is filmrecensent en schrijft een column over hedendaagse beeldcultuur.
In de rubriek Pics werpt filmrecensent Floortje Smit haar blik op de hedendaagse beeldcultuur. Deze week: niets dan de waarheid.
Twee dagen lang zat regisseur Sam Mendes met Ringo Starr aan tafel. Ze namen het script door van de biografie die Mendes over de Beatles-drummer gaat maken – regel voor regel. En Starr had, vertelde hij aan The New York Times deze week, een en ander laten aanpassen. Vooral wat zijn relatie met zijn voormalige echtgenote betreft. ‘Het was goed geschreven, maar het had niets met mij en Maureen te maken’, zei hij. ‘Zo waren we niet.’
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Maakt zoiets het script ook beter? Dat is nog maar de vraag. Het is in elk geval verstandig van Mendes om Starr tevreden te houden. Het laatste wat je wilt als je vier Beatles-films gaat maken, is dat een van hen zich tijdens de publiciteits- en Oscarcampagne opeens tegen de ‘waargebeurde’ film keert, omdat het niet zou kloppen. De filmgeschiedenis wijst uit dat zoiets funest is voor bezoekcijfers en prijzenkansen.
Maar wat als de hoofdrolspelers zélf onwaarheden vertellen? En je daardoor in de problemen raakt? Dat is wat de makers van The Salt Path nu overkomt. Ze dachten een waargebeurde bestseller te hebben verfilmd, over een sympathiek echtpaar dat klap op klap te verwerken krijgt: door een ongelukkige investering worden ze dakloos, en de man blijkt een slopende ziekte te hebben. Een wanhoopstocht langs de Engelse kust brengt verlossing. Een hoopvolle ode, kortom, aan de liefde en de natuur, een monument van veerkracht.
Maar deze week bleek uit onderzoek van de Engelse krant The Observer onder meer dat schrijver Raynor Winn en haar man dakloos werden omdat zij had gestolen, en dat de medische stand vraagtekens stelt bij het verhaal over zijn dodelijke ziekte. Als reactie liet Winn weten dat er niets gelogen is aan hun fysieke en spirituele tocht.
Hoe is dat nieuws aangekomen bij acteurs Gillian Anderson en Jason Isaacs, die intensief spraken met de mensen die ze spelen, en in interviews vertelden hoeveel indruk hun verhaal had gemaakt? En bij de producenten? Tot vorige week hadden die een hit in handen. De onafhankelijk geproduceerde film liep zo goed in de landen waar hij momenteel in de bioscoop te zien is (waaronder Nederland), dat het slechts wachten was op een fijne Amerikaanse deal, en misschien wel meer. Sympathieke, uitstekende acteurs, waargebeurd verhaal, feelgoodfilm – het is filmprijzen-lokaas. Dat lijkt nu allemaal onwaarschijnlijk.
Tegelijkertijd: maakt dit verhaal een bioscoopbezoek niet alleen maar aanlokkelijker? Voor nieuwsgierigen is het de ideale manier om snel te zien waar het over gaat – hoef je niet dat hele boek te lezen én je spekt vooral de portemonnee van de filmmakers. Daarbij boort het misschien een onverwachte, nieuwe doelgroep aan: de cynici. Weten dat de hoofdrolspelers van zo’n eerbetoon aan hartverwarmende menselijkheid in werkelijkheid misschien niet al te sympathieke jokkebrokken zijn, geeft de kijkervaring een intrigerend scherp randje.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant