Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Een vriendin stuurde een mail door die ze had ontvangen. Onderaan, zeg maar nog onder waar je de groetjes doet, stond de zin: ‘Dit komt iets zachter en geïnteresseerder over, zonder het zakelijk-professionele los te laten. Laat me gerust weten welke toon het beste bij jou past!’
De afzender van de mail was vergeten het commentaar van haar ChatGPT te verwijderen. Het was verder niet aan de mail af te zien dat hij door AI geschreven was; het was zo’n korte, simpele mail dat ik me niet kon voorstellen waarom je daarvoor in godsnaam kunstmatige hulp zou moeten inschakelen.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Het is een onmogelijke exercitie aan het worden, maar ik doe heel erg mijn best om alles wat AI-gerelateerd is te vermijden.
‘Ja maar AI is echt heel interessant hoor.’
Nee dat is het niet en hou je kop.
AI is de toekomst, zegt iedereen die er verstand van heeft en ook iedereen die er geen verstand van heeft. Ondertussen zie ik voornamelijk enge filmpjes van nepberoemdheden of enge foto’s van enge nepmensen met een enge Elon Musk-achtige gloed over hun gezicht en lees ik teksten waarbij je voelt: hier zit geen ziel in. Weet je wat AI zou moeten doen, met zijn luie reet? Klimaatverandering oplossen. In plaats daarvan maakt kunstmatige intelligentie de boel alleen maar erger, want het is natuurlijk veel leuker om je scriptie door ChatGPT te laten schrijven of deepfakes te genereren en de poolkappen verder te zien smelten.
Los van de vernietigende uitwerking op het klimaat maak ik me weinig zorgen over de op handen zijnde werelddominantie die AI wordt toegekend. Toen een kennis vroeg of ik boeken wist die leken op de roman die ik heb geschreven, keek ik ook even of Google een antwoord had. Volgens Google AI speelt mijn boek zich af ‘in de schaduw van het beroemde verhaal van Romeo en Julia’ – iets wat ik zelf niet wist – en is het vergelijkbaar met ‘Hotel Grand Europa’ van Ilja Leonard Pfeijffer. Dat was tegelijkertijd vleiend en kwetsend, omdat zelfs Google AI mijn boek blijkbaar niet heeft gelezen.
Steeds weer als AI ter sprake komt moet ik denken aan een citaat van een anonieme, maar wijze filosoof dat de ronde doet op Instagram. Meestal gaat het gepaard met een foto van een aanlokkelijk strand met op de voorgrond een groot glas gevuld met een oranje drank, ijsblokjes en een sinaasappelschijfje. ‘AI zou me gaan vervangen? Welnu, ik wil AI wel eens zes Aperol spritz zien drinken voor 11 uur ’s ochtends.’ Die wijsheid ga ik de komende weken maar eens in de praktijk proberen te brengen.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant