Damaris Egurrola hoopt nog op een Nederlandse stunt op het EK. Maar de bankzitter kijkt ook al voorzichtig uit naar de verandering na dit toernooi, met een nieuwe bondscoach. ‘Natuurlijk doe ik dat in mijn situatie. Ik kan niet liegen.’
is sportverslaggever van de Volkskrant en schrijft over voetbal en handbal.
Na de Engelse veegpartij in Zürich geeft vrijwel niemand nog een stuiver voor de kansen van de Nederlandse voetbalsters. Om door te gaan, moeten ze zondag waarschijnlijk met minstens drie doelpunten verschil winnen van Frankrijk, dat op het EK nog niet verloren heeft. Maar in schier kansloze missies heeft Oranje minstens één specialist.
Damaris Egurrola kopte eind 2023 Nederland niet één, maar twee keer in blessuretijd naar de finaleronde van de Nations League. Met haar eerste doelpunt in blessuretijd tegen België leek de klus toen geklaard, maar omdat er op een ander veld werd gescoord, moest ze weer aan de bak. Geen probleem, drie minuten later lag haar tweede verlossende doelpunt erin.
Als speler van de Franse topclub OL Lyonnes kent ze de tegenstander in Basel bovendien als geen ander. Er is alleen één probleem: haar heldenrol tegen België is de uitzondering op de regel, want tot haar frustratie speelt ze in Oranje vooral een bijrol. Het is voor velen een mysterie waarom zo’n goede speler niet goed uit de verf komt, maar Egurrola kan dat zelf heel goed uitleggen.
‘Mijn rol is hier heel anders dan in Lyon’, zegt de middenvelder vlak voor het toernooi in het spelershotel. ‘Als ik op een manier moet spelen die niet geschikt is voor mij, dan trek ik aan het kortste eind.’
Na twee EK-wedstrijden is er weinig in haar situatie veranderd, want alleen tegen Engeland viel ze vijf minuten voor tijd in. ‘Natuurlijk wil ik spelen, natuurlijk wil ik me belangrijk voelen voor mijn land, maar de trainer beslist.’
Damaris Berta Egurrola Wienke (25) werd in het voorjaar van 2022 uit de hoge hoed getoverd door Mark Parsons, de voorganger van bondscoach Andries Jonker. De middenvelder werd geboren in Orlando, maar verhuisde op haar 7de naar Spaans Baskenland, waar haar vader vandaan komt. In vakanties voetbalde ze op pleintjes in Groningen, waar de wortels van haar moeder liggen, maar haar voetbalopleiding genoot ze in Spanje. Ze vertegenwoordigde Spaanse jeugdelftallen, maar na haar debuut voor het nationale A-elftal in 2019 werd ze niet meer opgeroepen.
Toen het Parsons lukte om haar te overtuigen van voetballand te switchen, waren de verwachtingen hooggespannen. De Baskisch-Groningse speelde toen al een jaar voor Lyon, een absolute grootmacht in het vrouwenvoetbal. En in Frankrijk is ze uitgegroeid tot een vaste waarde.
‘Ik speel daar alles’, legt ze uit. ‘Ik heb echt het gevoel dat ik een van de leiders ben. Ik voel me op mijn gemak, heb het vertrouwen van iedereen. En dan kom ik hier, en krijg ik niet de speeltijd om me te laten zien, om me op mijn gemak te voelen met de bal en zonder de bal, op het veld en ernaast. Die overgang is heel moeilijk.’
Dat is te zien bij de enkele keren dat Egurrola bij Oranje in de basis staat. De linkspoot is een type dat het moet hebben van haar inzicht, met slimme passes zorgt ze dat de bal in bezit blijft en op de juiste momenten naar voren wordt verplaatst. Bij Lyon is de verdedigende middenvelder op die manier een baken van rust, in het Nederlandse team oogt ze juist geregeld verloren. Vooral in de met 4-0 verloren wedstrijd tegen Duitsland eind mei deelde ze in de malaise, aan opbouwen kwam de controleur nauwelijks toe. Bij vlagen werden zij en haar teamgenoten aan alle kanten voorbijgelopen.
‘Dat heeft met vertrouwen te maken’, zegt ze. ‘En ook met aanpassing. De coach vraagt hier heel andere dingen van me. Ik wil doen wat hij zegt, maar ik krijg niet echt de speeltijd om dat voor elkaar te krijgen.’
Wat is het grootste verschil met Lyon?
‘Ik blijf normaal gesproken behoorlijk op mijn positie staan, om ervoor te zorgen dat de balans in het team blijft. De bondscoach wil vaak dat we echt naar voren springen, druk zetten, maar ik ben niet een van de snelsten. Als ik dat doe dan voel ik me nooit op mijn gemak, omdat ik het gevoel heb dat ik de ruimte achter me onbeschermd laat. Mijn gevoel zegt dat ik op mijn plek moet blijven.’
Het systeem van Jonker is je dus niet op het lijf geschreven?
‘De omstandigheden moeten bij spelers passen. Als vleugelspits zou ik me ook nooit goed voelen. En ook niet als ik op het middenveld heel veel fysiek werk moet verrichten en moet rennen. Dat is niet mijn soort voetbal. Ik ben niet de snelste speler ter wereld, maar mijn hersenen werken wel snel. En ik denk ook dat dat soms belangrijker is. Ik zou willen zeggen dat ik een andere speler kan zijn, maar hoe ik speel in Lyon, dat is wie ik ben.’
Kun je hier met Jonker over praten?
‘Ik denk dat hij weet dat ik niet tot mijn recht kom als we op een bepaalde manier moeten spelen. Hij blijft proberen om me te vertellen wat hij wil, maar op een gegeven moment is het gewoon zijn beslissing om me wel of niet op te stellen. Ik verspil ook geen energie door te denken dat het oneerlijk is. Het is gewoon niet aan mij.’
‘Iedereen ziet dat ik mijn best doe, het is niet omdat ik het niet wil. Ik werk ook al jaren aan mijn snelheid en acceleratie, en ik kan details veranderen en verbeteren, maar ik zal nooit zo snel worden als Lineth Beerensteyn. Bovendien hou ik van de manier waarop ik speel, ik hou van mezelf zoals ik nu ben als voetballer en ik ben niet van plan om dat te veranderen.’
Haar bijrol in Oranje tast haar zelfvertrouwen dus niet aan, maar ze heeft het geregeld moeilijk met de situatie. Bij familie, vrienden en ploeggenoten kan ze haar hart luchten en ze heeft een Spaanse mental coach die ze kan bellen als ze daar behoefte aan heeft.
‘Ik probeer van alles het positieve in te zien, het van de zonnige kant te bekijken. Ook van deze situatie kan ik veel leren, maar soms zit ik in mijn dark zone en dan lukt dat even niet. Als ik hier ben, probeer ik gewoon mijn best te doen, ook tijdens het EK. Dat verdienen mijn teamgenoten ook. Ik kan hier niet met een chagrijnig gezicht aankomen, maar natuurlijk is dat niet altijd even makkelijk. Het moeilijkste vind ik dat ik op de vorige twee toernooien ook niet echt een belangrijke rol kon spelen. Maar ik denk dat mijn kans ooit komt en als die komt, dan zal ik die pakken.’
Na dit toernooi komt er met Arjan Veurink een andere coach. Hou je je daaraan vast?
‘Dat is moeilijk om te zeggen, omdat we nu nog met dit toernooi bezig zijn, maar natuurlijk kijk ik in mijn situatie ook vooruit. Ik kan niet liegen. Er komt iemand anders, met een vrijwel volledig nieuwe staf; een nieuw begin. En hopelijk kunnen we met die nieuwe staf in de toekomst successen behalen, maar wel nádat we ver zijn gekomen in dit toernooi.’
De kans daarop is miniem, dat weet iedereen in het Nederlandse kamp na de 4-0 nederlaag tegen Engeland, maar zolang het niet definitief is, klampt iedereen zich vast aan het laatste sprankje hoop. En Egurrola is nog altijd Jonkers plan B: met haar kopkracht kan ze in een slotfase iets forceren, zoals die ene keer tegen België toen ze deed wat ze zo graag wilde: belangrijk zijn voor haar voetballand.
‘Ik sta nog steeds volledig achter mijn beslissing om voor Nederland te spelen’, zegt ze. Ze volgt twee keer per week online Nederlandse les, ook tijdens haar zomervakantie. Ze begrijpt vrijwel alles, kan zich goed verstaanbaar maken, maar het doel is nog altijd om vloeiend Nederlands te spreken.
‘Dat besluit nam ik natuurlijk voor mijn moeder. Maar ook omdat we in Nederland zoveel getalenteerde spelers hebben. De KNVB is een goede bond en het land staat helemaal achter ons. Dus nee, ook al is het nu soms moeilijk, ik heb nergens spijt van. En ik er ben 100 procent zeker van dat we op een dag iets gaan winnen.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant