Paulien Cornelisse is schrijver, cabaretier en columnist voor de Volkskrant.
De biet en ik zijn nooit goede vrienden geweest. Ik vond ’m te zoet, te weeïg. Ik denk dat ik uit een bietenluw gezin kom, want ik herinner me geen vroege bietervaringen. Op een bepaald moment kwam de biet in mijn leven, maar waarom eigenlijk? Ik had prima zonder de biet verder kunnen gaan.
Afgelopen week zat ik bij restaurant La Cantine op De Parade in Den Haag en werd ik door iemand met voorkennis aangespoord de biet te nemen.
Dus ik nam de biet.
En wat er toen gebeurde!
Op mijn bord verscheen iets dat eruitzag als een kogelbiefstuk. Eroverheen zat een bearnaisesaus, wat de biefstukillusie vervolmaakte. Als je de biefstuk (bietstuk?) doorsneed, zag je het dieprode binnenste, en drong de term ‘saignant’ zich op. Ook de smaak was goed – de bearnaisesaus haalde het weeïge van de biet af.
Het was kortom heerlijk, ook vanwege dit taalbesef: dit was de eerste biet die mij iets kon schelen.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns