Saskia Dekkers, te weinig geprezen Europa-verslaggever voor Nieuwsuur, was aan de Oder-Neissegrens waar verongelijkte mannen gezeten op klapstoeltjes door verrekijkers loeren naar vreemdelingen. Polen zet asielzoekers uit naar Duitsland, maar Duitsland vangt die niet op en stuurt ze terug naar Polen. De mannen met verrekijkers zeggen dat hun premier, Donald Tusk, niets doet tegen die duizenden asielzoekers, daarom nemen ze het heft zelf in handen. Op hun klapstoeltjes, want veel vreemdelingen zijn er niet te zien.
Over de auteur
Arno Haijtema is redacteur van de Volkskrant en tv-recensent.
Dat het niet gaat om duizenden asielzoekers maar om 330, sinds de uitbreiding van Duitse grenscontroles in mei, doet niets ter zake – het gaat om de onderbuik. Zoals meestal in asielpolitiek is de waarheid het laatste waar ze zich iets aan gelegen laten liggen. Tusk plaatst vanaf maandag 52 controleposten langs de Poolse grens; zo hoopt hij de burgerpatrouilles de uit extreemrechtse hoek aanwakkerende wind uit de zeilen te nemen. Helpt niet echt, maar gevoelsmatig wel.
Het was, zondag, een typische Saskia Dekkers-reportage. Onverschrokkenheid en ongetemde nieuwsgierigheid kenmerken haar al sinds haar correspondentschap voor de NOS in Parijs, jaren negentig. Ze roert actuele onderwerpen aan die niet vanzelfsprekend kijkcijferhits genereren: Europa (het woord alleen al!), asielzoekers, Schengen, gedumpte vluchtelingen aan de Pools-Belarussische grens, verdrinkende Afrikanen op de Middellandse Zee.
Dekkers is niet het type dat zich laat afschepen door woordvoerders of geroutineerde beroepsduiders: zij stapt recht op de wegens geweldpleging veroordeelde leider van de Poolse burgerwacht af, snuift de walm op van vreemdelingenhaat, legt bloot wat mannen met verrekijkers en blikvernauwing aanrichten als ze ‘het’ niet meer pikken.
In de Nieuwsuur-studio legde zij glashelder uit wat de haat teweegbrengt. Twaalf Europese landen hebben grenscontroles ingevoerd, asielzoekers gaan als pingpongballen heen en weer. Jammer dat het Dekkers aan tijd of scherpte ontbrak om presentator Jeroen Wollaars te corrigeren. Die sprak over het ‘asielsysteem dat wordt overspoeld door irreguliere migratie’. De terminologie die bijna gewoon, maar ook dehumaniserend is. Terwijl Dekkers voorbeeldig laat zien dat het over mensen en niet over een vloedgolf gaat. Het aantal asielzoekers daalt bovendien.
In de allerlaatste aflevering van het wegbezuinigde, satirische Plakshot roerde Roel Maalderink in zijn absurdistische straatinterviews (altijd hoogtepunten) ook de asielpolitiek aan. Hij vroeg aan voorbijgangers wat ze van vluchtelingen vonden. De antwoorden lieten zich raden: te veel, geen echte vluchtelingen, we zijn te gastvrij, zij worden verwend, en ‘wij’ maar werken.
En als het nou fout gaat in Nederland, met de inflatie en een regering die er een zooitje van maakt, wilde Maalderink weten, waar gaat u dan naartoe? Naar Spanje met het hele gezin, antwoordde de een. Naar Hongarije, klein boerderijtje in het land waar de premier wél iets tegen vluchtelingen doet. Naar de Canarische Eilanden, nog belastingvrij ook, antwoordde een derde. Benieuwd hoe gastvrij zij daar worden onthaald, die Hollandse gelukzoekers op de vlucht.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant