Stress, een lekkage en drommen publiek voor het hek: zo ging het eraan toe op de Haagse openingsdag van reizend theaterfestival de Parade.
schrijft voor de Volkskrant over theater en human interest
Drie uur voordat de Parade in het Westerbroekpark in Den Haag zijn deuren opent, cruiset Tarik Moree (29) in een rood golfkarretje over het terrein. ‘Ik ben aan het knoxen’ zegt hij, Parade-jargon voor ‘allemaal shit aan het oplossen’.
Zojuist heeft hij een rondslingerende pallet gepromoveerd tot opstapje voor de wijnopslag, en nu vraagt de tetterende portofoon aan zijn broekriem aandacht voor de volgende crisis: ‘Er is een lekkage in de Katrina, de bar in de kerk. Stap in.’
Iets verderop in theatertent Teatro Cuatro is viervoudig Parade-act Kollektief op Kracht ook nog aan het opbouwen. ‘Het publiek loopt er maar omheen vanavond’, zegt acteur Jan Groenland van het jonge zeskoppige collectief, nadat hij net een theaterlamp aan een trapleuning heeft gemonteerd. Op de lange gele tribunebankjes liggen de gereedschapskisten open. Een ventilator moet voor koelte zorgen in de warme tent, die plek biedt aan 180 bezoekers.
Hun voorstelling Heimscheisser, over delen, designerkatten en heel hard schreeuwen maar nooit echt luisteren, is vanavond een van de openingsvoorstellingen, vertelt regisseur Nanine Kok terwijl ze een grote banner ophangt aan de buitenkant van de tent. Met 23 graden en een verkoelende westenwind is het volgens Kok ‘perfect Parade-weer’.
Dat was begin vorige week wel anders, toen de gehele inboedel – tenten, tapkasten, toiletten – bij meer dan 30 graden in vier dagen van Rotterdam naar Den Haag moest worden verplaatst. Het rondreizende theaterfestival gaat eind juli naar Amsterdam en sluit dit jaar af in Utrecht.
Half vijf, anderhalf uur voordat het terrein opengaat. Op de backstagecamping waar veel medewerkers en artiesten overnachten zitten Ravi Klarenbeek (16) en Moses Bosland (17) in hun tentje Fifa te spelen. Ze hebben hun eigen televisie en ‘een flinke hotspot’ meegenomen. Ze spelen nog even een potje voordat ze straks weer terrassen moeten schoonmaken.
De Amsterdammers vinden het maar een rare plek, die Parade: ‘De mensen zijn een beetje zweverig. Maar het betaalt goed: 8 euro per uur. Aan het einde van de zomer hebben we toch iets van 2.500 euro verdiend’, zegt Bosland. Het is zijn tweede jaar, en die mensen, die vindt hij stiekem toch wel leuk: ‘Alles mag hier ofzo, het boeit niet hoe je eruitziet. Dat vind ik wel dope.’
Achter de bar van Het Patronaat, de backstagetent in het midden van de camping, nippen jeugdvriendinnen Floren Bloch (23) en Anne Luz IJzerman (23) aan een blikje Sisi. Hier vindt elke nacht de fameuze ‘doorzak’ plaats, waar medewerkers en artiesten de dag feestelijk afsluiten en al ‘menig Parade-romance’ is ontstaan, aldus Bloch. En, niet onbelangrijk: ‘We gaan vanaf dit jaar weer condooms verkopen’, zegt Bloch. ‘Er gebeurt hier veel, maar dat moet wel veilig.’
Om zes uur is het druk voor de ingang. ‘Hallo Den Haag! We zijn er weer! We hebben er zin in! Hebben jullie er zin in?’, roept een enthousiaste jongen die de tickets scant. Nadat een enthousiast ‘yeah’ opstijgt uit de menigte gaat het hek opzij en stroomt het publiek binnen.
In de tent van Kollektief op Kracht is het drie kwartier voor aanvang van hun première nog ‘even flink aanpoten’. Technicus Bram van der Snel zit hoofdschuddend achter een laptop om de laatste muziekcues strak te trekken. Voor zijn neus een onaangeraakt bord rendang. Acteur Trix van Erkel, ‘gestrest’, terwijl ze haar zender soundchekt: ‘Je bent de hele dag aan het opbouwen en dan moet je zo nog spelen.’
Buiten rookt Jan Groenland, in blauw pyjamakostuum, nog snel een sigaret. ‘We hebben het net niet gered’, baalt hij. ‘Ik had nog even door de lichtstanden gewild, maar daar is geen tijd meer voor.’ Vlak voor het publiek binnenkomt staan ze dan toch met zijn zessen in een kring op het podium met de ogen dicht. Regisseur Kok spreekt de acteurs bemoedigend toe: ‘Jullie gaan het heel goed doen.’
Na dertig minuten teksttheater in een moordend tempo, een lachende zaal en een paar technische mankementen is de groep blij en kritisch. ‘Het publiek reageerde op de goede momenten, maar het ging ook nog een tikkeltje traag’, zegt regisseur Nanine Kok. ‘Het was een beetje overleven, maar dat is normaal voor een eerste voorstelling’, reageert Trix van Erkel. ‘Hou je kostuum maar aan’, zegt Kok, ‘over een halfuur moeten we weer.’
Terwijl de zon ondergaat, staat het rijen dik bij de wijnbar. ‘Het is zó druk’, puft Eva Bagijn (23). Toch voelt het op dag één van haar zesde Parade-zomer niet als werken. ‘Ik ben blij om iedereen weer te zien. Het is echt een familie; 80 procent ken ik van andere jaren.’
‘Het backstage leven máákt de Parade’, zegt ook ticketscanner Zilver Veger (23). Terwijl ze tassen controleert op eet- en drinkwaren: ‘Als de doorzak om zes uur sluit gaan we nog wel eens afteren in een caravan om te kletsen over het leven. Dat zijn de leukste nachten.’
Zo laat gaat Kollektief op Kracht het vanavond niet maken. ‘In de afgelopen vier jaar hebben we nog nooit zo’n heftige eerste dag gehad’, zegt acteur Léon de Vrede om half elf met een biertje in zijn hand. Vanavond zal hun Parade-tent dienstdoen als kampeertent, als het collectief met matjes en slaapzakken in het eigen decor zal gaan slapen. Morgen weer een Parade-dag.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant