan Jonathan Milan (Lidl-Trek) is naar de winst gesprint de achtste etappe van de Tour de France. De etappe eindigde na 171 kilometer in Laval zoals verwacht in een massasprint, nadat een ontsnapping op 80 kilometer van de finish ongedaan werd gemaakt. Meerdere renners reden lek in de slotfase.
Mathieu van der Poel reed zeer attent in de slotfase. Hij leek zijn teamgenoot Kaden Groves goed af te zetten voor de eindspurt, maar Milan bleek een stuk sterker was de duidelijke winnaar van de sprint. Wout van Aert van Visma - Lease a Bike werd tweede, Groves eindigde uiteindelijk als derde. De gele leiderstrui van Tadej Pogacar (UAE Team Emirates) kwam niet in gevaar.
Redactie
Het is de vraag of zich überhaupt renners zullen melden voor een vroege vlucht. Deze rit is helemaal ontworpen om uit te monden in een massasprint. Bijna de hele route van 171 kilometer tussen Saint-Meen-Le-Grand en Laval zal het peloton beschut van de wind rijden.
Er is slechts één officieel klimmetje in het parcours opgenomen. Maar de Côte du Nuillé-sur-Vicoin (4de categorie) zal met zijn 900 meter en 3,8 procent stijgingspercentage zelfs de grootste anti-klimmers onder de coureurs geen schrik aanjagen.
De massasprint zelf wordt lastig zat, met alle treintjes die vechten om hun plek, maar ook omdat de finishstrook licht omhoog loopt. Het komt dan aan op de juiste timing, want wie te vroeg zijn sprint aangaat haalt het niet. En wie te laat is, die is, nou ja, te laat.
Erik van Lakerveld
João Almeida, ploeggenoot van geletruidrager Tadej Pogacar, kan de Tour de France vervolgen. Bij een val in de slotfase van de zevende etappe brak Almeida een rib en liep hij een aantal flinke schaafwonden op, meldt zijn team UAE Team Emirates. ‘Hij zal het moeilijk krijgen, maar op dit moment zeggen we dat hij door kan,’ aldus ploegarts Adriano Rotunno.
De Portugees kon vrijdag de rit naar Mûr-de-Bretagne wel uitrijden, maar verloor ruim 10 minuten. Almeida is een belangrijke renner in de ploeg van Pogacar. Hij moet de Sloveen, die aast op zijn vierde eindzege in de Tour, vooral bijstaan in de bergetappes. Vorig jaar wist Almeida zijn werk als meesterknecht van Tourwinnaar Pogacar te combineren met een vierde plek in het algemeen klassement. (ANP/Redactie)
Even slingert Tadej Pogacar over de steil oplopende weg richting de finish in Mûr-de-Bretagne. Hij monstert de gezichten van de mannen achter hem. Het is nog een kilometer te rijden. Zij weten allemaal wat de Sloveen van plan is en willen hem van de zege afhouden. Maar hoe?
Niemand heeft het antwoord. Als één bewegen ze naar de eindstreep, gegangmaakt door Pogacars teammaat Jhonatan Narváez. De weg vlakt af en dan, met nog zo’n 200 meter te gaan, zet Pogacar aan. De enige die kan meekomen in zijn razende eindsprint is Jonas Vingegaard, maar eroverheen komt de Deen niet.
Pogacar neemt met zijn overwinning de gele trui terug van Mathieu van der Poel, die op 1 minuut en 20 seconden na de winnaar binnenkomt.
Erik van Lakerveld
Het heeft zeven dagen geduurd, maar vandaag verschijnt de wereldkampioen voor het eerst in een volledig wit pak. Tadej Pogacar heeft niet alleen het witte shirt aangetrokken, maar ook de witte broek.
In de eerste, tweede en vierde etappe verscheen Pogacar nog met zijn zwarte broek. De reden was wellicht het weer. Het is een ongeschreven regel dat de wereldkampioen bij kans op slecht een zwarte broek draagt. Je wilt immers niet dat je witte broek vies of nat wordt en dan doorschijnt.
Hoewel het weer in de eerste Tourweek steeds beter werd, zagen we de Sloveen nog steeds niet in zijn complete witte pak. In de derde en vijfde etappe droeg hij namelijk de bollentrui en daarom ook een bollenbroek. En in de zesde etappe moest Pogacar een andere trui aantrekken: de gele.
En dus is het pas in de zevende etappe dat de wereldkampioen in zijn volledige witte outfit van start gaat. De eerste keer dat hij dat deed, was tijdens de Ronde van Lombardije. ‘Ik denk wel dat het je alleen goed staat als je echt scherp bent’, zei hij destijds tegen het Belgische Nieuwsblad. ‘Wit maakt je wat dikker.’
Lang gold een witte broek als een faux-pas voor renners met een kampioenstrui. In 2019 maakte Mathieu van der Poel, toen nationaal kampioen, korte metten met dat taboe. In een rood-wit-blauw tricot en een helderwitte broek won hij dat jaar op fenomenale wijze de Amstel Gold Race.
Maud Wiersma
Met wind in de rug is het tourpeloton vanuit Saint-Malo vertrokken in de richting van Mûr-de-Bretagne. Het eerste koersuur vloog voorbij, met een uitzonderlijk hoog gemiddelde van 54,5 kilometer per uur.
Een kopgroep wist niet te ontsnappen uit de greep van het peloton. Zodra dat wel lukt, zal het tempo wat zakken. Het parcours, dat eerst zuidwaarts ging, maakt nu een bocht terug richting het noorden. Dan kan de razende vaart waarschijnlijk niet behouden worden.
De snelste etappe ooit in de Tour de France was de vierde rit in 1999, tussen Laval en Blois. Die etappe van 194,5 kilometer werd gewonnen door Mario Cipollini en werd met een gemiddelde van 50,4 kilometer per uur gemiddeld.
Erik van Lakerveld
Na zes etappes belden we met verslaggever Maud Wiersma, die op is weg naar finishplaats Mûr-de-Bretagne. Ze maakt de balans op na een kleine week Tour.
Tadej Pogacar heeft nog geen tekenen van zwakte laten zien, ziet ze. En wat Jonas Vingegaard nu precies is overkomen in de tijdrit blijft nog steeds een beetje een raadsel. Maar over het algemeen verliep de eerste week zoals verwacht.
‘We hadden Mathieu van der Poel verwacht en die heeft duidelijk geleverd. Vandaag rijdt hij in de gele trui naar Mûr-de-Bretagne, waar hij in 2021 voor het eerst de leiderstrui veroverde. Als ze gaan koersen zoals gisteren, wordt het voor hem wel lastig om de maillot jaune te behouden. Van der Poel is echt vermoeid.’
‘Het zou kunnen lukken als de ploeg van Tadej Pogacar het laat lopen, want ik denk niet dat Van der Poel hem vandaag in een onderling duel zou kunnen verslaan. Als ze samen aan de laatste kilometer beginnen, is Van der Poel de gele trui kwijt.’
Lees hier het hele gesprek met Maud Wiersma.
Dat Mathieu van der Poel en Tadej Pogacar een goede band hebben, is al lang geen verrassing meer. Ze waarderen elkaars aanvallende stijl in koers en dollen vaak een beetje met elkaar. Ook op Instagram.
Donderdag, net nadat de Sloveen het geel had overgedragen aan Van der Poel, plaatste Pogacar een bericht op Instagram. ‘Een dag in het geel – altijd een eer. Bravo, Mathieu van der Poel, voor het terugveroveren en alle renners in de kopgroep vandaag – respect, wat een rit, wat een etappe.’
Van der Poel reageerde onder het bericht met een kwinkslag: ‘Denk je dat ik aan 1 seconde genoeg heb tot Parijs?’ Niet lang daarna kwam het antwoord van Pogacar: ‘Je zult ervoor moeten vechten.’
Erik van Lakerveld
Een bericht gedeeld door Tadej Pogačar (@tadejpogacar)
Het peloton keert terug naar Mûr-de-Bretagne, waar vier jaar geleden Mathieu van der Poel op een missie was. Hij was tweemaal als eerste boven, bij de eerste doorkomst door het dorp en aan de finish. Zelden was er iemand zo doelgericht en vol zelfvertrouwen in jacht, wilde doen wat zijn grootvader Raymond Poulidor nooit lukte: het geel veroveren. Nu komt hij er terug met de maillot jaune al om zijn schouders.
Zal hij de trui behouden? Zal hij ditmaal weer een gooi doen naar de zege? Hij, en ieder ander die vandaag wil winnen, zal in elk geval heel nauwkeurig met zijn krachten om moeten springen. De etappe is net als gisteren een voortdurend op-en-af en net als in 2021 moeten de renners tweemaal klimmen door Mûr-de-Bretagne.
Ja, dóór Mûr-de-Bretagne, niet erover. De naam van de finishplaats doet voor wielrenners vertrouwd aan. Er zijn immers meer ‘muren’ in deze sport. De Muur van Geraardsbergen, de Muur van Huy, zelfs de Wageningse Muur.
Maar Mûr-de-Bretagne ontleent zijn naam niet aan het wielrennen. Mûr verwijst naar een stenen omwalling die er ooit heeft gelegen. In wielertermen zou de helling wel de Muur van Mûr kunnen heten, maar of dat echt lekker bekt?
Erik van Lakerveld
Na een solo van 43 kilometer heeft Ben Healy de zesde etappe in de Tour de France gewonnen. Het is veruit de grootste prijs uit de loopbaan van de 24-jarige Ier, die twee jaar geleden al eens een Giro-rit pakte. Mathieu van der Poel eindigde als achtste en heroverde nipt de gele trui.
Healy had in het laatste uur van de etappe tussen Bayeux en Vire de kopgroep van acht waarin hij reed opgeblazen op de Côte de Juvigny-le-Tertre. Michael Storer en Quinn Simmons, in zijn Amerikaanse kampioenstrui, deden getweeën een poging om Healy te achterhalen, maar kwamen nooit meer in de buurt.
Op de finish gaven ze dik 2 minuten en 45 seconden toe. Nog weer een kleine minuut daarachter finishten de restanten van de oorspronkelijk kopgroep met, op net geen 4 minuten, Van der Poel als laatste. Hij was al sinds de demarrage van Healy niet meer met de etappezege bezig.
Hij is al lang blij dat hij de maillot jaune weer terug heeft na een dagje zonder. Al had hij waarschijnlijk wel op meer marge dan 1 seconde die hij nu in het klassement heeft op Pogacar, die met de groep klassementsrenners nog heel veel tijd goedmaakte in de slotkilometers.
Erik van Lakerveld
Lees hier het hele verslag van de etappe.
In de zesde rit rijdt Jonas Vingegaard in de bolletjestrui, maar daar was bij de start in Bayeux nog best iets om te doen, meldt Wielerflits. De organisatie had een oude sponsor van de ploeg op het maillot à pois afgedrukt: Betcity.
Sinds vorige week mogen Nederlandse sportploegen niet meer met reclame voor online gokbedrijven te zien zijn. Als Vingegaard met de door de organisatie aangeboden trui vertrokken was, zou hij in overtreding zijn geweest. Uiteindelijk werd het logo zwartgemaakt en viel daarmee weg in het zwarte vlak waarop de ploeglogo's waren afgedrukt.
Overigens 'leent' Vingegaard de bollentrui alleen. Hij staat niet aan de leiding in het bergklassement. Dat is Tadej Pogacar, maar hij heeft de gele trui al aan. Normaal is dan de nummer twee in de stand aan de beurt, maar dat is Tim Wellens en hij draagt al de nationale kampioenstrui van België. Die gaat boven een 'geleende trui'. Alleen als Wellens echt aan de leiding gaat in het bergklassement draagt hij de bollen. En zo kwam de trui bij de nummer drie, Vingegaard, uit.
Erik van Lakerveld
Bijna 50 kilometer per uur ging het in de eerste tachtig kilometer van de zesde rit. Eerst waren het de sprinters die op puntjes hoopten bij de eerste tussensprint, na 20 kilometer. Daarna waren het de coureurs die hoopten een kopgroep te formeren. Wout van Aert bijvoorbeeld en ook Frank van den Broek liet zich zien.
Na 55 kilometer leek er een beslissing te vallen: net na de top van de Côte de Rançonnière mengde Mathieu van der Poel zich in de strijd. Hij kwam met een klein groepje vooruit te zitten. Ondertussen legde geletruidrager Tadej Pogacar het peloton stil, alsof hij wilde laten zien dat het nu even klaar moest zijn met demarrages.
Toch bleven er aanvallen volgen en de groep met Van der Poel reed tientallen kilometers lang met een angstwekkend kleine voorsprong. Het schommelde rond de 20 seconden. Pas na 100 kilometer koers, en met nog evenveel te gaan, lijkt er nu wat rust in de koers en loopt de voorsprong van Van der Poel op.
Hij wordt vergezeld door Ben Healy, Eddie Dunbar, Giro-winnaar Simon Yates, Quinn Simmons, Michael Storer, Will Barta en Harold Tejada. De finish wordt rond 17.00 uur verwacht.
Erik van Lakerveld
Met 3.550 hoogtemeters doet deze zesde rit qua verticale verplaatsing niet eens zoveel onder voor de Pyreneeënrit naar Hautacam (3.850 hoogtemeters). Maar tussen Bayeux en Vire komt het peloton nooit meer dan 331 meter boven zeeniveau. Dat is de paradox van Normandië: het is eindeloos veel klimmen zonder ooit tot grote hoogten te komen. Zeker in deze regio die ‘Normandisch Zwitserland’ wordt genoemd.
Volgens tourdirecteur Christian Prudhomme is het vanwege het constant op en af gaan van de heuvels ‘de uitdagendste vlakke rit in de recente tourgeschiedenis’. Vijf van de zes officiële beklimmingen zijn van de derde categorie. De laatste, de Côte de Vaudry, is eentje van een niveau lager, maar vanwege de ligging op slechts vier kilometer van de finish wel eentje die impact zal hebben op de koers.
Wie in het routeboek alleen naar de officiële beklimmingen kijkt, ziet wellicht de laatste honderden meters over het hoofd. Die hebben geen stempel van de parcoursbouwer meegekregen, maar dat best gekund. De laatste 700 meter lopen venijnig omhoog, tot 10 procent.
De rit doet qua karakter denken aan die van afgelopen zondag en dinsdag. Worden het weer Mathieu van der Poel en Tadej Pogacar die het samen uit gaan vechten? Of zal Van der Poel proberen een gat van meer dan 1.28 minuten (zijn achterstand na de tijdrit van gisteren) te slaan om het geel terug te pakken?
Erik van Lakerveld
Een tijdrit volgens plan, omschreef Remco Evenepoel zijn optreden in de vijfde etappe. De Belg maakte in Caen zijn favorietenstatus waar en zag van de concurrenten voor het klassement alleen Tadej Pogacar in zijn buurt eindigen. De Sloveen gaf zestien seconden toe op de ritwinnaar en werd de nieuwe geletruidrager.
‘Dit is een goede stap richting podium in Parijs’, vertelde Evenepoel in het flashinterview nadat Mathieu van der Poel als laatste renner was binnengekomen. ‘Alles ging volgens plan. Ik ging vanaf het begin ‘steady’ en kon in de eerste 10 kilometer het tempo houden, ondanks dat het iets omhoog liep. In het tweede deel kon ik mijn voorsprong uitbouwen. Ik heb niet het gevoel dat ik ergens sneller had gekund. Tadej reed sterker dan in de Dauphiné. Hij heeft een stap gemaakt en is de te kloppen man.’
Pogacar gaf in de tijdrit in het Criterium du Dauphiné nog 48 seconden toe op een traject half zo lang als dat in Caen.
Halverwege waren de vroeg gestarte Australiër Luke Plapp en de Italiaan Edoardo Affini nog net iets sneller dan Evenepoel. ‘Je weet het nooit met die gasten. Zij hebben zich gisteren in de finale van de vierde rit ook kunnen sparen.’
Evenepoel was blij met de ritzege, de tweede voor zijn ploeg na de winst van Tim Merlier. ‘Maar de Tour wordt pas beslist in de bergen. Iedereen weet wat er nog komt. Dit is een eerste stap en het is mooi om al een ritzege op zak te hebben.’
ANP
De enige vlakke tijdrit van de Tour de France is gewonnen door Remco Evenepoel. De Belgische regerend wereld- en olympisch kampioen in deze discipline was in de vijfde rit veruit de snelste. De gele trui ging over van Mathieu van der Poel naar Tadej Pogacar, die tweede werd op ruim 16 seconden van de winnaar.
Evenepoel had, anders dan klassementsfavorieten Pogacar en Jonas Vingegaard, al tijd verloren in de eerste dagen van de Tour. Valpartijen en de verkeerde waaier in de openingsrit hadden hem op een achterstand gezet, die bij de start van de tijdrit van woensdag 58 seconden bedroeg op Pogacar. Hij was vastbesloten daar weer wat vanaf te halen. Ondanks zijn sterke optreden bleef woensdag aan het einde van de middag ondanks zijn zege toch nog 42 seconden van over omdat Pogacar ook een goede dag kende.
Pogacar snoepte de gele trui af van Van der Poel. De Nederlander die na gisteren in tijd gelijk stond met de Sloveen deed alles wat hij kon, maar leverde in en weet dat als hij de leiderstrui wil heroveren de komende twee etappes voor de ontsnapping moet gaan. In het klassement leidt Pogacar met 41 seconden op Evenepoel.
Tegenvallend was het optreden van Jonas Vingegaard. De tweevoudig tourwinnaar wordt als belangrijkste uitdager van Pogacar gezien, maar verspeelde 1 minuut en 5 seconden op de Sloveen en eindigde als 13de op 1.21 minuten van Evenepoel.
De Deen zal op een andere uitkomst hebben gehoopt. In 2023, toen hij zijn tweede Tour won, had hij Pogacar in de tijdrit nog verslagen. Door deze tijdrit in Caen zakt hij naar de vierde plaats, met 1.13 minuut op Pogacar, zelfs nog een plekje onder de verrassend goed rijdende Fransman Kevin Vauquelin.
Erik van Lakerveld
Lees hier het hele verslag van de etappe
Een tijdrit is niet alleen een gevecht van renner met de klok, maar in de Tour ook een materiaalstrijd. In de afgelopen jaren zijn veel stappen gezet om snellere fietsen, sneller wielen, kleding en helmen te maken voor deze discipline. Voorop in de ontwikkeling: Visma-Lease a bike.
Het contrast tussen vandaag en 11 jaar geleden kan haast niet groter. In de Tour van 2014 had Belkin, voorloper van Visma-Lease a bike, twee mannen in de top-10. Voor aanvang van de tijdrit op de voorlaatste dag stond Bauke Mollema zevende, Laurens ten Dam achtste. Voor de strijd tegen de klok werden twee tijdritfietsen naar Frankrijk gehaald.
Een belangrijke overweging voor de ploeg om dat te doen: fietsensponsor Bianchi tevreden houden. De financiën waren op dat moment, anders dan nu, bijzonder krap.
Het waren fietsen waar de mannen nog niet eerder op gereden hadden. Het gevolg: Mollema en Ten Dam verloren minuten ten opzichte van hun concurrenten, zakten respectievelijk naar de 10de en 9de plaats in het klassement.
Voor ploegbaas Richard Plugge was dit het dieptepunt van de ploeg, vertelde hij 2,5 jaar geleden in NRC. ‘Van die beslissing denk ik: potverdorie, we hadden gewoon moeten zeggen dat we dit niet gingen doen.’
Nu is het materiaal van Jonas Vingegaard, Wout van Aert en Edoardo Affini uitputtend getest, in windtunnels, in de praktijk. Hetzelfde geldt voor hun positie op de fiets en een inschatting van de wattages die ze moeten leveren in de 33 kilometer van Caen naar Caen. Nee, de Nederlandse ploeg laat sinds 2014 in de tijdrit niets meer aan het toeval over.
Erik van Lakerveld
Eindeloze korenvelden, pittoreske kastelen, het hypnotiserende tjop-tjop-tjop van de televisiehelikopter. De liefhebbers weten het al: ook als er niets in koers gebeurt kan het heerlijk zijn om naar de Tour te kijken. Maar het is ook daadwerkelijk goed voor je.
Tijdens momenten van rust, bijvoorbeeld tijdens een eindeloze wandeletappe, schakelt het brein over naar het 'default mode netwerk', legt neurowetenschapper Martijn van den Heuvel uit. Dat is voor de hersenen geen echte rust, er worden juist allerlei met elkaar verbonden gebieden extra actief. Er gebeurt iets anders dan wanneer je keihard aan het nadenken bent: er ontstaat ruimte voor bezinning, gedachten over de langere termijn. Je krijgt ingevingen die je anders niet zou hebben gehad.
Datzelfde kan overigens ook gebeuren als je zelf op de racefiets stapt voor een ritje, zegt Van den Heuvel. Dat merkt hij zelf in ieder geval. ‘Na een tijdje kom ik in een prettig gedachtenritme van mijn default mode netwerk en bij het sporten komen ook nog eens allerlei geluksstofjes vrij. Maar kijken naar de Tour is bijna net zo leuk.’
Lees hier het stuk dat Wilma de Rek schreef over het default mode netwerk en de voordelen van het kijken naar een saaie Touretappe.
In het wielrennen wint lang niet altijd de sterkste. Vandaag in Caen zal dat wel zo zijn. De eerste tijdrit in deze Tour de France is op het lijf geschreven van de mannen met een overmaat aan power in de benen. Aan strategie, sluwheid of het afbluffen van je tegenstanders heb je niets.
Het parcours van 33 kilometer lang voert over rechte vlakke wegen met, op het centrum van de stad na, nauwelijks scherpe bochten. Deze tijdrit wordt een kwestie van pure wattages.
Dan komen de zwaardere mannen als Edoardo Affini (80kg) en Wout van Aert (78kg) net zozeer in aanmerking als de lichtgebouwde klassementsmannen met tijdrittalent, coureurs als Remco Evenepoel (61kg), Primoz Roglic (65kg), Jonas Vingegaard (60kg) Tadej Pogacar (66kg).
Het lijkt onwaarschijnlijk dat Mathieu van der Poel zijn gele trui kan behouden. Dat is geen kwestie van gewicht. Het tijdrijden ligt hem nu eenmaal minder goed dan Pogacar en met 0 seconden voorsprong in het klassement heeft hij geen speelruimte.
Erik van Lakerveld
De overwinning in de vierde etappe van de Tour de France betekende de honderdste profzege voor Tadej Pogacar. Het maakte de winst memorabel, vond de Sloveen van UAE Team Emirates. 'Zeker als je ziet met welke renners ik hier moest strijden om de winst. Iedereen reed op zijn limiet. Ik probeerde op de laatste klim aan te vallen en zag dat alleen Jonas aansloot. Later kwamen er nog een paar bij. Dit was het wielrennen waarvan ik houd.'
Regerend wereldkampioen Pogacar kwam in tijd gelijk met Van der Poel, die op basis van zijn klasseringen in de eerste vier etappes nog wel de gele trui behield. Wel nam de Sloveen de bergtrui weer over van zijn ploeggenoot Tim Wellens, een dag nadat de Belg er met succes op uit was gestuurd om leider in het bergklassement te worden. Dat scheelde de drievoudige Tourwinnaar maandag een plichtpleging na afloop.
Vandaag ontkwam hij niet aan een huldiging. 'Morgen volgt de eerste echte test. Natuurlijk ben ik hier voor het geel. We gaan het zien', keek hij vooruit naar de individuele tijdrit op woensdag over 33 kilometer in Caen.
Redactie/ANP
De Sloveen Tadej Pogacar heeft de vierde etappe van de Tour de France gewonnen. Hij was Mathieu van der Poel te snel af in de sprint. Ook Jonas Vingegaard bevond zich in het groepje renners aan kop. Van der Poel behoudt nog net de gele trui.
De rit ging van Amiens naar Rouen over 174 kilometer. In de finale lagen enkele hellingen. De Fransman Lenny Martinez en de Noor Jonas Abrahamsen waren meteen na de start de eerste aanvallers, maar 20 kilometer voor de finish kwam het peloton voorbijsnellen en was de finale echt begonnen.
Richting de laatste klim versnelden de renners van Visma - Lease a Bike. Met vijf man reden ze op kop, Van der Poel zat attent in hun spoor. Op de klim namen de mannen van UAE Team Emirates over. Pogacar reed in het wiel van Almeida en versnelde 300 meter onder de top. Alleen Vingegaard volgde. Later sloot nog een vijftal renners aan. In de sprint zette Van der Poel als eerste aan. Pogacar kwam voorbij en boekte zijn honderdste overwinning.
Redactie/ANP
Wielrenner Jasper Philipsen is succesvol geopereerd aan de breuken die hij heeft opgelopen bij een val in de derde etappe van de Tour de France. Zijn ploeg Alpecin-Deceuninck maakte het nieuws via X bekend met een foto van de Belgische sprinter vanuit het ziekenhuisbed.
Philipsen kwam bij een incident bij de tussensprint in de derde rit hard ten val, waarbij hij meerdere breuken opliep. De 27-jarige Belg is geopereerd aan zijn sleutelbeen en aan het AC-gewricht, de verbinding tussen het sleutelbeen en de top van het schouderblad. De ploeg bedankt de betrokken artsen in het Vlaamse Herentals en meldt dat de revalidatie nu begint.
De Belgische ploeggenoot van Mathieu van der Poel had de eerste etappe gewonnen en was de eerste drager van de gele trui in deze Tour. Van der Poel nam met de zege in de tweede etappe het geel over, waardoor Philipsen in de derde etappe de groene trui droeg. (ANP)
Van Jacques Anquetil naar Jean Robic in minder dan 20 kilometer. De Ronde van Frankrijk gaat vandaag tussen Amiens en Rouen op de sentimentele tour. En dan vooral aan het begin van de finale, als de eerste 128 vrij vlakke kilometers voorbij zijn.
De heuvelachtige finale, waar de puncheurs zich zeker kunnen vermaken, begint op de Côte Jacques Anquetil. Bovenaan het klimmetje van 3,5 kilometer met een stijgingspercentage van 3,6 procent ligt het chateau dat de vijfvoudig tourwinnaar in 1961 kocht en dat nog altijd zijn naam draagt.
Daarna volgt de Côte de Belbeuf, met bovenop een plaquette voor Jean Robic. De kleine Fransman plaatste in 1947 op deze heuvel een aanval die hem uiteindelijk de eindzege in de eerste naoorlogse Tour zou bezorgen.
Het peloton nu zal weinig aandacht hebben voor de historische knipoogjes van de parcoursbouwer. De finale is zo lastig dat alle energie in de koers gestoken zal worden. Na de eerste twee beklimmingen volgen er in de laatste 30 kilometer nog eens drie met de Rampe Saint-Hilaire - 800 meter aan 10,6 procent op vijf kilometer van de finish - als belangrijkste obstakel.
Dit wordt een rit voor mannen die in het voorjaar de klassiekers bevolken. Mathieu van der Poel kan op herhaling en zo een klein monumentje voor zichzelf oprichten. Tegengas kan hij verwachten van dezelfde renners als zondag. Mannen als Wout van Aert, Tadej Pogacar en Jonas Vingegaard.
Erik van Lakerveld
De elf gestolen fietsen van Team Cofidis zijn teruggevonden, meldt de ploeg op X. De politie heeft de fietsen, met een gezamenlijke waarde van ongeveer 130.000 euro aangetroffen in Halluin, een plaatsje tegen de Belgische grens in de buurt van Roubaix.
De fietsen werden in de nacht van zaterdag op zondag gestolen uit de mobiele werkplaats van de Franse ploeg. Er werd direct een onderzoek gestart.
Erik van Lakerveld
Twitter bericht wordt geladen...
Tim Merlier heeft de derde etappe van de Tour de France gewonnen. De Belg was in de massasprint nipt sneller dan Jonathan Milan en bewees dat sprinters het niet zonder doodsverachting kunnen stellen. De finale van de rit met finish in Duinkerke werd ontsierd door meerdere valpartijen. Mathieu van der Poel eindigde vlak achter de kopgroep en behoudt zijn gele trui.
Als een veelkleurig blok schoof het Tour-peloton maandagmiddag in de richting van Duinkerke. Dicht opeen, de neuzen van de mannen op kop in de felle noordenwind die recht van voren blies. Terwijl de laatste kilometers onder de wielen weg zoefden, ging het tempo steeds verder omhoog.
Door de straten van de havenstad werd de groep opgerekt en vervormd tot een lint onder impuls van de sprintvoorbereiders. Er ontstond een grote valpartij, met Remco Evenepoel als een van de slachtoffers. Even later, op een paar honderd meter van de finish, ging het weer mis, onder anderen Cees Bol ging onderuit.
Jasper Philipsen, winnaar van de openingsrit en groenetruidrager, was daar al lang niet meer bij. De Belg was bij de tussensprint in Isbergues, op 60 kilometer van de finish, hard ten val gekomen en moest opgeven. Laurenz Rex en Bryan Coquard botsten vlak voor de neus van de winnaar van de openingsetappe tegen elkaar. Zij konden nog net overeind blijven, maar Philipsen niet. Hij stapte af.
Erik van Lakerveld
Lees hier het hele verslag over de etappe van vandaag.
Als Mathieu van der Poel in de etappe van vandaag zijn gele trui behoudt, dan komt hij in het lijstje van Nederlanders in het geel naast Gerrie Knetemann. Er dan dan nog maar twee Nederlandse renners die langer in het geel hebben gereden dan hij.
Knetemann kreeg, verdeeld over vier Tours tussen 1978 en 1981, de gele trui acht dagen om de schouders. Van der Poels teller staat na de zes dagen van de Tour van 2021 en de rit van gisteren op zeven. Als hij vanmiddag in Duinkerke weer gehuldigd wordt als leider in het klassement, komt hij ook op acht.
De Nederlander die de meeste dagen in het geel reed was Joop Zoetemelk: 22 dagen in totaal. Daarna volgt Wout Wagtmans met 12 dagen in de maillot jaune. En die andere Nederlandse tourwinnaar dan? Jan Janssen had twee dagen de gele trui, en heel strikt genomen zelfs maar anderhalve dag.
Janssen won de Tour in 1968, maar reed die ronde geen moment met het geel om de schouders. Hij pakte de overwinning pas op de slotdag, zelfs nog na een ochtendetappe, in de tijdrit. Het geel kreeg hij toen pas op het eindpodium. Twee jaar eerder in 1966 had Janssen wel het genoegen om in het geel te koersen, tijdens de zestiende rit.
De elf fietsen die in de nacht van zaterdag op zondag uit de mobiele werkplaats van Team Cofidis werden gestolen, hadden een totale waarde van 110.000 tot 130.000 euro, schat ploegmanager Cédric Vasseur in. De oud-renner hoopt dat de politie de fietsen terug zal vinden.
Hoe groot die kans is, valt moeilijk in te schatten. Van de elf fietsen die vorig jaar uit de materiaalwagen van Total Energies werden ontvreemd, is niets meer vernomen. Soms hebben ploegen en renners geluk. Nadat tijdens de Ronde van California van 2009 drie fietsen van Team Astana waren gestolen, leverde een anonieme burger de tijdritfiets van Lance Armstrong weer in bij het politiebureau.
De Italiaanse baanploeg waarvan in 2021 bij het WK baanwielrennen in Roubaix 22 fietsen werden gestolen met een gezamenlijke waarde van 600.000 euro, trof het nog beter: die fietsen werden teruggevonden bij een Roemeense criminele bende die probeerden de rijwielen voor 1.500 euro per stuk probeerden te verkopen, ver onder hun marktwaarde.
Erik van Lakerveld
Bij de tussensprint in Isbergues, op 60 kilometer van de finish, is groenetruidrager Jasper Philipsen ten val gekomen. Laurenz Rex en Bryan Coquard botsten vlak voor zijn neus tegen elkaar. Zij konden nog net overeind blijven, maar Philipsen niet.
De winnaar van de openingsetappe van zaterdag klapte hard tegen het asfalt. De manier waarop Philipsen bij het opstaan zijn rechterarm tegen het lichaam hield, herkennen veel wielervolgers: een gebroken of anderszins gekwetste sleutelbeen.
Erik van Lakerveld
Ogenschijnlijk met enige tegenzin stond Jonas Vingegaard vandaag voor de start van de derde etappe voor de camera van de NOS vragen over een interview van zijn vrouw te beantwoorden. ‘Jullie verspillen je tijd aan iets dat onbelangrijk is’, zei de Deense kopman van Visma-Lease a bike.
Dit weekend verscheen in de Deense krant Politiken een interview met Trine Hansen, behalve Vingegaards echtgenote ook zijn manager. Zij stelde dat de ploeg te veel van de coureur eist met de hoogtestages en de tijd die hij van huis is. Ook vindt ze dat de formatie in koers te veel verschillende doelen najaagt, in plaats van zich volledig op Vingegaard te richten. Volgens Vingegaard zelf zijn die uitspraken ‘uit de context getrokken’.
Wout van Aert reageerde bij Sporza ook op het interview. Hij is een renner die ook wel voor eigen kans mag gaan. Hij was verrast over de uitspraken van Hansen. ‘Mijn prestaties voor dit team spreken voor zich’, zei hij. ‘Ik beschouw deze ploeg als mijn team en ik ga altijd 100 procent voor de doelen die we ons stellen. Zoals hier in de Tour is een van die doelen ritwinst voor mezelf. Dat is duidelijk voor iedereen, ook voor Jonas, en daar gaan we voor. Of we nog steeds vrienden zijn? Uiteraard.’
Erik van Lakerveld
Niet alleen in Nederland zijn de media vol lof over de overwinning van Mathieu van der Poel. De Franse sportkrant, toonaangevend als het op sport in Frankrijk aankomt, zette vandaag met één woord Van der Poel op de voorpagina: ‘Irrésistible’. Onstuitbaar, dus.
Volgens L'Equipe speelde Van der Poel het spel in Boulogne-sur-Mer perfect. ‘Gewend om het teamspel in de Tour te spelen, pakte hij het geel en eiste zijn rechtmatige plaats op’, schrijft de krant.
Erik van Lakerveld
Wormhout, Cassel, Isbergues, Dunkerque. Het peloton trekt vandaag door een gebied dat eerder Vlaams dan Frans aandoet. De plaatsnamen herinneren eraan dat Nederlands hier vroeger de voertaal was. En het landschap past ook bij dat van de Lage Landen: vlak en open. En daarin schuilt het voornaamste gevaar.
Vanaf Aires-sur-la-Lys (Ariën-aan-de-Leie) leidt een vrijwel kaarsrechte en grotendeels onbeschutte weg naar het noorden, naar Duinkerke. Wind kan hier grote opschudding veroorzaken, dat bleek afgelopen zaterdag ook al. En dan zit er in Cassel nog een onverwacht steil klimmetje in het verder vlakke land. Het zijn precies die ingrediënten die deze op papier rechttoe-rechtaansprintetappe een explosief karakter kunnen geven.
Aan de finish in Duinkerken zou het een Nederlandstalige aangelegenheid kunnen worden. De sprinters zijn aan zet met Nederlanders Dylan Groenewegen en Danny van Poppel en Vlamingen als Jasper Philipsen en Tim Merlier als kanshebbers. En met Mathieu van der Poel in de gele trui.
Erik van Lakerveld
Met de overwinning van Mathieu van der Poel in de tweede etappe van de Tour de France gaat alles volgens plan voor zijn ploeg Alpecin-Deceuninck. Zaterdag won ploeggenoot Jasper Philipsen de eerste etappe al, waarna hij de gele trui doorgaf aan Van der Poel. Zoals afgesproken, vertelt ploegmanager Philip Roodhooft: ‘De puzzel valt in elkaar’, zei hij na afloop.
Lees hier de analyse die sportverslaggever Maud Wiersma schreef over het openingsoffensief van Alpecin-Deceuninck: Plan van ploeg van Mathieu van der Poel klopt in openingsweekeinde van de Tour de France perfect
Van kop af aan, iedereen lette op hem, heeft Mathieu van der Poel de tweede etappe in de Tour de France gewonnen. De Nederlander ging zelf de sprint aan en wist Tadej Pogacar, regerend wereldkampioen en favoriet voor de eindzege in de Tour, achter zich te houden en pakte de gele trui. Hij was de rapste na een etappe die op het einde meer weg had van een eendagskoers dan een rit in de grootste wielerronde.
Ineens zaten ze daar bij elkaar: Mathieu van der Poel, Tadej Pogacar, Jonas Vingegaard en Remco Evenepoel. Op de steile Côte Saint-Etienne-au-Mont, op slechts acht kilometer van de finish. Maar een handvol mannen die ze konden volgen, terwijl het leek of zij juist nog even hun krachten spaarden.
De aanloop naar Boulogne-sur-Mer vereiste een heel nauwkeurige verdeling van de krachten. Niet te vroeg opbranden, genoeg overhouden. Voor de laatste officiële klim van de dag sloot een aardig pelotonnetje weer aan. En groot deel daarvan ging direct, zes kilometer te gaan, alweer overboord. Op het plateau na de klim trok Vingegaard ten aanval, maar hij kreeg geen ruimte. Een groep van twintig renners denderde richting aankomst. Daarvan bleek Van der Poel de snelste.
Erik van Lakerveld
In de nacht van zaterdag op zondag, tussen de eerste en tweede etappe in, is de materiaalwagen van Team Cofidis opengebroken. Elf fietsen werden gestolen, meldt de Franse ploeg op X. De politie is een onderzoek gestart.
Dergelijke diefstallen komen vaker voor. Vorig jaar was de Franse ploeg TotalEnergies slachtoffer van inbraak. Ook toen werden er elf fietsen meegenomen.
Twitter bericht wordt geladen...
Barre weersomstandigheden hebben ertoe geleid dat de start van tweede etappe wordt uitgesteld. De regen rondom startplaats Lauwin-Planque veroorzaakte zulke logistieke problemen dat verschillende ploegbussen, met daarin ook de renners, vaststonden in het verkeer.
Twitter bericht wordt geladen...
Inmiddels heeft de organisatie bericht dat ze een kwartier later van start gaan. Om 12.30 uur stappen de renners op de fiets voor de neutrale eerste kilometers door de startplaats, de officiële start volgt een kwartiertje daarna. Dan begint het peloton aan de langste rit van deze Tour. In combinatie met de slechte weersomstandigheden zal het ongetwijfeld opnieuw een zware dag worden.
In finishplaats Boulogne-sur-Mer is de zon inmiddels wel gaan schijnen.
Maud Wiersma
Zevenmaal won Lance Armstrong de Tour de France, maar door alle zeven zeges ging in 2012 een streep nadat de Amerikaan werd ontmaskerd als het brein achter een van de meest ‘professionele, verfijnde en succesvolle dopingprogramma’s’.
Sindsdien wordt de wielerwereld liever niet aan Armstrong herinnerd, maar hij is er de man niet naar om zich stil te houden. Hij zoekt en vindt twintig jaar na zijn laatste Tourzege nog altijd de publiciteit. ‘Als ze niet meer over je praten? You’re fucked!’
Lees hier het portret dat Manon Colson maakte over Lance Armstrong en zijn media-leven.
De langste etappe van dit jaar (209 km) zal de klassiekerspecialisten bekoren. De tourorganisatie heeft een route uitgestippeld die iets weg heeft van een voorjaarskoers. Geen kasseien, maar wel heel veel korte steile klimmetjes.
Het is tussen Lauwin-Planque en Boulogne-sur-Mer geen meter vlak, al hebben alleen de vier verticale uitschieters een officieel stempel als beklimming gekregen van de parcoursbouwers. De eerste, Côte de Cavron-Saint-Martin, ligt halverwege de koers en zal met zijn 1,1 kilometer lengte en stijgingspercentage van 5,9 procent maar weinig ophef veroorzaken.
Nee, het komt aan op de laatste 30 kilometer waarin drie klimmetjes elkaar snel opvolgen. Eerst de Côte du Haut Pichot (1,1 kilometer, 9,4 procent), dan de Cote de Saint-Etienne-au-Mont (1 kilometer, 10,6 procent) en tot slot de Côte d’Outreau (800 meter, 8,8 procent), die op slechts 5 kilometer voor de finish ligt.
Dit is voer voor mannen als Mathieu van der Poel, Wout van Aert en alleskunner Tadej Pogacar wellicht. Zij kunnen bovendien een poging doen het geel te veroveren. Tel er de stevige zuidwestenwind bij op en spektakel is verzekerd.
Erik van Lakerveld
De Belg Jasper Philipsen is de eerste geletruidrager in deze Tour de France. Hij won in de straten van Lille de massasprint van een klein peloton, dat was uitgedund door de sterke wind. De Eritreeër Biniam Girmay werd tweede, voor de Noor Sören Waerenskjold. Op de elfde plek was Mike Teunissen de beste Nederlander.
In het klassement raakten de Belg Remco Evenepoel en de Sloveen Primoz Roglic gelijk op achterstand. Zij verloren door een breuk in het peloton 39 seconden op het eerste deel van de groep, waar favorieten Tadej Pogacar en Jonas Vingegaard wel in zaten.
Voor Philipsen is het de tiende ritoverwinning in de Tour. Vorig jaar won hij drie etappes. Zondag volgt een rit van Lauwin-Planque naar Boulogne-sur-Mer met twee hellinkjes in de laatste 10 kilometer terwijl ook de finishstraat omhoog loopt.
De nerveuze eerste etappe heeft een prominent slachtoffer geëist. Filippo Ganna kwam op 130 kilometer voor de finish ten val. De Italiaan, al tweemaal wereldkampioen tijdrijden in zijn loopbaan, wist terug te keren in het peloton.
Maar nadat hij tijdens de beklimming van de Mont Cassel, een bultje van de vierde categorie, de groep niet kon volgen, stapte hij af. Daarmee is de eerste ‘abandon’ een feit en gaat de Tourkaravaan verder met 183 coureurs.
Erik van Lakerveld
Waar op voorhand iedereen uitging van massasprint in de eerste etappe, zou de wind vandaag nog wel eens voor een ander koersverloop kunnen zorgen. Er staat een stevige wind uit het zuidwesten. Zeker in het laatste kwart van de etappe is dat opletten geblazen, omdat de wind daar schuin van achteren komt. Dat betekent immers: kans op waaiers. Maar hoe werken die waaiers nou precies?
Iedereen die met de tas onder de snelbinders naar school of kantoor fietst, vreest tegenwind. Wielrenners niet, zij weten dat tegenwind de aanvalslust dooft. Zij zijn het bangst voor wind schuin van achteren.
Het is met wind van voren heel zwaar om uit het peloton weg te springen terwijl in de grote groep de coureurs bij elkaar schuilen kunnen en al gaat het dan niet bijzonder rap, toch is het in de massa helemaal niet zo zwaar trappen. Even funest voor aanvallers is wind recht in de rug: wederom is het in het peloton heel gemakkelijk rijden terwijl het bijzonder lastig is om alleen of in een kleine groep meer snelheid te ontwikkelen.
Pas met krachtige zijwind wordt het lastiger om in de groep te schuilen. Renners zullen schuin achter hun voorganger de luwte zoeken en zo ontstaan de waaiers: en rij renners schuin over de weg. Als de hele breedte van de weg benut is, rest alleen ‘de kant’. Wie op de kant komt te zitten zit recht achter zijn voorganger, nauwelijks beschut tegen de wind. Niemand houdt dat lang vol en dus is dit steevast de positie waar de groep breekt.
Dat breken kan gebeuren bij wind recht van opzij, schuin van voren en schuin van achteren. Maar vooral bij die laatste windrichting is de kans op een blijvende breuk het grootst omdat de snelheid dan het hoogst is. Hoe hoger de snelheid, hoe lastiger het is om gaten weer te dichten, zeker als de eerste groep goed samenwerkt. De hoge snelheid is sowieso complicerende factor bij het ontstaan van de waaiers. Het is moeilijker, en veel enger, om voor je plek te vechten als je 60 kilometer per uur gaat dan bij 45 kilometer per uur.
Erik van Lakerveld & Maud Wiersma
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant