Merthe Weusthuis praat in een nieuwe Netflix-docu voor het eerst over de avond waarop duizenden jongeren met Project X Haren haar dorp teisterden. Volkskrant-lezers reageren.
De avond van Project X was ik nietsvermoedend thuis, ik woon om de hoek bij Merthe. Ik had de hekken wel zien staan bij haar huis, maar ik had ook gehoord dat de burgemeester een plaatsvervangend festival zou organiseren op een bijgelegen voetbalveld. Geen zorgen dus.
Maar ineens zag ik een kolkende massa langs mijn deur bewegen die aangroeide met een snelheid van een overlopende regenrivier in Texas. Het was een losgeslagen meute – dreigend, anoniem, wachtend op een vonk om te exploderen. Een opmarcherend barbarenleger in onheilspellend duister. Mannen schreeuwden primitief alsof ze op weg waren naar het slagveld. Ik sloot deuren en ramen, deed alle lichten uit. Ik wist: als er maar eentje hier het pad opstormt, zijn de dolle hordes niet te stoppen.
Uiteindelijk zat ik op de vliering, het luik opgetrokken. Beneden stampten ze door de straat. Het hele dorp was ontploft en stond in brand. Er was een paar uur geen orde en geen hulp, onze wijk was onbereikbaar. Pas aan het eind van de avond stond er een ME-bus.
Tot op de dag van vandaag realiseer ik me niet alleen hoe griezelig dun ons laagje beschaving is, maar ook hoeveel landen er zijn waarin dit geen dramatisch incident is. Waar mensen dag in, dag uit doodsbang zijn en gebukt gaan onder wetteloosheid. En hoe het van levensbelang is dat we in Nederland altijd ergens ons recht en onze bescherming kunnen halen. Dat we de rechtsstaat die barbaren en corruptie tegenhoudt moeten koesteren en keihard en meedogenloos moeten strijden tegen de destructieve slopers daarvan.
Voor dat besef kan ik dat arme schoolmeisje van 15 uit 2012 alleen maar dankbaar zijn.
Trees Roose, Haren
Vrijdag 21 september 2012 nam ik na mijn avonddienst in het UMC Groningen de laatste trein naar Friesland. Die trein stonk van voor naar achter naar de stomdronken mannen die rookten, winden en boeren lieten, op de grond plasten en/of braakten. Ze waren naar Project X geweest ‘om te kijken of er wat te rellen viel’, zo vertelde er een die nog een béétje bij zinnen was.
Helemaal bij zinnen was de horde politieagenten die als laatste in groepen per deur instapte, ieders papieren controleerde en de hele meute er tien minuten later uitzette bij de eerstvolgende stop: een klein onoverdekte perron zonder faciliteiten, waar pas ’s morgens weer een trein zou komen.
Ik ben nog nooit zo blij met oom agent geweest!
Mariska Jansen, Harlingen
Merthe vertelt eindelijk haar verhaal over de gevolgen van haar verjaardagsfeestje in Haren. Laat mij dan eindelijk vertellen dat die nacht de schoenenzaak van mijn vriendin aan gort is geslagen. Winkelruiten aan diggelen, tassen en schoenen gestolen en interieur vernield.
Iets meer aandacht voor de slachtoffers van dit feestje zou wel op zijn plaats zijn.
Anita Kruiper, Hellevoetsluis
Fascinerend, de terugblik op het door Project X gekaapte verjaarspartijtje van Merthe Weusthuis. Een anekdote: op zaterdag 22 september, daags erna, reisde ik per trein van Utrecht naar Groningen. Onze stop in Haren werd door de conducteur als volgt aangekondigd: ‘Het volgende station is: Haren. Of zoals het sinds gisteren bekend staat: Slagharen.’
Onno Kosters, Utrecht
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant