Zodra Dylan Groenewegen het parcours van Tour de France dit jaar zag, richtte hij zijn vizier op de openingsetappe in Lille. Maar harde wind en zware benen gooiden roet in het eten. De Belg Jasper Philipsen ging er met de winst en gele trui vandoor.
schrijft voor de Volkskrant over wielrennen en Formule 1.
Normaal bekijkt Dylan Groenewegen de avond voor een koers de route. Dan scrolt hij er een beetje doorheen en maakt hij een plannetje. De openingsetappe van de Tour de France was een ander verhaal. Die bekeek Groenewegen veel eerder, en veel vaker.
Maanden geleden had hij deze etappe uitgekozen, zijn focus erop gelegd. Toen de 32-jarige sprinter in oktober het parcours onder ogen kreeg, wist hij meteen dat 5 juli een mooie dag zou kunnen zijn. En dus stuurde hij ploeggenoot Elmar Reinders snel een appje: daar ligt een kans op geel. De eerste etappe werd omcirkeld in de agenda, het hoofddoel van het jaar.
Zeker een keer of vijftien bekeek hij het parcours, vertelt hij, voorafgaand aan de eerste etappe in de lobby van een hotel in Lille. De andere ritten van de Tour komen later pas. Sterker nog: verder dan de derde etappe had Groenewegen überhaupt nog niet gekeken.
Maar tijdens de eerste etappe gooide harde wind en zware benen roet in het eten. ‘Het was een heel zware dag, het ging harder dan verwacht’, vertelt hij na afloop bij de paarse teambus van Jayco AlUla. Zijn doel ging in de chaos van de waaiers verloren. ‘Ik had zware benen en zat te ver vanachter.’
Op zestien kilometer van de meet werd het peloton in waaiers getrokken. Favorieten Tim Merlier, Jonathan Milan en en ook Groenewegen misten de boot en konden niet mee sprinten om de zege.
Jasper Philipsen was wel mee. Hij finishte in de uitgedunde kopgroep voor Biniam Girmay en Søren Wærenskjold. ‘Het is jammer, het is een kans die je eens in de zoveel jaar krijgt’, reageerde Groenewegen. ‘Maar als de benen er niet zijn om te winnen, dan houdt het op.’
Vooraf verwachtte iedereen een hectische etappe. Dat bleek terecht. Vanwege de stevige wind (windkracht 4) en de grote belangen was het de hele dag nerveus. Valpartijen en breuken in peloton wisselden elkaar af.
Tijdritspecialisten Filippo Ganna en Stefan Bissegger waren de grootste slachtoffers. Zij moesten na een val opgeven. Ook Marijn van den Berg ging tegen het asfalt.
De waaiers zorgden ook voor de eerste tijdverschillen tussen de grote favorieten voor de eindzege. Soudal Quickstep, het team van Remco Evenepoel, miste de slag. De Belg kijkt nu al tegen een achterstand van 39 seconden op Jonas Vingegaard en Tadej Pogacar aan.
Het had voor Groenewegen een revanche moeten worden voor zes jaar geleden, toen de Tour ook begon met een vlakke etappe en sprinters mochten dromen van een gele trui. Het liep destijds anders voor de Amsterdammer. Met nog 1.7 kilometer te gaan belandde hij op het Brusselse asfalt en kwam er aan die gele droom snel een einde. Zijn toenmalige ploeggenoot Mike Teunissen pakte de overwinning en de eerste gele trui.
In Lille zou er een nieuwe kans zijn voor Groenewegen, wiens seizoen tot dusver nog niet helemaal wilde lukken. Hij pakte een rit in de Ronde van Hongarije, twee in Slovenië en moest op het NK vorige week genoegen nemen met plek drie. ‘Ik was er goed ziek van dat het niet lukte’, vertelde Groenewegen. ‘Maar het was wel goed voor het vertrouwen. Ik denk dat ik een hele goede sprint reed, maar helaas moest ik remmen. Het gevoel was wel gewoon zoals het moest zijn.’
Dus ging de knop snel om. Alle ogen waren immers vanaf oktober al gericht op die dag in Lille. Als Groenewegen zelf een finish mocht neerleggen, ja, dan zag die er zo uit. ‘Het is lang rechtdoor en dan moet de timing perfect zijn.’ Op VeloViewer, een programma waarmee je het parcours van een koers kan bekijken zoals je met het poppetje op Google Streetview kan voortbewegen, bekeek hij meermaals gedetailleerd de laatste kilometers in de finale.
Het bleek niet genoeg voor Groenewegen, al jaren een van, of volgens sommigen, de beste sprinter van Nederland. Hij wist immers al zes keer eerder een etappe te winnen in de Ronde van Frankrijk. Ook de laatste Nederlandse overwinning in de Tour staat op zijn naam. Vorig jaar won Groenewegen met zijn ‘batman-bril’ de sprint in de zesde etappe.
‘Het blijft sprinten. Er is ook altijd een kans dat het niet lukt’, vertelt hij. ‘Dan gaan we gewoon weer verder en komt er een nieuwe kans.’ Wanneer die kansen precies komen weet hij nog niet. Daarvoor moet hij de komende dagen het routeboek openslaan, en VeloViewer raadplegen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant