Over de reünieaankondiging (en de ticketprijzen) was een krap jaar geleden al veel te doen. Nu is Oasis écht terug het podium. En goed ook, zo zien we op de openingsavond in Cardiff.
schrijft voor de Volkskrant over popmuziek.
Kwart over acht. De lichten in het Principality Stadium van Cardiff gaan uit. De enorme videowand flitst aan: ‘This is not a drill’, dit is geen oefening. Daar klettert Fuckin’ in the Bushes uit de luidsprekers, de opzwepende intromuziek. En kijk nou, de eeuwig ruziënde broers Noel (58) en Liam (52) pakken elkaar bij de hand en heffen samen hun armen. Hier zijn ze, in vrede.
‘Beautiful people, it’s been too long!’ zegt Liam. Het is haast onmogelijk om géén kippenvel te krijgen als Noel de openingsriff van Oasis’ eerste live-nummer sinds 22 augustus 2009 aanslaat: Hello uit 1995. Zelfs toen de band in 2009 implodeerde, hadden ze het al zeven jaar niet meer gespeeld.
‘It’s good to be back, good to be back’, zingen 74 duizend extatische toeschouwers met Liam mee. De rugbytempel is elektrisch geladen.
Het tumult was groot, in augustus 2024: de aankondiging van de concerten, de torenhoge (en verraderlijk flexibele) ticketprijzen, de miljoenen fans die misgrepen in de voorverkoop. Nu is de grootste Engelse rockband van de jaren negentig écht terug. ‘En? Is het de 40.000 pond waard die je voor je ticket hebt betaald?’ informeert Liam sarrend, na een uur.
De start is overdonderend. Acquiesce. Morning Glory. Het geluid is snel op orde. Liam zingt uitstekend. De conclusie kan al snel
getrokken: Oasis heeft hard gerepeteerd en stáát er. Aan opsmuk doen ze ook in 2025 niet. Vuurwerk, rook, verplaatsingen rennen over het toneel? Oasis is er wars van en presenteert een ouderwets stadionconcert: statisch, cool, gezichten in de plooi, toeters noch bellen.
De dynamiek zit ’m niet in de stadionproductie, maar in de muziek, die in gevoelsmatige blokken tot ons komt. Blok 1: vol gas. Bring It on Down. Cigarettes & Alcohol. Blok 2: ‘Noel-sololiedjes’. Talk Tonight, Half the World Away: ze zijn prachtig en wat minder bekend. Hoewel? In Cardiff komt ook Half the World Away uit 74 duizend kelen als God Save the Queen voor een rugby-interland.
Ook de oudste Gallagher zingt overigens voortreffelijk, stiekem nog beter dan zijn broer, die gaandeweg meer moeite krijgt met de hoge uithalen en het refrein van Slide Away ‘onderlangs’ moet zingen.
Blok 3 bevat wat je midtempo rockballads zou kunnen noemen, met het door Noel gezongen Little by Little, maar ook Stand by Me en Slide Away. Little by Little (2002) neemt een bijzondere plek in: het is het enige lied uit deze eeuw (en dus uit Oasis’ laatste decennium) dat de setlist heeft gehaald. De overige 22 dateren allemaal uit de jaren 1994-1997.
Veel toeschouwers in Cardiff zien Oasis voor het eerst. Er zijn veel tieners en twintigers. En: veel meer vrouwen en meisjes dan er in 2009 op het testosteron-hengstenbal waren overgebleven. Wie nu dertig is, werd geboren in het jaar van Wonderwall en was amper vijftien toen Oasis stopte.
Tijd voor de finale. Blok 4: de anthems, waarin het publiek er nog een schepje bovenop doet. Live Forever en de stamper Rock ’n Roll Star vormen het eindsalvo waarvan iedereen weet dat het nog niet het eindsalvo is, want de toegiften laten zich raden.
Noel bedankt het publiek en doet iets dat het jonge Oasis waarschijnlijk oubollige onzin zou hebben gevonden: op kalme toon de bandleden voorstellen (over hen verderop meer). Noel zingt een prachtig The Masterplan en dan komen ze, achter elkaar: Don’t Look Back in Anger, Wonderwall en Champagne Supernova, zoveel gedragen meezingers, het is bijna te veel om te behapstukken.
Zo belangrijk en urgent als Maine Road of Knebworth (1996)? Nee, dat is deze avond in Cardiff natuurlijk niet, want het is een
nostalgietournee en band en publiek lijken dat ook wel een beetje te voelen. Maar als Oasis deze vorm vasthoudt, wordt Live ’25 wél een nostalgietournee die het hoogste doel zal bereiken: de massaal aanwezige jongere generaties laten horen en voelen hoe groot, goed en bijzonder het was, wat er rond 1995 rond die Gallaghers gebeurde.
Pop
★★★★★
4/7 Principality Stadium, Cardiff. Tournee.
Noel en Liam Gallagher verschijnen tijdens Live ’25 op de bühne met een Oasis-incarnatie die nooit eerder in deze bezetting samenspeelde. Uit de ‘21ste-eeuwse’ bezetting die in 2009 stopte, keren Gem Archer (gitaar) en Andy Bell (bas) terug. Luid bejubeld is de terugkeer van Paul ‘Bonehead’ Arthurs uit de nineties-bezetting. Achter de drums zit een Amerikaanse Oasis-debutant: Joey Waronker. Ondersteunende taken zijn er voor een toetsenman, een achtergrondzangeres en een trio blazers. De Live ’25-tournee bestaat uit 41 concerten, waarvan bijna de helft in Groot-Brittannië en Ierland. De overige concerten zijn Noord- en Zuid-Amerika, Japan, Zuid-Korea en Australië. De
verwachting is dat in 2026 het vasteland van Europa aan de beurt komt, maar bevestigd is er nog niets.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant