De lezersbrieven, over pfas, asielzoekers en (financiële) schade, wijsheid in de krant, waterijsjes en ouderen, Squid Game, herstelbetalingen, lezen op vakantie en extreem weer.
Nederland maakt zich druk over wie ons land binnenkomt. Asiel, migratie, draagvlak. We willen controle, overzicht, grenzen.
Op dezelfde dag dat de politieke opwinding hierover piekte, meldde het RIVM dat alle Nederlanders pfas in hun bloed hebben. De chemische troep zit gewoon in ons. Onuitgenodigd en permanent. Stoffen die kankerverwekkend zijn, je immuunsysteem aantasten en de vruchtbaarheid verlagen. Maar goed, geen Kamerdebat. Geen spoedwet. Geen emotie.
Ze dringen ons lijf binnen via de supermarkt, het kraanwater en het grasveldje achter de fabriek. We zijn verontwaardigd over wie ons land binnenkomt, maar murw over wat ons lichaam binnendringt. Die grensoverschrijding gebeurt in stilte. Geen debat. Geen ophef.
Vincent Luyendijk, Rotterdam
En, wat is de volgende stap? Je bent alleen een echte Nederlander als er genoeg pfas in je bloed zit? Dit is onderhand geen land meer waar ik me thuis voel.
Ruud Hilhorst, Utrecht
Als de hoeveelheid pfas in ons bloed toeneemt, waarom zijn wij dan nog zo snel aangebrand?
Hans Meijering, Rotterdam
Houdt er iemand de stand bij van de (financiële) schade die door de protesten tegen asielzoekerscentra wordt veroorzaakt versus de schade die ontstaat door ongewenst gedrag van asielzoekers?
Merel van Gaalen, Amsterdam
In een willekeurige zaterdagkrant van de Volkskrant staat meer wijsheid dan in de Handelingen van de Tweede Kamer van een heel jaar.
Paul Gerbrands, Valkenswaard
Bennie Waanders maakt zich zorgen om bejaarden die waterijsjes met een ongezond vet- en suikergehalte krijgen. Nou zou het vetgehalte in waterijs hem bij nadere beschouwing wel eens mee kunnen vallen, maar afgezien daarvan: wie durft hem te vertellen dat er aan ouderen zelfs glazen wijn, chocolaatjes en slavinken verstrekt worden?
De wereld lijkt verdeeld in enerzijds mensen die vinden dat dor hout niet snel genoeg gekapt kan worden, en anderzijds mensen die vinden dat elke mens moreel verplicht is 120 jaar te worden.
De eigenlijke treurnis is dit: beide partijen hebben gemeen dat ze als de dood zijn dat ouderen de laatste jaren van hun leven nog ergens van genieten.
Jessica Rijnboutt, Hilversum
Het was 2021 toen onze studerende kinderen een weekend thuis waren en met ons de Zuid-Koreaanse serie Squid Game wilden kijken. Een surrealistische serie waarin mensen meedoen met een mysterieus overlevingsspel. De enige die overleeft wordt een heel hoog geldbedrag beloofd.
In een van de eerste afleveringen moet men Annemaria Koekoek spelen. En degene die af is, wordt meteen neergeschoten.
Iedere avond tijdens het journaal breekt mijn hart weer bij het zien dat de hele wereld nu live Squid Game zit te kijken. Ik vraag mij af welke hoofdprijs Israël in gedachten heeft voor de winnaar, de laatste Palestijn die dit overleeft.
Hella Wanders, Haarlem
Hoogleraar filosofie Martine Prange heeft het over historische herstelbetalingen voor het vrouwenvoetbal, omdat ze al jaren zijn achtergesteld (Wetenschap, 5/7)). Maar er is een veel grotere achterstelling, namelijk die van heel veel andere sporten ten opzichte van voetbal. Is het misschien een beter idee om deze historische herstelbetalingen over te maken aan al die andere sporten?
Micha Hoogewoud, Hoofddorp
In de krant van zaterdag werden me veel aantrekkelijke meeneemboeken voorgeschoteld die ik deze zomer graag zou willen lezen op een niet te heet strand of in mijn eigen tuin.
De 500 kinderen van een fijne school in Noord-Drenthe met wie ik een kloeke dichtbundel schreef weten ook wel welk boek ze meenemen naar hun vakantieadres: meester, ik neem mijn eigen boek mee op reis en ga daar mijn eigen gedichten lezen.
Arjen Boswijk, Groningen
Ondergetekende stelt voor om bij berichtgeving over ‘extreme hitte’ voortaaan gewoon het woord ‘klimaatcrisis’ te hanteren, want het mogen dan wel records zijn, maar het is geenszins een wedstrijd.
Wees dus duidelijk, anders wordt klimaatbewustzijn niet serieus genomen als onderwerp. Wat het dus wel zou moeten zijn.
Jan Wieffering, Heerhugowaard
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant