Het was dringen bij Herbie Hancock, ging er wild aan toe bij Sheila E. (die optrad met haar 89-jarige vader) en Anohni verzorgde een onverwachts hoogtepunt: een uitverkocht North Sea Jazz ging vrijdagavond in volle vaart van start.
schrijft voor de Volkskrant over popmuziek en jazz.
De gretigheid waarmee muziekliefhebbers zich vrijdagmiddag, op de eerste dag van het North Sea Jazz Festival door het Rotterdamse Ahoy complex spoeden, is bemoedigend. Dagelijks komen dit jaar 30 duizend toeschouwers naar Rotterdam, waarmee het festival opnieuw is uitverkocht. Even rustig de tijd nemen om het programma te bestuderen, is er voor de meesten ook dit jaar niet bij. Wie naar North Sea Jazz gaat, heeft zijn huiswerk goed gedaan: nog maar net binnen verspreiden de bezoekers zich via roltrappen en handig bewijzerde looproutes naar de zestien podia.
In de Nile, met een capaciteit van 12 duizend toeschouwers de grootste zaal, begint de Limburgse rockband DeWolff zeer aanstekelijk. Dankzij de toevoeging van blazers en zangeressen klinkt hun stevige gitaarrock soulvoller dan verwacht en blijkt Pablo van de Poel als zanger weer beter geworden.
Beneden is alle ruimte voor de nog zoekende festivalganger om te acclimatiseren. Een roltrap naar boven zijn de eerste zalen met wat we maar even ‘echte jazz’ noemen al snel tjokvol. Er vormt zich zelfs al een lange rij voor de Madeira, waar het Jazzorchestra of the Concertgebouw, met drie zangeressen, zijn nieuwe album presenteert, met muziek van Oliver Nelson.
De zaal voor duizend bezoekers bleek te klein. En wie te laat was voor het trio van pianist Sullivan Fortner, moest ook achteraan in de rij aansluiten. Die zou er het hele concert blijven staan.
Juist de jazzconcerten trokken vrijdag op de eerste festivaldag meer publiek dan de zalen aankonden. Goed, het was veel in- en uitlopen bij de Chileense tenorsaxofonist Melissa Aldana, maar ze liet zich er niet door uit haar concentratie brengen en gaf een fraai optreden.
Een stuk wilder ging het er beneden in de Nile inmiddels aan toe bij Sheila E., vooral bekend van haar werk met Prince. Als speciale gast had ze haar vader Pete Escovedo meegenomen, die zondag zijn 90ste verjaardag viert, wat hem alvast op een welgemeend ‘lang zal hij leven’ uit de zaal kwam te staan.
Aandoenlijk zo, vader en dochter, en papa liet op de timbales even horen van wie dochterlief het allemaal geleerd had. Maar het rommelige optreden kwam pas tegen het einde echt op stoom, toen Sheila E A Love Bizarre inzette, waarmee Prince van haar in de jaren tachtig een vedette maakte.
Inmiddels was het dringen voor de Amazon, met drieduizend stoelen de grootste ‘seated’ zaal op North Sea Jazz. Drie jaar geleden al bleek de ruimte veel te klein voor Herbie Hancock, vrijdag dé grote jazznaam in Rotterdam. Dit jaar leek werkelijk half North Sea Jazz het optreden van de 85-jarige toetsenist te willen zien. Hij liet weten graag nog eens terug te komen. Maar dan graag wel in een grotere zaal, voegen we eraan toe. Een Nile moet hij ook makkelijk aankunnen.
In die zaal mocht Mary J. Blige tegen middernacht het licht uit doen. De inmiddels 54-jarige r&b vedette was hier lang niet meer geweest en had zo te horen de zaal volgetrokken met veel jonge fans.
Ze heeft nog altijd een prachtige, wat breekbare stem, waarmee ze heel knap tussen soul, r&b en hiphop kan laveren. En die sneltreinvaart waarmee ze haar hits aaneenreeg, bijgestaan door zangeressen en dansers, dwong bewondering af. Het klonk allemaal wel heel gehaast. Ze trok vaak niet meer dan anderhalve minuut uit voor een liedje, en haar stem kwam moeizaam boven het modderige bandgeluid uit.
Misschien waren we nog teveel onder de indruk van Anohni, de zangeres die je eerder op een popfestival verwacht, maar in de Amazon zo krachtig en vol overgave zong zoals alleen de grootste soulsterren dat kunnen.
Een beetje onverwacht toch dit hoogtepunt, en we hadden best zonder de filmpjes met pratende wetenschappers gekund. Maar Anohni & The Johnsons hadden met hun tournee, die vrijdag afsloot, een missie: de wereld alarmeren over de milieuramp die zich voltrekt in de Australische Great Barrier Reef.
De filmpjes en interviews gaven Anohni’s performance extra zeggingskracht. Met jazz had het niet zoveel te maken, met soul des te meer, en de ontroering van een van haar mooiste liedjes You Are My Sister zinderde nog lang na.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant