De lezersbrieven, over een foto uit Gaza, wie er tegen Rusland zou moeten vechten, de vraagtekens bij Het Zoutpad, de overheid die geld moet pompen in AI, of het meevalt met de ongelijkheid in het Westen, tips tegen pesten en wie nou eigenlijk de mol is.
Een foto als die van de Aarsman-collectie, van het gewonde kind in het ziekenhuis in Gaza, zou op de voorpagina moeten. En elke dag dat de ellende in Gaza voortduurt een soortgelijke, zodat we de verschrikkelijke feiten onder ogen blijven zien, en er hopelijk meer actie wordt ondernomen om het geweld te stoppen.
Wim van Hoof, Den Hout
Ik richt me tot Gerard Groot in Amsterdam, die liever wat oudere mensen aan het front ziet dan 18-jarigen die er ook niets aan kunnen doen. Ik ben geraakt door uw brief. Omdat ik weet hoe het voelt als de telefoon gaat met de mededeling dat een dierbare gesneuveld is in de strijd voor vrijheid. Ik heb dat namelijk iets te veel meegemaakt.
Mijn vrouw is Oekraïens, en ik ben een nuchtere Hollander. Samen hebben wij een dochter van 1,5 jaar. Wij hebben beiden een goede baan en zouden volgens u het dichtst bij het front gestationeerd moeten worden.
Wij weten wat oorlog is. En daarom nemen wij onze verantwoordelijkheid. Wij beiden hebben ons op een leeftijd van 44 jaar aangemeld als reservist. Wij gaan ons kind beschermen en nemen natuurlijk ook de bescherming van uw familie op ons. Wat gaat u doen om Nederland veiliger te maken?
Thijs van de Berg, Den Haag
Briefschrijver Marloes Telle vraagt zich af waarom lezers behoefte hebben aan houvast, zoals in het geval van The Salt Path. Ik heb het boek niet gelezen, wel de film gezien (voor alle #ophef uitbrak) en die liet mij in verwarring achter.
Waarom laten alle vrienden en familie van deze mensen hen te midden van alle rampspoed aan hun lot over? Zijn wij echt zo wreed? De onthulling dat het koppel de financiële problemen vooral aan zichzelf te danken heeft, werpt een nieuw licht op de motivatie van alle personages. Dat geeft inderdaad meer houvast bij het duiden van dit verhaal, dat toch te naar om waar te zijn blijkt.
Lotte Oostebrink, Groningen
Lees ik dat nou goed? De overheid dient te investeren in AI-bedrijven, en vervolgens een betrouwbare afnemer van de producten van diezelfde AI-bedrijven te zijn?
Dat klinkt als betrokken ouders die eerst het water, de siroop en de kraam voor hun kroost aanleveren, en daarna geacht worden de limonade te kopen. Want anders blijft het arme kind zitten met dat mierzoete dan wel zwaar aangelengde mengsel. Na afloop mogen de ouders dan de afwas doen en de rommel opruimen, terwijl het kind er met de opbrengst vandoor is.
Herman Roozen, Coevorden
In de krant schrijft Ruud Nijhof dat het allemaal zo’n vaart niet zal lopen nu volgens de nieuwe asielwetten ongedocumenteerde mensen in Nederland strafbaar zijn en mensen die hen helpen met een spreekwoordelijk geworden kop soep ook. Zo zouden vanwege gebrek aan capaciteit bij het OM alleen al deze hulpverleners nooit aangeklaagd worden, laat staan opgesloten.
Dat mag zo wezen (Nijhof heeft daar gezien zijn achtergrond meer inzicht in dan een leek als ik), maar hij gaat voorbij aan het feit dat met deze wetten alleen al het bestaan (!) strafbaar is voor ongedocumenteerden en bestraft kan worden met maximaal een half jaar celstraf. Diezelfde straf hangt hulpverleners boven het hoofd. Geheel en al los van de praktische problemen die volgens de heer Nijhof een veroordeling en een gevangenisstraf onmogelijk maken, blijft het feit dat deze mensen strafbaar zijn geworden en feitelijk als crimineel moeten worden gezien. Dat is een fundamentele wijziging van de rechtspositie.
Arjen Markus, Rotterdam
Het kabinet kondigt aan om 50 miljoen euro vrij te maken voor het aantrekken van buitenlandse topwetenschappers. Vergelijk dit eens met het asielbeleid: gelukszoekers en vluchtelingen van buiten de EU moeten zo veel mogelijk uit Nederland wegblijven, want eigen volk eerst. Waar blijft het geld voor wetenschappelijk talent van eigen bodem? Als het om migratie gaat, wordt er in Den Haag met twee maten gemeten.
Sven Schellekens, Den Bosch
Het opiniestuk van Jona van Loenen over het belasten van de verkoopwinst van woningen spreekt mij zeer aan. Ik wil er wel enkele kanttekeningen bij plaatsen, omdat hij voorstelt dat verbouwingskosten aftrekbaar zijn.
Ik heb mijn koopwoning nu 37 jaar in bezit, veel verbeteringen en verbouwingen gedaan, deels zelf, deels door professionele bedrijven. Maar natuurlijk niet alle bonnetjes en facturen bewaard.
Het rekening houden met verbouwingskosten is, in het algemeen, een heilloze weg. Dan blijkt opeens iedereen een nieuwe keuken en badkamer te hebben geplaatst voor ettelijk tienduizenden euro’s, aangetoond met bonnetjes van vrienden en familie, of gevonden bij Karwei. En de Belastingdienst heeft nimmer de capaciteit om dat te controleren.
Beter is het om per jaar van bezit van de woning de oorspronkelijke koopprijs te verhogen met een bepaald percentage, bijvoorbeeld de jaarlijkse inflatie of een nader te bepalen factor. Maar nogmaals, een heel goed voorstel, alleen welke partij durft dit aan?
Joep Langeveld, Hillegom
Leuk dat Daniel Waldenström met Piketty’s data concludeert dat het allemaal wel meevalt met de ongelijkheid. Tijdens het lezen bleef ik echter wachten op de onderbouwing. Die kwam niet. De kern lijkt: we zijn nu beter af dan honderd jaar geleden, dus niet zeuren. Dat is alsof je zegt dat klimaatverandering niet bestaat omdat het vandaag fris is voor juli.
Wat ontbreekt, is een serieus weerwoord op Piketty’s punt: dat extreme vermogensconcentratie bij een kleine elite leidt tot economische en politieke scheefgroei. Grote vermogens groeien namelijk makkelijker dan kleine, en onttrekken zich aan democratische controle. De Zweed prijst de democratie, maar lijkt blind voor het feit dat steeds meer macht zich juist daaraan onttrekt. Kijk naar Elon Musk in de VS.
Piketty pleit helemaal niet tegen ondernemerschap. Hij wil juist een dynamische economie, maar dan zonder dat alles bij een paar families blijft hangen. Alleen belasting op inkomsten uit vermogen, zoals Waldenström bepleit, is dan niet genoeg. Kortom: prima dat er debat is. Maar dan wel graag met betere argumenten dan ‘het valt wel mee’.
Leon Stille, Bollnäs (Zweden)
Een diepe buiging maak ik voor het fatsoen en de standvastigheid van de burgemeesters Peter Snijders (Zwolle) en Mark Boumans (Doetinchem) bij het huisvesten van statushouders. Nota bene twee zonen van Zuidoost-Drenthe, geboren te Dalen en Oosterhesselen.
Binnen hun partij, de VVD, is hun optreden helaas heden ten dage geen gemeengoed. Ik meen dat de opvolging van Jetta Klijnsma binnenkort aan de orde is. Voor mij mag de nieuwe Commissaris van de Koning in Drenthe een VVD-lid zijn.
Ton Selten, Emmen
Na het lezen van het artikel van Gijs Korenblik over pesten kan ik het niet laten te reageren vanuit een medegevoel met het gepeste kind. Ik heb 37 jaar les gegeven op een middelbare school en in de jaren tachtig hanteerde ik al de volgende methode, die ik graag verspreid en waarvan ik hoop dat veel docenten dit gaan toepassen.
Formeer rond de pester een groepje klasgenoten die de pester elke keer corrigeren en dus niet meelopen. En rond het gepeste kind een groepje dat hem/haar ondersteunt door ernaast te gaan zitten, in de pauze mee op te trekken, mee te praten et cetera. Wat essentieel is, is dat je met elke ondersteuner concrete afspraken maakt: hoe ga je helpen? En dat je elke week deze kinderen uitnodigt om te vragen of het lukt, en zo nodig de aanpak bijstelt. Het zorgt ervoor dat het pesten vermindert en het gepeste kind zich veiliger voelt.
Teja van Rooijen, Delft
Ach, wat jammer nou. De kolom met zo’n beetje alle uitslagen en de volledige klassementen van de Tour is uit de krant verdwenen. Het maakte het lezen van het etappeverslag van de vorige dag altijd extra leuk. Wie stond waar in welk klassement? Wie was de drager van de rode lantaarn? Wie waren de uitvallers? En allemaal gerangschikt in een mooi overzicht. Misschien kan de krant op zijn schreden terugkeren. Ik zou me nóg meer verheugen op mijn koffiepauze.
Jan Bert Kanon, Groningen
Het is altijd niet eenvoudig om te raden wie de mol is. Maar dit keer denk ik het zeker te weten: Pete Hegseth!
Maurijn van der Does, Deventer
Naar aanleiding van het artikel ‘Verzet tegen azc heeft domino-effect’ willen wij het volgende kwijt. Op 28 juni was in Haarlem ook een ‘verzetsbijeenkomst’, georganiseerd door Thierry Baudet en Wybren van Haga. De burgemeester had hun toestemming verleend voor het plaatsen van een podium met toebehoren. Dit alles nabij het Provinciehuis, waar de opvang gaat komen.
Deze Haagse politici hadden duidelijk hun landelijke achterban benaderd, want de aanwezigen droegen kleding met voorbedrukte teksten. Ook bewaking was aanwezig voor de Haagse politici, en Van Haga had een wapenstok in de hand.
De met een A4’tje uitgenodigde buurtbewoners verschenen in kleine groepjes, verdeeld in de podiumzijde en een tegendemonstratie aan de overkant, die binnen 24 uur was opgetrommeld. Deze laatste groep kreeg, behalve het recht van aanwezigheid, nergens toestemming voor.
Toch kreeg deze spontane plaatselijke tegenactie al meer mensen op de been dan de twee kopstukken uit de landelijke politiek voor elkaar hadden gekregen. Met teksten als ‘Een, twee, drie, vier, azc is welkom hier!’ en ‘Hoe laat is het? Solidariteit!’, maakten zij hun standpunt duidelijk.
Geen rellen, geen uitdagende situatie, niets liep uit de hand. De politie had weinig te doen behalve aanwezig zijn. Dit moet in de krant, dacht ik, zodat het een domino-effect kan krijgen. De Spreidingswet is in de Tweede Kamer bedacht, en wordt eenvoudigweg uitgevoerd door gemeenten en geaccepteerd door omwonenden.
Gewone mensen geven nieuwe buren een kans, zoals dat normaal gesproken overal in elke stad en straat gebeurt.
Hans Jansen en Wietske van Ommen, Haarlem
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant