Sem Verbeek (31) bewijst dat je er als laatbloeier en harde werker ook kunt komen, aan de tennistop. Hij wint als tweede Nederlander in de geschiedenis een Wimbledontitel in het gemengde dubbel, en laat het centre court klappen en ‘Happy Birthday’ zingen.
Met de trofee zo innig in zijn handen, dat de interviewster op centre court opmerkt dat hij ‘de prijs vasthoudt alsof het een baby is’, begint Sem Verbeek aan zijn opmerkelijke speech. De tennisser heeft zojuist geschiedenis geschreven. Hij is pas de tweede Nederlander die het gemengd dubbelspel wint op Wimbledon. Maar het gros van zijn woorden wijdt hij donderdagavond aan anderen.
Samen met Katerina Siniakova, de Tsjechische nummer een van de wereld in het dubbelspel, rekende de Nederlander donderdagavond bij zijn debuut op centre court af met het Brits/Braziliaanse duo Salisbury/Stefani. Het werd 7-6(3), 7-6(3). Plots is hij Wimbledonkampioen.
Of het publiek in het immense stadion wil klappen voor een andere Nederlander? Voor Tim van Rijthoven, die eerder deze week zijn afscheid aankondigde, maar hier op het gras in Londen ook euforische momenten kende. ‘Hij was een inspiratie voor mij en voor het Nederlandse tennis.’
Verbeek kent de harde lessen van topsport. Juist hier, bovenop de Olympus, vol van geluk, refereert hij aan onfortuinlijken als Van Rijthoven, die geblesseerd afscheid moeten nemen. ‘Zijn bericht raakte mij. Ik weet hoeveel deze baan hier voor hem betekent’, zal hij later toelichten.
En welja, nu het publiek toch in actie komt, stelt hij direct een vervolgvraag. Mijn vader is jarig, zegt hij zonder haperen in het Engels. Frank, daar zit hij, een wijzende vinger richting de spelersbox. Zouden jullie voor hem willen zingen? En met de microfoon onder zijn neus, zet Verbeek midden op centre court het ‘Happy birthday’ in.
Verbeeks weg naar succes was ook niet eenvoudig. Geen pad over rozen. Hij is 31. Een laatbloeier, maar hij begon dan ook pas op zijn tiende. In die tijd was hij vooral voetballer en groot fan van Ajax, zo vertelde hij in NL Tennis Podcast. Aan de hand van Wesley Sneijder liep hij ooit als jongetje het gras van de Arena op, waar hij in de pauze een keer mocht schieten en ‘gelukkig ook een heel mooi doelpunt maakte’.
Op zijn twaalfde koos hij voor tennis. Hij werkte de afgelopen jaren aan Project Sem Verbeek, zo vertelde hij. Hij groeide niet op als de getalenteerdste tennisser van zijn leeftijdsgroep, hoorde nooit bij de selecties, bij de besten. Maar dat hij op jonge leeftijd hard moest werken, werkt uiteindelijk in zijn voordeel, denkt hij. Hij kon niet leunen op alleen zijn talent. ‘Maar meer op discipline, en het talent om hard te kunnen werken.’
Ruim een jaar geleden overwoog hij zelfs te stoppen met zijn sport. Hij had tot een jaar geleden op Roland Garros nog nooit op een grand slam gespeeld. Hij stond buiten de top honderd op de wereldranglijst, had op dat moment geen vaste dubbelpartner en moest ‘van challenger naar challenger’; de mindere tennistoernooien waar het prijzengeld laag is. ‘En je moet het wel allemaal maar kunnen bekostigen.’
‘Als ik er op mijn dertigste niet van kan leven, heb ik genoeg andere doelen en ambities’, besloot hij. Maar die deadline werkte positief. Het maakte hem scherper, er kwamen betere resultaten. Zoals ‘het mirakel van Miami’, toen hij vorig jaar maart bij de Miami Open samen met John-Patrick Smith de kwartfinale bereikte. ‘En vanaf toen ging het stapsgewijs omhoog. Het is prettig, ook naar de mensen die me al die tijd steunden toe, dat ik nu bevestiging heb dat wat ik dacht dat erin zat, er ook echt in zit. Al is het op dit moment ook nog onwerkelijk.’
Het is half toeval dat hij hier staat. Vorige week verloor hij van Nederlander David Pel en zijn gelegenheidspartner Rinky Hijikata in de eerste ronde van het gewone dubbelspel, nadat hij een paar matchpoints niet wist te benutten. Dat deed zeer. Toen wist hij nog niet dat Pel uiteindelijk de finale zou halen, die zaterdag wordt gespeeld. Dat hij zelf door zou gaan in het gemengd dubbel was toen ook nog onbekend.
Hij stuurde een appje naar Siniakova, die hij kende via een gezamenlijke Australische kennis uit de tenniswereld. Zij wilde met hem dubbelen op Wimbledon, antwoordde ze. Maar alleen als ze in het enkelspel zou worden uitgeschakeld. Gelukkig voor Verbeek gebeurde dat precies op tijd. Zo werd zijn verblijf op Wimbledon verlengd. ‘Dat zij ja zei tegen mij, vind ik ook echt fantastisch.’
Siniakova is de Tsjechische nummer één van de wereld. Door haar winst donderdagavond heeft ze alle mogelijke dubbeltitels gewonnen. Op haar naam staan elf grandslamtitels. Ze is de nummer een van de wereld in het dubbelspel, de olympisch kampioene in het gemengd dubbelspel bovendien. ‘Hopelijk kunnen we het nog een keer doen?’, vraagt ze. Verbeek: ‘Ik zal altijd ja zeggen, geen zorgen.’
De enige andere Nederlander die in het gemengde dubbel succesvol was op Wimbledon, is Betty Stöve. Zij won in 1978 en 1981. De winst levert hem in tegenstelling tot winst in de gewone dubbel geen punten voor de wereldranglijst op, maar geeft wel een financiële boost. Het winnende duo strijkt samen 156.000 euro aan prijzengeld op. ‘Dat geeft mogelijkheden. Mentale ruimte ook. Ik kan in mezelf investeren, in het tennis. Bijvoorbeeld trainingskampen doen die voorheen te duur leken.’
Maar winnen op Wimbledon draait om meer dan het financiële, vertelt Verbeek. Het is echt een droom die uitkomt. ‘Het voelt alsof ik op een wolk zit. Al heb ik ook een glas champagne gehad.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant