DEN HAAG - 'Snapt u dat ik het moeilijk te geloven vind?' De rechter vraagt het wel drie keer kort achter elkaar als Frans met zo min mogelijk woorden zijn verhaal vertelt. Een verhaal dat op zijn zachtst gezegd meer vragen oproept dan het beantwoordt. Want Frans zijn verklaring over wat er met de fooienpot van het restaurant is gebeurd, is nou niet bepaald waterdicht.
Dit is een verhaal in onze serie Bij de Politierechter
De verdachte is een wat norse veertiger. Hij zit onderuit gezakt op zijn stoel, alsof het hem allemaal niet zo boeit. Hij was chef-kok in een vestiging van een grote keten en als zodanig verantwoordelijk voor het verdelen van de fooienpot onder het keukenpersoneel.
De pot werd één keer per maand gedeeld. Ook de bediening kreeg een deel, dat deed het hoofd van die afdeling. Tot het moment van uitdelen werd het geld bewaard in een kluis.
Begin vorig jaar vroeg Frans aan de financial controller van de vestiging of hij het geld voortaan per week kon krijgen. Dat mocht. Maar tegen zijn personeel zei Frans dat hij de kluis niet meer open kreeg omdat hij de code kwijt was. En dus werden er geen fooien meer uitgekeerd.
Het duurde tot begin mei voor de chef-kok niet meer wegkwam met zijn smoezen en werd ontslagen. Inmiddels was er wel ruim 21.000 euro aan fooi verdwenen en had Frans 53 collega's belazerd.
De rechter moet het verhaal uit de verdachte trekken. Op elke vraag komt een zo kort en nietszeggend mogelijk antwoord, maar uiteindelijk vormt zich toch een samenhangend geheel.
Frans wist de code van de kluis niet meer. Dus hij kon het geld er niet meer indoen. Ook de noodcode werkte niet. Daarom heeft hij de kluis mee naar huis genomen en daarna naar een slotenmaker, die het ding wel open kreeg.
Vervolgens heeft hij de kluis thuis op tafel gezet, met de kluisdeur open, en is hij met vakantie gegaan. Tijdens zijn afwezigheid is er iemand het huis in geslopen, want de achterdeur was niet op slot, en die heeft de kluis leeggehaald. 7000 of 8000 euro zat er in, geen 21.000.
'Waar is dat geld?', vraagt de rechter toch maar. 'Dat is kwijt', is het korte antwoord. 'Hoe kan dat?', vraagt de rechter. 'Weet ik niet.'
'U zegt er was ingebroken?' Frans blijft kortaf en zegt alleen 'ja'. 'Da's toevallig', ook de rechter is nu kort van stof. 'Ja.' De rechter wijst erop dat de kok ook nog een valse aangifte in elkaar heeft geknutseld van de vermeende inbraak in zijn huis, op oud briefpapier van de politie.
Hij had tegen zijn werkgever gezegd dat hij die aangifte had ingediend, maar de baas vertrouwde het knutselwerk van Frans niet en deed navraag bij de politie. Die wist van niks. Daarop werd Frans ontslagen.
'De manager zegt ons dat het vertrouwen in hem wel is beschaamd', probeert de rechter nog maar eens een reactie te ontlokken aan Frans. Die zegt: 'Dat vind ik echt heel vervelend.'
'Als u openheid geeft kan u dat beschaamde vertrouwen misschien repareren?' Frans reageert verontwaardigd: 'Dat heb ik nu toch gedaan? Er is ingebroken tijdens mijn vakantie. Het was niet eens 21.000 euro.'
De rechter wijst op de bonnetjes die het restaurantmanagement heeft overhandigd, waaruit een heel precies bedrag blijkt: 21.200 euro. De officier van justitie van het Openbaar Ministerie vindt dat ook meer dan voldoende bewijs, samen met de verklaringen van het personeel.
Ze eist een taakstraf van 240 uur en een voorwaardelijke celstraf van twee maanden. Ook moet Frans de hele fooienpot terugbetalen aan zijn oud-collega's. 'Het is een heel vervelend feit. Zijn verhaal is onaannemelijk. Hij geeft geen openheid en hij heeft geen berouw.'
'Wat is uw reactie?' Vraagt de rechter aan Frans. 'Nou, onterecht. Die 20.000 euro kan ik sowieso niet betalen. Een taakstraf is vervelend. Mijn overuren zijn niet uitbetaald en ik ben ontslagen. Nu word ik dubbelop gestraft.'
De manager van de restaurantvestiging krijgt ook nog kort het woord. 'Ik denk dat het wel goed is om aan te geven dat onze medewerkers er heel veel last van gehad hebben en ik wil mijn waardering uitspreken voor de politie.'
Frans krijgt het laatste woord, maar heeft niks meer te zeggen. 'Ik denk niet dat het zin heeft', bromt hij.
De rechter neemt in zijn uitspraak geen meel in zijn mond. 'De officier noemde uw verhaal onaannemelijk, maar ik vind het gewoon een groot kulverhaal.' Tegelijk vindt hij de eis wel erg streng. 'Ik doe er een onsje af en hou er rekening mee dat u bent ontslagen.'
Frans krijgt een taakstraf van 180 uur en een maand voorwaardelijke cel met een proeftijd van twee jaar.
'Dus als u weer een keer met uw vingers in de pot zit, dan gaat u een maand brommen', waarschuwt de rechter. Geen heel idiote waarschuwing, aangezien Frans eerder heeft verteld dat hij ergens anders weer als chef-kok werkt.
Ook moet hij het verduisterde geld terugbetalen aan zijn 53 oud-collega's. 'De staat schiet dat voor en gaat dat bij u terughalen. Dat was het. U kunt gaan.'
Frans perst er een ongemeend 'dank u wel' uit, staat op en beent met lange passen richting de deur. Zijn blik strak op de uitgang gericht, zodat hij zijn oud-collega's en -werkgever niet hoeft aan te kijken.
De naam van Frans is gefingeerd.
Source: Omroep West Den Haag