Elke zondag tipt de boekenredactie de opmerkelijkste boeken van de week. Met vandaag: de nieuwe roman van Hanna Bervoets. En de feministische schrijver Virginie Despentes over waarom middelbareschooljongens een erehaag zouden moeten vormen voor goede pijpsters.
De nieuwe roman van Hanna Bervoets met als titel Geld verdienen, over de dubieuze kant van beleggingsapps – een behapbaar en modern thema met wederom een duister randje – is weer een vintage Bervoets. Treffend illustreert ze het ijzingwekkende neoliberalisme. Lees hier de recensie.
In de 18de eeuw dachten twee mannen de natuur in haar volledigheid te kunnen classificeren. Wat een wervelende biografie schreef Jason Roberts over de steile Linnaeus en zijn minder bekende tegenpool, golden boy Buffon, vindt schrijver en bioloog Mariken Heitman. Maar heeft de natuur echt hokjes nodig? Lees hier de recensie.
De feministische schrijver Virginie Despentes ging van enfant terrible van de Franse letteren naar bejubeld bestsellerauteur. In Beste klootzak, nu in het Nederlands vertaald, schrijft ze over MeToo, verkrachters en de stand van de mannelijke seksualiteit. ‘Vrouwen waren als kippen. Wij waren arme kippen in het veld en als iemand een kip at, at iemand een kip. Vrouwen worden nu, denk ik, meer als mens gezien.’ Lees hier het interview.
Sommige boeken kunnen alleen worden geschreven door auteurs op leeftijd die nieuwsgierig en onbevangen zijn gebleven. Piet de Rooy (1944), emeritus hoogleraar geschiedenis, is zo’n auteur. In De tijd, de waarheid en de geschiedenis laat de Rooy opgewekt zien hoe de mens zich, eeuw na eeuw, steeds weer tot zijn tijd probeert te verhouden. Lees hier de recensie.
Zo middeleeuws waren die middeleeuwers niet; er werd maar amper gemarteld, onthoofd en gefolterd, laat Janna Coomans zien in haar met duidelijk plezier geschreven Dievenland, nu genomineerd voor de Libris Geschiedenis Prijs. Coomans heeft een fascinatie voor de minder florissante kanten van het leven van toen. Lees hier de recensie.
Cormac McCarthy is vooral bekend van zijn macho-cowboyboeken. Maar er is véél meer, ontdekte medeschrijver Guido van Heulendonk. Toen hij De kruising las, was hij voorgoed aan McCarthy verknocht. Lees hier zijn zomertip.
Lees hieronder de opmerkelijkste boeken van vorige week (6 juli):
De Goldmans, de glansrijke hoofdrolspelers in De minder bekende broer van Jack, het debuut van Barbara Trapido uit 1982, nu heerlijk fris vertaald door Roos van de Wardt, mogen op het eerste gezicht obsceen en onhygiënisch lijken, op het tweede gezicht zijn ze innemend, baldadig en chic. Hun slonzigheid is een uiting van klassebewustzijn: ze zijn cultureel onderlegd en vermogend genoeg om niet keurig te hoeven zijn, zoals Katherine, onze hoofdpersoon, heeft meegekregen uit de middenklasse waarin ze is opgegroeid. Geen wonder dat De minder bekende broer van Jack opnieuw vertaald is. Het blijft een heerlijk, door en door Engels verhaal over de upper class, een eerste liefde en volwassen worden. Met een scherp randje, dat wel. Lees hier de recensie.
Tony Tulathimutte brak door als schrijver van de eerste grote ‘incelroman’. Maar Afwijzing gaat over meer dan mannen die niet aan de vrouw kunnen komen. In gesprek met Gijs Beukers zegt Tulathimutte: ‘Afwijzing kan je ook paranoïde maken. Als iemand een relatie met je beëindigt, hoeft het niet per se met jezelf te maken hebben, kan het ook aan de omstandigheden hebben gelegen. Maar als iemand je bij voorbaat afwijst, ben je niet eens een poging waard. Dan ga je toch denken dat er iets overduidelijk met je mis is.’ Lees hier het interview.
Ages ago, Alex, Allen and Alva arrived at Antibes...’ Dit zijn de eerste woorden van de roman Alphabetical Africa, die de Oostenrijks-Amerikaanse schrijver Walter Abish (1931-2022) in 1974 publiceerde. Niet alleen de eerste negen woorden, maar het gehele eerste hoofdstuk bestaat uitsluitend uit woorden die met een ‘a’ beginnen. In het tweede hoofdstuk maakt de letter ‘b’ zijn opwachting. Het moet een crime zijn geweest om Alfabetisch Afrika te vertalen. Maar Walter Abish’ spel met verschijnende en verdwijnende letters blijft in deze klinkende vertaling volledig overeind. Alfabetisch Afrika is één grote taalkronkel: uitzonderlijk knap. Lees hier de recensie.
Rob van Essen bleef lang de onopvallende underdog, in tegenstelling tot flamboyante generatiegenoten als Tommy Wieringa en Ilja Leonard Pfeijffer, die al veel eerder in hun carrière furore maakten. Toen Van Essen in 2019 voor het eerst de prestigieuze Libris Literatuurprijs won, met zijn roman De goede zoon, hadden nog maar weinigen van hem gehoord. Terwijl hij toen toch al ruim twintig jaar schreef. Zijn boeken werden aardig ontvangen, maar verkochten slecht. Nu is zijn Kwade dagen uit 2002 onlangs opnieuw uitgegeven.
Deze vroege roman kent een grote thematische verwantschap met Ik kom hier nog op terug (waarmee Van Essen in 2024 nogmaals de Libris won) maar is iets ongebalanceerder. ‘Schrijver Rob van Essen is een omgekeerde Tommy Wieringa. Zijn succes én haarlengte nemen toe met de tijd’, schrijft Bo van Houwelingen in onze Reputaties-rubriek. Lees de rubriek hier.
Welke Nederlandse roman past naadloos op het terras van een huisje in Friesland? Welke klassieker over liefde in Frankrijk laat zich lekker lezen bij het zwembad? Welke boek helpt de Balkan beter te begrijpen, wat móét je lezen in Ierland? De beste titels voor de fijnste vakantielanden. Lees hier in onze speciale zomerspecial: de allerbeste boeken voor strand of terras in Frankrijk, Italië en twaalf andere vakantielanden.
Lees hieronder de opmerkelijkste boeken van vorige week (28 juni):
Romain Gary is in Frankrijk een van de grootste naoorlogse schrijvers. Hij is de enige schrijver die het onmogelijke presteerde en twee keer de Prix Goncourt won. De Prix Goncourt kun je maar één keer winnen, maar Gary won hem ook onder zijn pseudoniem Emile Ajar, met het boek La vie devant soi. Een achterneef gaf zich uit voor Émile Ajar om de prijs in ontvangst te nemen. De list werd pas ontdekt na zijn zelfmoord in 1980. Gary (1914-1980) leidde een leven waar de meesten alleen van kunnen dromen. Een leven van oorlog, verzet, diplomatie, films en talloze affaires. Maar zijn onlangs vertaalde roman De vliegers is wel echt héél erg Frans. Lees hier de recensie. Abonnees van de Volkskrant kunnen het boek lezen op Fluister.
Graham Swift geldt unaniem als een van de grote Britse verhalenvertellers. Meestal heeft hij voor die verhalen de ruimte nodig, maar in de bundel Na de oorlog weet hij ook op de vierkante centimeter te ontroeren. Lees hier de recensie.
Een handvol leven is geschreven door Marlen Haushofer en, let op, ook al komt er geen gezicht in u op, u kent Marlen Haushofer. Ze is lang geleden overleden, en het is niet dat ze bij leven bekend was bij ons. Maar het kan hard gaan met schrijversreputaties, helemaal postuum. Een halve eeuw na haar dood is schrijver Marlen Haushofer populairder dan ooit. De wand, bewerkt door toneelgroep ITA, behoort al tot de feministische canon. Haar debuut blijkt zeker zo slim. Lees hier de recensie. Abonnees van de Volkskrant kunnen Een handvol leven en De wand lezen op Fluister.
Moet je dat willen, een biografie schrijven van je vader? Zitten je kinderlijke gevoelens niet in de weg? Eigenlijk kun je het beter niet zelf schrijven. Maar Tom Rooduijn schreef – gelukkig – toch een biografie van zijn vader. Verzetsman, bohemien, kunstkenner, vreemdganger: Hans Rooduin was het allemaal, tot hij uiteindelijk spoorloos verdween. Lees hier de recensie.
Jaren-, nee, decennialang werd de Spaans-Amerikaanse literatuur gedomineerd door Grote Mannen. Dat is eindelijk veranderd, met de Argentijnse Samanta Schweblin voorop. Ook wel: de keizerin van het korte verhaal. ‘Ik kan niets met Jorge Luis Borges.’ Lees hier het interview.
Waarom kunnen mensen hun sterfelijkheid niet onder ogen zien? Romanschrijver Knausgard stelt die vraag, ziet Sander Kollaard, en antropoloog Ernest Beckers beantwoordt hem. Lees hier de recensie van de twee boeken.
Sam Altman is niet alleen een visionair. Met OpenAI stichtte hij zowat een religie. En dan is hij ook nog eens heel aardig. Maar achter Altmans zorgvuldig gecultiveerde, vriendelijke, zachte en oprechte uitstraling schuilt een persoon die ten koste van alles macht en invloed nastreeft. Die manipuleert en liegt. Die kortom niet zomaar te vertrouwen is. Dat is althans het beeld dat oprijst uit de biografie van Wall Street Journal-journalist Keach Hagey en uit Empire of AI van Karen Hao. Vooral dat laatste boek schetst een meedogenloos portret van Altman als posterboy van de hele commerciële en giftige AI-industrie. Geen wonder dat Altman aan beide boeken niet wilde meewerken. Lees hier de recensie.
Erotiek speelde in het wezen van Willem Pijper een ongehoorde rol. In een nieuwe biografie legt Arthur van Dijk het rusteloze leven van de herontdekte componist knap bloot. Pijper laveerde zijn hele leven tussen geniaal en geil. Lees hier de recensie.
Lees hieronder de opmerkelijkste boeken van vorige week (22 juni):
Joan Didion, 1 meter 52, was de Grootste Amerikaanse Essayist van de laatste vijftig jaar. En nu, vier jaar na haar overlijden, verschijnt er ineens een merkwaardig intiem boek met haar therapie-notities. Wat leren ze ons over Didion? (Veel.) Lees hier de recensie.
Martin Michael Driessen schrijft altijd mooi over het onvermijdelijke lot dat op zijn personages wacht. Maar waarom verkeren zijn personages deze keer in het Derde Rijk? Lees hier de recensie.
De biografie van Reinder Zwolsman leest als een pakkende schelmenroman. In Scheveningen begon en eindigde zijn zegetocht: de verwoestende gevolgen van zijn ingrepen zijn daar nog steeds te zien. Met bluf en chantage wilde vastgoedmagnaat Reinder Zwolsman Nederland rijp maken voor het massatoerisme. Lees hier de recensie.
Karel V, hoogbejaard, poedelnaakt, ontsnapt uit zijn klooster om het leven te ontdekken. Wat wilde de Duitse literaire ster Arno Geiger met zijn knotsgekke Karel-V-roman? Lees hier de recensie.
In Nederland, met z’n compromissencultuur, moet je met een lampje zoeken naar bevlogen redenaars – althans, dat is lange tijd de opvatting geweest. Historicus Henk te Velde weet wel beter. Lees hier de recensie. Abonnees van de Volkskrant kunnen het boek lezen op Fluister.
Lees ook: Schrijver Ali Smith geldt sinds haar ‘seizoenenboeken’ als een lichtend baken van medemenselijkheid in tijden van xenofobie. Nu worden haar seizoenen naar het Nederlandse toneel gebracht. ‘De waarheid is nog steeds de waarheid, ook al worden er leugens verteld.’ Lees hier het interview.
De opmerkelijkste boeken van vorige week, (15 juni):
Ritjes maken, Wolkers deed het veel, wie dit dagboek uitwringt blijft met handen vol zaad achter. Vlak voor Jan Wolkers in 2007 stierf, zei hij tegen Karina dat hij hoopte dat ze niet teleurgesteld in hem zou zijn als ze na zijn overlijden zijn dagboeken zou bekijken. Begrijpelijk. Wolkers is nogal een geilneef, met twee trio’s (beide samen met Karina, de een met een man, de ander met een vrouw) in ’68 als apotheose: ‘Zie Josina’s tong steeds in Karina’s mond verdwijnen. Armen om Karina’s lichaam. Steunen en stamelen. Komen met zijn drieën tegelijk klaar.’ Zo zo! Lees hier de recensie.
Volkskrant-abonnees kunnen eerdere dagboeken van Jan Wolkers lezen op Fluister
Nobelprijswinnaar Jon Fosse schrijft eigenlijk helemaal niet goed. Toch is elk boek weer onweerstaanbaar, schrijft Joost de Vries. ‘Telkens als er een nieuw boek verschijnt, pak ik het direct van de stapel en lees ik het al staande aan mijn bureau vrijwel uit. En waar ik primair de behoefte krijg Fosse te persifleren, kan ik zijn novellen toch blijkbaar niet weerstaan.’ Waarom is Fosse’s werk toch zo moeilijk weg te leggen? Lees hier de recensie.
Met haar boek Open Socrates – Een filosofisch leven, dat deze week in Nederlandse vertaling is verschenen, wil Agnes Callard een nieuwe tak van ethisch denken introduceren. ‘Egoïsme slecht? Niet als je een waardevol leven wilt leiden.’ Lees hier het interview.
Tussen 1900 en 1940 veranderde het culturele landschap van Nederland volledig, en al helemaal in de poëzie. In het kolossale boek Een nieuw geluid ziet dichter Sasja Janssen hoe de moderne poëzie geboren wordt. Je kunt je eindeloos laten meeslepen door dit ravissante boek over de moderne poëzie. Lees hier de recensie.
In haar debuutroman Ludwig maakt de Belgische journalist en columnist Jana Antonissen (1992) fictie van de periode waarin ze werkte aan een filmproject van de omstreden Russische regisseur Ilja Chrzjanovski. Pas achteraf ging ze zich vragen stellen. Werden er grenzen overschreden, en zo ja, was zij zelf enkel slachtoffer of ook dader? Lees hier de recensie.
Volkskrant-abonnees kunnen Ludwig luisteren of lezen op Fluister
Met Hé goedemorgen, hoe gaat het? won Martina Hefter vorig jaar de prestigieuze Deutscher Buchpreis. Recensent Sander Kollaard vraagt zich af wat de jury erin zag en hij niet. Lees hier de recensie.
Zij weigert zijn boek aan te prijzen, hij vindt haar ouderwets, maar in hun liefde voor de lezer vinden ze elkaar. ‘Grande dame’Renate Dorrestein en miskende man Alex Boogers waren uitstekende penvrienden, blijkt uit Buitenstaanders in brieven. Lees hier de recensie.
Hoe praat je met kinderen over de dood? Een tuintje op je buik geeft een mooie voorzet. Onverschrokken openhartig beantwoordt dit boek de lastigste vragen. Dus hoezo een jeugdboek? Iedereen zou dit moeten lezen. Lees hier de recensie.
Journalist Pepijn Keppel wil het contact met zijn jongere zus herstellen. Maar dat gaat zomaar niet. Zusje begint sterk, en dan? Lees hier de recensie.
De opmerkelijkste boeken van vorige week, (8 juni):
Niet zomaar noemt Jan Brokken zijn nieuwe bundel De weemoed van de reiziger. Hier spreekt Jan Brokken de reisschrijver – gelukkig maar, want daar zijn er steeds minder van. En dat terwijl reizen van levensbelang is. Lees hier de recensie.
Marga Minco schreef méér dan Het bittere kruid, en al dat verbluffende werk is nu verzameld. In het net verschenen verzameld werk van Minco zijn de personages intens eenzaam in een onverschillige, naoorlogse wereld. Die eenzaamheid maakt ze óók vrij: het ergste is toch al gebeurd. Lees hier de recensie.
Gaea Schoeters’ vorige, prachtige roman Trofee stelde ongemakkelijke vragen over de trofeejacht in Afrika. Ook in Het geschenk zijn er olifanten, maar het boek lijkt bijna door iemand anders geschreven. Lees hier de recensie.
In Noorwegen voert de 52-jarige Tore Renberg al jarenlang de bestsellerlijsten aan, maar in Nederland is hij relatief onbekend. Met De longdrijfproef, een groots opgezette historische roman over het fenomeen zuigelingenmoord, kan daar verandering in komen. Lees hier de recensie:
Tessa Leuwsha raakte als 17-jarige gefascineerd door de Surinaamse vrijheidsstrijder Boni. Ze reconstrueerde zijn leven en geeft hem nu eindelijk de erkenning die hij verdient. ‘Mensen als Boni zijn door geschiedschrijvers eeuwenlang als rebellen en schurken neergezet. Dat is karaktermoord.’ Lees hier de recensie.
Lees ook: Naar welk terras in Parijs moet je als je intellectuele pretenties hebt, vraagt schrijver Berend Sommer zich af. Hij kiest zelf, net zoals Jean-Paul Sartre dat vroeger deed, voor Café de Flore. Daar ziet hij het existentialisme in actie.
***********************************************
De opmerkelijkste boeken van vorige week (1 juni):
De Duitse Nederlander Franz Junghuhn (1809-1864) was de belangrijkste kracht in de ‘verwetenschappelijking’ van het koloniale bestuur in Nederlands-Indië. Zijn leven, zoals historicus Ulbe Bosma het vertelt, was vulkanisch: een onophoudelijke uitbarsting van energie en bovenmenselijke activiteit. Bosma’s overrompelende biografie is meer dan alleen een weergave van een hyperactief leven van eennwetenschapper. Het is óók een avonturenroman. Lees hier de recensie.
‘Wat is het toch een schat’, staat te lezen in Clara, een biografie waarin de Duitse schrijver-journalist Christine Eichel uitpluist hoe Clara Schumann (1819-1896), de vermaarde pianist en componist, zich ontworstelt aan de mannen in haar leven. Natuurlijk vindt Eichel Robert geen schat. De ironie druipt wel vaker van de pagina’s in een boek dat deels leest als een demasqué van Robert Schumann. Eichel stelt pittige vragen als: hoe haalt een jonge, succesvolle vrouw het in haar hoofd om met zo’n slampamper te trouwen? Lees hier de recensie.
Fatos Lubonja was 23 toen hij gevangen werd gezet en 40 toen hij in 1991 vrijkwam. In Een gevangenisleven vertelt hij de onvergetelijke verhalen van zijn celgenoten. Behalve een verbijsterend is het ook een ontroerend boek. Met hun levensverhalen redt Lubonja een universum van de vergetelheid waarvan de meeste Europeanen nauwelijks kunnen geloven dat het echt heeft bestaan, helemaal niet zo lang geleden, helemaal niet zo ver weg. Lees hier de recensie.
De tegenstander is een true crime klassieker in Frankrijk: over de man die deed alsof hij elke dag naar zijn werk ging, maar eigenlijk niks deed. Toen zijn familie erachter dreigde te komen, vermoordde hij ze allemaal. Het kostte Emmanuel Carrère zeven jaar om De tegenstander te voltooien, om de juiste vorm te vinden. Door de ik-vorm te gebruiken, inmiddels zijn handelsmerk (in Frankrijk is hij een beroemdheid), trekt Carrère de lezer zijn gedachtewereld in. Zijn waarnemingen zijn gekleurd, persoonlijk en interessant. Hoe verhoudt Carrère zich tot de moordenaar? Waarom betrekt hij juist deze zaak zo op zichzelf? Lees hier de recensie.
Graphic novel ‘Verborgen bron’ is net zo mysterieus als de Italiaanse beeldentuin waarin het boek zich afspeelt. In de magisch-realistische wereld van de Haagse tekenaar Ibrahim R. Ineke zijn vragen belangrijker dan antwoorden. Lees hier de recensie.
Hoe praat je met pubers over seks en depressie? Door ze op een niet-serieuze manier serieus te nemen. Jongerenauteur Erna Sassen is daar een meester in, wat ze meer dan ooit bewijst in het laatste deel van haar trilogie over Joshua en zijn vrienden: Neem een kip (15+). Sekswerkers, pijp-CEO’s en aarsbananen: zonder gêne en met veel humor vertelt Sassen over seks en relaties. In dit boek heeft de bekroonde auteur haar ideale vorm gevonden. Lees hier de recensie.
Denken is afwijken, zegt voormalig Denker des Vaderlands René ten Bos. Zijn nieuwe boek is een pleidooi voor idiotie. Nee, dat betekent niet dat we elke mafkees moeten geloven. Maar wat dan wel? Lees hier het interview.
Lees ook: Middenin deze uitstervingsgolf, willen mensen graag bedreigde dieren beter leren kennen. Maar kunnen wij dieren wel echt zien voor wat ze zijn? Essay van veelbekroonde jonge schrijfster Nikki Dekker.
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
De opmerkelijkste boeken van vorige week (25 mei):
Zijn vrouw stierf vorig jaar juni aan een onbehandelbare, extreem agressieve vorm van kanker – na een huwelijk van bijna zestig jaar. Hij wilde er niet over schrijven, maar hij móést wel. De emotie zit nog hoog in Rouwjournaal. Uiterst omfloerst is hij alleen over zijn bedrog. ‘Was ze trots een man te hebben op wie andere vrouwen verliefd werden?’ Lees hier de recensie.
Er is weer een aflevering van Matthijs Deens veelgelezen, veelbekroonde (bijna verfilmde) nieuwe Waddenthriller over detective Liewe Cupido. Dit deel had ook ‘Het spookschip’ kunnen heten, maar dat was misschien net een tikkeltje té gothic voor Deen. Deel 4, De loods, bevestigt dat Liewe Cupido nog wel even meekan. Lees hier de recensie.
Je bent toch geen ‘nice girl’, hè? Want dan krijg je zeker niet wat je verdient, zegt adviesgoeroe Lois Frankel. In Nice Girls Don’t Get What They Deserve schrijft Frankel jonge vrouwen een persoonlijkheid voor. Alsof een persoonlijkheid een optie is. Lees hier de recensie.
Alle boekrecensies en interviews met schrijvers vindt u hier.
Net uit de kast, 16 jaar oud en hopeloos verliefd: Seán Hewitt beschrijft het schitterend in zijn romandebuut. Hemel, open u, rijk aan lyrische passages, is duidelijk het werk van een dichter. Lees hier de recensie.
Wie Geert Wilders ziet als een pestkop die de regels van parlementair fatsoen richting riool verschuift met boutades en flauwe grappen, moet Kopvoddentaal van taalkundige Robbert Wigt lezen. Daaruit stijgt een heel ander beeld op van de leider van de grootste regeringsfractie. Dat van een eloquent debater, die met een gedoseerd gebruik van retorische middelen zijn opponenten het nakijken geeft. Lees hier de recensie.
De gemeente Amsterdam werkte redelijk ruggengraatloos mee met de Duitse bezetter. Maar dat meewerken kent meer ambiguïteit dan we denken, betoogt Jeroen Kemperman in zijn nieuwe boek Een kwestie van uitvoering.
Kemperman heeft zich verdiept in de beweegredenen van (ogenschijnlijk) coöperatieve ambtenaren – die heel eerbaar konden zijn. Soms was het verschil tussen mee- en tegenwerken maar heel betrekkelijk. Lees hier de recensie.
Breken is bouwen heet de vuistdikke, uitwaaierende en gedetailleerde literatuurgeschiedenis van vijfenzeventig jaar Vijftigers, die criticus en biograaf Graa Boomsma nu heeft gepubliceerd. Boomsma wil met die titel laten zien dat op de doorbraak die de Vijftigers forceerden de toekomst van de Nederlandse poëzie tot op de dag van vandaag is gebouwd. Lees hier de recensie.
Filosoof Lieke Asma is een dwarse stem in de wetenschap. Haar boodschap: verspil minder tijd aan Stop met onnodig veel tijd verspillen met het kijken naar de psyche. Die verklaart niet al ons gedrag. Lees hier het interview.
De opmerkelijkste boeken van vorige week (18 mei):
De vorige roman van Auke Hulst stond op de shortlist van álle literaire prijzen. Nu heeft hij een nieuwe: Tandenjager. Kloek en ambitieus, slaat Auke Hulst een voor hem nieuwe weg in: 19de-eeuwse gothic.
Met een nieuw gebit bestijgt protagonist Vos de sociale ladder, een klassenmigrant à la Tom Ripley en Becky Sharp, maar brengt het hem ook verlossing? Auke Hulst vertelt het verhaal met een mix van weldoorvoeld en tandenknarsend proza. Lees hier de recensie.
Echo’s, spiegelingen, dubbelgangers, chantage, driehoeksrelaties, verraad. Pieter Waterdrinkers nieuwe roman Céline is een ambitieuze roman met alle ingrediënten van een spannende thriller – over de oorlog in Oekraïne, de reactie van het Westen daarop, de gewetenloze superrijken die er garen bij spinnen en ons collectieve historische geheugenverlies. Je ziet de verfilming al voor je.
Waterdrinker, die na de Russische inval in Oekraïne St.-Petersburg verruilde voor Frankrijk, dwingt ontzag af voor hoe dit literaire werk is opgebouwd, voor de eruditie die eruit spreekt, de (kunst)historische uitstapjes. Maar raakt Céline ook? Lees hier de recensie.
In Eigen planeet eerst – ondertitel: Waarom onze democratie geen antwoord heeft op het grootste vraagstuk van onze tijd – probeert Van Iperen een vraag te beantwoorden die haar kinderen haar steeds stelden: als die klimaatcrisis zo ernstig is, waarom doen jullie dan zo weinig?
Roxane van Iperen laat in dit sterke en urgente essay zien hoe een ‘überelite’ het systeem gijzelt. Lees hier de recensie.
Eindelijk is er een biografie van Peter Tazelaar, verzetsstrijder, Engelandvaarder, spion. En nu blijkt dat deze getormenteerde held beduidend meer was dan secondant van de Soldaat van Oranje.
Historicus Victor Laurentius (1973) heeft met Spion in smoking - Het intrigerende levensverhaal van Engelandvaarder en geheim agent Peter Tazelaar, niet alleen achterstallig onderhoud verricht, hij biedt ook inzicht in de zielenroerselen van een getormenteerde held. Tazelaar sliep met zijn gekoesterde colt .45 onder het hoofdkussen en bond zijn vrouw op het hart hem nooit wakker te maken omdat hij haar dan in een reflex zou kunnen doden. Tezelfdertijd ontfermde hij zich over zwerfhonden en bezocht hij de ouders van een verzetsman die door diens vroegere kameraden was geliquideerd nadat hij (onder dwang) met de Duitsers was gaan samenwerken. Lees hier de recensie.
Een pasgeboren kind spoelt aan bij een dorpje aan de Ierse westkust. Het hele dorp kijkt naar het kind, en naar elkaar. Behoedzaam stuurt debutant Garrett Carr de gebeurtenissen De jongen van zee.
De roman vertelt een verhaal dat nadrukkelijk is geworteld in dat van een kleine, hechte gemeenschap aan de Ierse westkust. In Killybegs, graafschap Donnegal, om precies te zijn. Het is de fascinerende relatie tussen Brendan en Declan die het verhaal voortstuwt, maar het is het portret van een veranderende gemeenschap dat uiteindelijk beklijft. Petje af voor Carr, die plot en thematiek laat opdrijven naar respectabele hoogten. Lees hier de recensie.
De vijf fraaie vertellingen in Het verhaal over Mevrouw Berg van de Noorse auteur Ingvild H. Rishøi doen je nadenken over hoe ‘echt’ je leven is, zegt dichter Sasja Janssen. Besta je wel, los van iedereen?
‘De technische verdienste van Rishøi is dat ik me via dit zorgvuldige bouwwerk van taal even werkelijker voel dan in de alledaagse werkelijkheid. Door dit boek voel ik me, vanwege het veelvuldig gebruikte kindperspectief, weer het kind dat ik ooit was. Maar ook dat ik nooit was, en universeler nog: het kind dat ik nog altijd ben’, schrijft Janssen. Lees hier de recensie.
Quizvraag: wat weet u van George Sand? Auteur, droeg mannenkleren, rookte sigaren, Chopins minnares… Zoiets? Haar werk wordt nu gedateerd genoemd, maar tijdens haar leven (1804-1876) was ze een van de beroemdste schrijvers van Frankrijk. Gustave Flaubert bewonderde haar en begon zijn brieven aan haar met ‘Chère Maître’.
Onder haar twintigduizend overgeleverde brieven is ook de onlangs vertaalde correspondentie met Pauline Viardot-Garcia (1821-1910), een internationaal gevierde operazangeres die met haar echtgenoot Louis Viardot het middelpunt van cultureel Parijs vormde. De toon is opgewekt. Met Chopin, die vaak op Sands landgoed verblijft en de groeten ontvangt of laat overbrengen, wordt liefdevol de draak gestoken: nu eens heet hij Fritz, dan weer Chipchop, Chipchip, Chopino, Chopinet of Chopinski. Gaandeweg lezen we meer over de tegenslagen in de levens van de vriendinnen. Lees hier de recensie.
Lees ook dit interview: Maarten Asscher sublimeerde zijn levenslange liefde voor Oscar Wilde in een literaire biografie van de wereldberoemde dandy. Waarom betekent de Ierse schrijver zo veel voor hem?
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant