Na een aantal wonderlijke tennisdagen eindigde het avontuur van Nederlander David Pel zaterdagmiddag in de Wimbledonfinale. De dubbelspeler verloor met zijn partner Rinky Hijikata. ‘Zuur. Maar het was wel een fantastische ervaring.’
is sportverslaggever voor de Volkskrant en schrijft vooral over schaatsen, zwemmen en tennis.
De weg naar het heilige gras gaat over een met vierkantjes en kleine rackets ingekleurd tapijt. Om vijf voor een zaterdagmiddag stapte David Pel het ‘clubhuis’ van ’s werelds meeste prestigieuze grandslam binnen. Hij liep door ruimtes die hij tot voor kort alleen kende van televisiebeelden. Passeerde in zijn witte tennisoutfit chic geklede club members, die zaten te eten en praten. Zij zo ontspannen, hij op weg naar de grootste finale uit zijn leven.
In anderhalve week vol ‘onwerkelijkheden’ wachtte zaterdag de ontknoping van het tennissprookje van Pel. Voor aanvang van Wimbledon was hij de nummer 82 op de wereldranglijst van de dubbel. Een 34-jarige tennisser die doorgaans uitkomt in de middenmoot van het proftennis. Nu werkend met Australische gelegenheidspartner Rinky Hijikata, die hij pas kort voor Wimbledon voor het eerst had gesproken. Ze kwamen ongeplaatst het grastoernooi binnen, en moesten dus wachten op een afzegging voordat ze mochten spelen.
Het Nederlands/Australische duo nam het in thrillers van voorgaande wedstrijden onder meer op tegen de nummers één en drie van de wereld. En ondanks meerdere matchpoints tegen in verschillende partijen, stonden ze zaterdag uiteindelijk daar, bij de laatste twee duo’s in het toernooi: in een tunnel van een gebouw dat alleen voor een select gezelschap toegankelijk is.
Het is hier heel Engels, dacht Pel, toen hij het clubhuis voor het eerst zag en er door de gangen liep. Het oogde statig. Mooi. ‘Fantastisch.’ Hij zag glanzend houten trappen. Overal het groen en paars, de Wimbledonkleuren. Aan een kant van de gang in een vitrine de trofeeën die dit weekeinde worden uitgereikt. Voor de mannen, voor de vrouwen en ja, ook die voor de dubbels.
Toen hij een dag voor de finale een rondleiding over het exclusieve deel van het complex kreeg, dacht hij: hier hebben de groten gelopen. Het was fijn om alvast een kijkje te kunnen nemen. Daardoor had hij vervolgens alleen in zijn hotelkamer de kans gekregen te visualiseren. Met zijn ogen dicht, alvast bedenken hoe het een dag later zou gaan. Hij wilde zo veel mogelijk alvast beleven, zodat het niet zo hard zou binnenkomen in die laatste minuten voordat hij zijn wedstrijd mocht gaan spelen. ‘En ik heb die avond ook alvast breakpoints en setpoints gevisualiseerd.’
In de realiteit kwam hij een dag later, vlak voor zijn finale tot stilstand voor een vrouw in het net gekleed, en twee mannen, ‘in een militair pak’. Zij hielden de wacht voor een gesloten deur. ‘Nog zestien seconden te gaan’, hoorde hij. Kort daarna: ‘Nog tien seconden.’ Bij Pel ging zijn ademhaling omhoog en de deuren vlogen open. Het geluid van het publiek op de tribune zwol aan, terwijl Pel zwaaiend het gras opstapte. ‘En dan denk je: let’s go.’
Met Julian Cash en Lloyd Glaspool troffen Hijikata en Pel twee Britten op thuisgrond. De als nummers vijf geplaatsten, de spelers in vorm. Ze wonnen in de afgelopen weken het grastoernooi op Queens en dat op Eastbourne. Zij waren de publiekslievelingen, al konden Hijikata en Pel ook op sympathie rekenen, opgedaan bij hun eerdere partijen.
De eerste set ging in rap tempo voorbij. In minder dan een half uur sleepten de Britten de eerste set binnen. Pel had moeite met zijn service. Het werd 6-2. Vroeg in de tweede set werden ze ook gebroken, nadat Pel en Hijikata eerst zelf een breekkans niet wisten te benutten, maar vervolgens braken ze terug en eindigde de wedstrijd in een tiebreak, met 7-6(3). ‘Verlies is zuur, maar het was al die dagen wel een fantastische ervaring’, zal Pel later zeggen.
Na een snelle douche en een korte ronde langs een paar televisiecamera’s, eindigde hij tegen het einde van de middag in een klein hokje van het mediacentrum. Glimlachend deed hij zijn schoenen uit. ‘Eventjes ontspannen hoor. Ik ben gesloopt. Ik werd de afgelopen periode zo geleefd.’
Hij was het niet gewend om zo lang in een toernooi te zitten. Evenmin was het gewoon om zoveel in de belangstelling te staan als nu. Bovendien leerde hij: in het vervolg moet ik dichter bij het tennispark verblijven door zelf een accommodatie te huren. Wie in de stad een hotel laat boeken, is vaak al snel anderhalf uur reistijd kwijt voor eventjes trainen of een wedstrijd.
Het halen van de Wimbledonfinale levert Pel allerlei nieuwe kansen op. Hij is nog steeds dezelfde persoon, zei hij. Het spelletje blijft hetzelfde. ‘Maar het wordt wel een ommekeer in mijn carrière. Ik ga me vanaf nu begeven op andere, grotere events.’ Hij maakt een gigantische sprong op de wereldranglijst: naar plaats 37. Waardoor hij sneller wordt uitgenodigd voor grotere toernooien.
De vraag is wel met wie hij dan speelt. Het optreden met Hijikata, die zich doorgaans richt op het enkelspel, was vooralsnog eenmalig. Hijikata had hem voor Wimbledon uitgenodigd. Pel speelde daarvoor met vaste partner Jakub Paul, maar dacht: met Hijikata is de kans door zijn ranking groter dat we Wimbledon binnenkomen. Het is uiteindelijk ook weer gunstig voor het team als we het op Wimbledon goed doen.
Maar de Zwitser Paul kon het niet verkroppen en beëindigde voor Wimbledon de samenwerking. Pel: ‘Ik zal de komende periode op zoek gaan naar een nieuwe partner. Of misschien komen ze nu wel op mij af.’
Hij won dit jaar drie toernooien, maar dat waren kleine wedstrijden. Het prijzengeld bij de laatste overwinning, begin maart in het Franse Thionville bedroeg 2.000 euro. Ter vergelijking: het halen van de finale op Wimbledon levert hem zo’n 200.000 euro op.
Dat maakt een wereld van verschil voor Pel. Hij zag vrienden om hem heen huizen kopen, gezinnen starten, andere keuzes maken, maar hij huurt en was altijd bezig om te zorgen dat hij een buffer had. Tennis is een dure sport, voor wie geen vaste klant is in de laatste rondes van de grootste toernooien. ‘Ik ga bedenken hoe ik het prijzengeld het beste kan investeren in mijn tennis, want ik wil wel een gooi doen naar meer.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant