Op vakantie vertelt Joost dingen aan een onbekende die hij zelfs zijn vrienden van thuis niet toevertrouwt. Hij voelt een diepe kameraadschap. ‘Ik had heel lang in mezelf verkeerd. Zij trok me eruit en voor het eerst gaf ik voorzichtig woorden aan emoties en situaties.’
is journalist. Voor Volkskrant Magazine interviewt ze wekelijks mensen over liefde en relaties.
Joost (67): ‘Ik was 17 en zat in de vijfde klas van het vwo en het leven ging mij voor de wind. De derde klas had ik met moeite gehaald maar de resterende jaren had ik mezelf een pretpakket cadeau gedaan en die zomer van 1975 ging ik voor het eerst met vrienden op vakantie. Weg van mijn ouders tussen wie het al een tijdje niet meer zo boterde, iets wat ik wel wist maar niet probeerde te voelen, wat aardig lukte. Een typische vluchtreactie, volgens mijn vrouw die het weten kan want zij is therapeut.
Hoe het ook zij, ik was die zomer goed gemutst. Met zijn vieren hadden we een camping geboekt in Saint-Raphaël, dat toen nog een rustig stadje was aan de Middellandse Zee. We hadden onze omafietsen op de trein gezet en waren op reis gegaan met zware fietstassen, wat ons veel bekijks had opgeleverd in de Parijse metro. Op de fiets zouden we de kust afrijden en al op de eerste dag maakte ik kennis met een meisje. Laurence heette ze, ofwel, zoals ze zelf graag zei: de enige Franse meisjesnaam die in het Engels een jongensnaam is – haar ouders waren beiden leraar Engels.
Mijn vrienden en ik waren naar het vlot gezwommen, zo’n veertig meter uit de kust. Daar was zij ook en bij toeval kwam ik naast haar te zitten. Na het uitwisselen van onze namen begonnen we wat te praten, plonzend met onze voeten in het glinsterende water. Ze was bijzonder knap, met donker haar en borstelige wenkbrauwen en ze had iets Frans adellijks. Het was meer dan zomaar jongen-meisje aantrekkingskracht dat maakte dat ik bij haar in de buurt wilde blijven. We begonnen elkaar te vertellen over ons leven, onze ouders en familie.
Ik scheel veel in leeftijd met mijn broer en zus die toen al de deur uit waren. Over wat er speelde in ons gezin sprak ik met niemand, ook niet met mijn vrienden. Laurence kon goed luisteren. Niet alleen dat, ze had geleerd hoe je vragen moest stellen zonder er een oordeel in te laten doorklinken. Zelf was ze hier aan het strand met haar tante, die haar nogal streng in de gaten hield, daarover zei ze ook het een en ander. Lang kon ze niet blijven, dat stond haar tante niet toe. Maar in de paar uur die we hadden ontstond er een soort vertrouwelijkheid die uitnodigde tot vervolgontmoetingen.
Een echte afspraak hebben we niet gemaakt voor de volgende dag, maar het strand daar was niet groot, en toen mijn vrienden en ik er ’s middags opnieuw arriveerden zaten zij en haar tante op dezelfde plek als eerder, allebei op een handdoek. Welke kleur haar bikini had weet ik niet meer, daar lette ik niet op, evenmin op haar lichaamsvorm, daar ging het me allemaal niet om. Ik betwijfel of ik enige verwachting koesterde op het gebied van zoenen of aanraken, het samen hangen op het vlot, het samen kijken naar de stoere jongens om ons heen die elkaar in het water gooiden, het wandelen dat we deden, de vloedlijn op en neer, het was me spannend genoeg. Ik voelde een diepe kameraadschap voor haar. Ik had heel lang in mezelf verkeerd. Zij trok me eruit en voor het eerst gaf ik voorzichtig woorden aan emoties en situaties.
Zonder ouders op vakantie gaan was al een voorschot op mijn volwassenheid, maar toen ik al lopend haar hand mocht pakken en we samen verder liepen, voelde ik me enorm trots. Over hoe mijn leven er later uit zou gaan zien, had ik geen idee, maar dit was veelbelovend. Ik ging ervan uit dat ik op een dag een vrouw zou vinden met wie ik de rest van mijn leven zonder ingewikkeld drama samen zou zijn, en ik wist dat dit niet Laurence was. Maar dat maakte deze ontmoeting niet minder magisch.
Zelfs al hadden we geen andere intentie dan wat praten en lopen, een ijsje eten of een Orangina drinken in een van die tentjes op het strand, als zij er was voelde ik me blij op een manier die anders was dan wanneer ik met mijn vrienden was. We maakten geen plannen voor na de vakantie, wisselden geen nummers of adressen uit, er is niet één foto van ons samen. Ze was te bijzonder en te mooi en te vooraanstaand en ik was te bleu. Andere jongens deden hun best indruk te maken, mijn verlegenheid heeft ze wellicht geïnterpreteerd als ridderlijk – onze liefde als dat het al was, was hoofs. En tegelijk een ervaring binnen een hele reeks van nieuwe ervaringen, die vakantie.
’s Avonds op de camping praatte ik niet over haar met mijn vrienden, dan speelde dit alles niet. Dan maakten we ons vrolijk over die ene Italiaanse jongen die in de modder voor zijn tent probeerde een witte broek aan te trekken zonder er een vlek in te maken. We deden spelletjes, hadden plezier, keken om ons heen naar andere meisjes. Drie dagen hadden we de camping geboekt, maar de laatste dag zaten Laurence en haar tante niet op hun vertrouwde plek op het strand. Ik wachtte even, zwom teleurgesteld naar het vlot waar mijn vrienden waren en even later zat ze ineens naast me.
Die middag heb ik haar lopend naar huis gebracht, toen ze afscheid wilde nemen vroeg ik of ik haar een kus mocht geven. Dat vond ze goed. Ze bood me haar wang aan en ik boog me naar voren en de volgende ochtend pakten de jongens en ik onze omafietsen zonder versnelling en reden 35 kilometer naar Mandelieu-la Napoule. Maar alsof ik, nu ik weg was, pas echt besefte wat ik in Saint-Raphaël had meegemaakt, besloot ik de volgende dag weer terug te fietsen. Mijn vrienden verklaarden me voor gek, maar ik wilde haar verrassen en koos op het strand een plek niet ver van de hare zodat ik haar meteen zou zien als ze aan kwam lopen. Wat zou ze opkijken. Ik wachtte, een uur, twee uur, maar die dag verscheen ze niet. Aan het einde van de middag fietste ik de 35 kilometer weer terug en hier stopt het verhaal van Laurence, het meisje met de jongensnaam, mijn enige vakantieliefde ooit.’
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Joost gefingeerd. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant