Jan en Gerda leerden elkaar kennen tijdens een wandelvakantie. Ze herkenden in elkaar de wil om op te krabbelen. Hun intentie weer iets van het leven te willen maken, zorgde voor verbondenheid.
is journalist. Voor Volkskrant Magazine interviewt ze wekelijks mensen over liefde en relaties.
‘In 2016 ben ik gescheiden en een jaar later vond ik dat het tijd werd om me in te schrijven voor een korte wandelvakantie in Zuid-Limburg. Ik verheugde me op een lang weekend in een kampeerboerderij, met kamers en gemeenschappelijke ruimtes.
‘Het was herfst, de bomen begonnen te kleuren en binnen zaten we met zijn allen aan lage tafels. Tegenover me zat een vrouw ingeklemd tussen de anderen. Ik bood aan koffie voor haar te halen, dan hoefde ze zich er niet uit te wurmen. Ze keek verrast, alsof ze niet gewend was dat anderen haar noden opmerkten, of opstonden om haar ter wille te zijn.
‘Het was iets heel kleins, niemand die het opviel, en ik had voor een willekeurige ander precies hetzelfde gedaan, maar de manier waarop zij toen naar me keek, maakte iets los. Genoeg in ieder geval om me haar de volgende dag, tijdens de wandeling, te herinneren. De landweg was omzoomd door weilanden en met zijn dertigen liepen en kletsten we, zij en ik naast elkaar.
‘Al snel hadden we het over hoe we in het leven stonden. Zij kwam net als ik uit een moeilijke periode. Op een gegeven moment zei ze: maar nu ben ik 60 en wil ik weer vooruitkijken. Moeilijk te duiden wat er die dag precies gebeurde, het zat hem niet in de woorden zelf, het zat hem in de manier waarop die door de ander werden ontvangen. De aandacht die we voor elkaar hadden, de gedeelde wil om op te krabbelen en blij te worden van alles om ons heen.
‘Aantrekkingskracht is een te groot woord voor wat ik voelde, al zorgde onze gedeelde intentie weer iets van het leven te willen maken voor een zekere verbondenheid. Maar ik had op mijn 57ste nog maar één keer verkering gehad: met de vrouw van wie ik net een jaar gescheiden was.
‘Het duurde even voor we na dat weekend opnieuw afspraken. Ik had een date gepland en die wilde ik even afwachten. Maar toen dat op niets uitliep, nodigde ik Gerda uit voor een wandeling op de Hoge Veluwe. Ik zei: ik stippel de route uit en jij regelt het mooie weer. Die dag scheen de zon.
‘Van tevoren had ik gedacht: we gaan gewoon nader kennismaken, dan zien we wel. Ze droeg een sportieve broek en een fleurig bloesje. Na wat te hebben uitgewisseld over onze hobby’s en kinderen, vroeg ze: wat zoek jij eigenlijk in een vrouw?
‘Een logische vraag, waar ik niet meteen antwoord op had. Er zijn mannen die lijstjes hebben met kenmerken waaraan een vrouw moet voldoen, maar ik niet, ik was alleen maar op zoek naar geluk en harmonie. Ik antwoordde: ‘Het laatste wat ik wil is gedoe. Ik wil gewoon tevreden leven, geen ruzie, geen moeilijke dingen.’
‘Ze begreep wat ik bedoelde, de rest van de wandeling hebben we genoeglijk gepraat over van alles. Na afloop liepen we een dorpscafé binnen met een biljart en een oude kachel, een dartboard en drie mannen aan de bar. Eén van hen pakte na ons eerste wijntje een krukje, ging voor ons zitten en begon vragen te stellen. Er moest iets in onze houding zijn geweest wat zijn nieuwsgierigheid wekte. Of we misschien verliefd waren, wilde hij weten en ik antwoordde: ‘dat zou best eens kunnen’.
‘Gerda moest erom lachen. De man pakte mijn telefoon en vroeg toestemming om foto’s van ons te maken, ‘maar dan moeten jullie elkaar wel even kussen’. Vervolgens gaf ik haar een kus op de mond. We lachten weer, alles was licht en vrolijk, zoals het moest zijn, zoals het de hele middag was geweest. Toen ik haar even later naar het station bracht, maakte ik een vergissing. Ik meende per abuis dat het tijd was voor een vervolgstap en begon haar te zoenen, maar ik merkte dat zij het nog te vroeg vond. Beledigd was ze niet, alleen maar beslist, wat alles ineens toch weer minder gênant maakte.
‘Gerda had er niet op gerekend dat ze ooit weer een relatie zou krijgen, ze moest wennen aan het idee. Wat betekende een relatie en waarom zou ze dat willen? Net nu ze het in haar eentje zo goed had.
‘We zagen elkaar enige tijd later weer, tijdens een wandelweekend op Texel waarvoor we ons allebei hadden ingeschreven. We waren nog steeds geen stel. Voor de groep waren we twee singles die het goed met elkaar konden vinden en tijdens de gezelschapsspelletjes graag naast elkaar zaten. Maar op de vroege ochtend van de tweede dag klopte ze in haar pyjama op mijn deur. Om hier te komen had ze de hele eetruimte moeten doortrippelen, haar slaapkamer lag aan de andere kant van de zaal. Nagestaard door wat vroege ontbijters, maar dat deerde haar niet.
‘Verbaasd was ik niet. Ik dacht eerder: eindelijk, daar is ze. ‘Kom binnen’, zei ik. Ik lag nog in bed, sloeg het dek open en zei: ‘kom erbij’. Dat deed ze. Nu is het zeven jaar later en al die jaren zijn we gelukkig, zonder enig gedoe.
‘Voor mijn 60ste verjaardag hadden mijn zusjes en broers mij een wandelweekend in Limburg cadeau gedaan. Na een hevige burn-out had ik mijn leven weer op orde en dat moest gevierd. Jan was een van de 35 deelnemers, een bedachtzame man in een Noors vest: aardig, toegankelijk, altijd een glimlach om zijn mond. Een man die met zekere afstand de groep bekeek.
‘Aan een volle tafel waar iedereen druk was met zijn eigen gesprek, bood hij mij koffie aan, dat raakte me. Hij ziet me, dacht ik, tussen al die anderen word ik opgemerkt in mijn behoefte aan zoiets onbenulligs als een kop koffie. Die avond schreef ik in mijn dagboek: ‘leuke man ontmoet’. Meer niet.
‘Tijdens het eten kropen de meeste mensen kletsend bij elkaar, maar Jan koos een plekje alleen. Toen hij klaar was, schoof hij zijn bordje voor zich uit en legde beide armen in zijn nek. Ik dacht: volgens mij past mijn hoofd precies in het holletje van zijn arm. Maar nog voor ik die gedachte kon afmaken, sprak ik mezelf al toe: stop, Gerda. Ik wilde streng zijn, niet weer het risico lopen dat iets of iemand me van de wijs zou brengen, ik was veel te blij dat ik alle moeilijkheden had overwonnen en wilde me niet nu alweer overgeven aan iets wispelturigs als de liefde.
‘Dat weekend hebben we een paar keer samen opgelopen, een beetje pratend over onze kinderen, veilig terrein. Toen hij aankondigde een dag eerder te vertrekken, voelde ik de sterke behoefte hem te bedanken voor zijn aanwezigheid. Niet door dat te zeggen, ik wilde het opschrijven.
‘Die avond liep ik voorbij de kring op elkaar gepakte mensen waar hij zat, brutaal botste ik tegen knieën, onhandige excuses uitend. Het is niets voor mij om zo mijn plek op te eisen, maar het moest. Nadat ik met moeite naast hem neer was geploft, gaf ik hem het briefje. Anderen moeten het hebben gezien, maar daar dacht ik niet aan. En wat ik te zeggen had, was geen geheim. Dat ik het fijn vond dat ik ontdekt had dat er ook lieve mannen bestonden, en dat ik hem alle goeds wenste voor de toekomst. Kalm nam hij het in ontvangst en zei: ‘Ik lees het straks, vind je dat goed?’
‘Die avond na het eten stond hij op en nam het woord: ‘Lieve mensen, dank voor het mooie weekend, ik moet er helaas vandoor.’ Alle ogen waren nog steeds op hem gericht toen hij vervolgens naar mij liep om me te kussen. Als enige van al die 35 mensen. Hij kuste me gewoon op mijn wang. Of niet gewoon, ik was perplex, maar het voelde geweldig. En toen hij weg was, vroeg iemand: ‘Jij en Jan?’
‘Ik kon niet opmaken of er jaloezie in haar stem klonk, maar haalde verwonderd mijn schouders op. Thuis stuurde ik hem een mail, nog steeds voorzichtig en formeel. Hoe blij ik was dat ik hem had leren kennen. En ook al verzette ik me nog steeds tegen iets amoureus, ik begreep wel dat hij te leuk was om er niets mee te doen.
‘Hij stuurde een Valentijnskaart en ik heb die dag tot de avond gewacht om die open te maken. Zelf had ik er een gestuurd van twee knuffelende teddybeertjes, met de tekst: ‘Meer zit er niet in Jan, maar deze knuffel krijg je van me.’ Hij schreef aan de binnenzijde: ‘Groet, Jan.’ Daarmee had Jan het gevoel dat het aan was tussen ons, maar ik moest nog veel schroom overwinnen.
‘Bij de eerste echte date een paar maanden later, wachtte hij me op bij een station op de Veluwe. Weer die opmerkzame ogen, weer dat Noorse vest: dezelfde man als in Limburg. Na de wandeling wilde hij koffiedrinken, maar ik zei: ‘Een wijntje dan toch, jongen.’ Misschien was dit de overgang van ‘stop Gerda’ naar ‘go Gerda’.
‘In het café begon een man ons vragen te stellen, of we op date waren. Ik moest lachen toen Jan braaf deed wat de man vroeg en mij een kus op de mond gaf. We waren de bleue fase voorbij en voelden ons niet ongemakkelijk, eerder op een prettige manier aangemoedigd. Al werd Jan bij het afscheid even later wel wat al te enthousiast toen hij me als een tiener begon te zoenen.
‘Weer wat later was er de ontmoeting tijdens het georganiseerde wandelweekend op Texel. Mijn zoon gaf die zondag een feestje voor zijn huwelijk, maar ik wilde per se naar Texel. Het was een onbekend moeten dat me daar naartoe dreef. Leuker dan Jan werd het nooit meer, wist ik, als ik niet voor hem zou kiezen dan zou ik altijd alleen blijven.
‘Na een slapeloze eerste nacht stond ik heel vroeg op. Om bij zijn kamer te komen moest ik de hele eetzaal door, waar een paar dames het ontbijt aan het klaarzetten waren. In mijn oude herenpyjamabroek en verwassen T-shirt klopte ik bij hem aan. Jan deed alsof hij me verwacht had, sloeg de dekens open en zei: ‘Kom erbij.’ Ik ben naast hem gaan liggen en we hebben elkaar innig omhelsd. Dat is zeven jaar geleden en vanaf dat moment zijn we samen.’
Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant