Oasis treedt weer eens op, vijftien jaar nadat de broers Gallagher met ruzie uit elkaar zijn gegaan. Miljoenen fans probeerden een kaartje te kopen, ‘slechts’ tachtigduizend van hen kunnen er vrijdagavond bij zijn. We bellen met popredacteur Menno Pot, één van die tachtigduizend.
is nieuwsverslaggever van de Volkskrant, met tech als specialisme.
Hallo Menno, waar ben jij nu?
‘Ik ben een paar uur geleden aangekomen in Cardiff. Net liep ik al even langs het stadion waar het vanavond zal losgaan. Het ziet al helemaal zwart van de mensen. Ik zag lange rijen voor alle kraampjes met merchandise. Ook bij mijn Airbnb, in een buitenwijk, zijn de Oasis-shirts overal te zien. Vanavond is hét moment, het eerste concert na vijftien jaar, en dat gevoel hangt ook echt in de lucht.
‘In het vliegtuig zag ik al Oasis-fans. Op het vliegveld ook. Ze komen vanuit allerlei landen op Cardiff af. Ik hoorde Spaans, Frans, Duits, Nederlands en Engels.’
Wat betekent dit concert voor jou?
‘Ik heb er enorm veel zin in. Ik doe dit werk nu al 27 jaar, dus wat dat betreft heb ik al veel gezien en meegemaakt. Ik sta er altijd vrij professioneel in, maar ik merk dat ik nu weer de kriebels krijg – dat ik ze over een paar uurtjes weer ga zien spelen.
‘Deze band heeft me heel veel plezier bezorgd. Ik zag ze in 1994 al optreden in Nederland. Eerder dat jaar hadden ze pas voor het eerst buiten Engeland opgetreden. Ik was toen 19. Ik heb ze daarna best vaak gezien, in Amsterdam, Den Bosch, op Pinkpop, in Utrecht. Ik heb de band zien opgroeien, en ben zelf ook opgegroeid, in hun schaduw. Hun muziek is me erg dierbaar.’
Waar zit dat ’m in?
‘Deze band heeft altijd al een aanstekelijke energie om zich heen gehad. Toen ze begonnen in 1994, maakten de Amerikaanse rockbands de dienst uit: Nirvana, Pearl Jam, Soundgarden. Die maakten sombere, zwaarmoedige muziek. Er sprak een depressief toekomstbeeld uit.
‘Toen kwam het Engelse antwoord, met bands als Pulp en Blur en Oasis. Die brachten energie met zich mee, bravoure. Oasis al helemaal, die maakten echte working class-Britpop. Andere groepen hadden wat Londens, die kwamen van de kunstacademie. Oasis, dat waren duidelijk jongens uit de arbeidersklasse van Manchester. Ze waren onbeschaamd, ze zijn altijd helemaal opgegaan in hun roem. De drank, de drugs, de seks, kom maar op, zeiden ze altijd.’
Hoe blijkt dat uit hun muziek?
‘Hun albums barsten al van de energie, maar hun optredens zijn al helemaal bijzonder – power, dat is het woord waar ik aan denk. Het is paradoxaal, want bij hun concerten komt totaal geen poespas kijken: je zult ze geen gitaren zien kapotslaan, er wordt geen vuurwerk afgeschoten.
‘Het is noest, stoer, die Liam en Noel Gallagher hebben altijd maar een beetje nurks en stoïcijns op het podium gestaan. Maar ze spelen zó goed, zó strak, dat ze iedereen weten mee te slepen in de muziek. De band lijkt te zeggen: wij hebben overal schijt aan, we hoeven niet gek te doen om de coolste band van de wereld te zijn.
‘Er was ook altijd wel een relletje om Oasis heen. Tijdens dat allereerste concert buiten Engeland, bijvoorbeeld: dat moest worden uitgesteld, omdat de band werd gearresteerd op de veerboot. De band had het op een zuipen gezet, en de broers waren weer eens met elkaar op de vuist gegaan.
‘Ik vond het schitterend, eerlijk gezegd: hier komt een zooitje ongeregeld, er ging een soort hooliganachtige loltrapperij van uit.’
Waar ging de breuk tussen de broers dan over, waardoor ze uit elkaar zijn gegaan?
‘Ja, waar gaan broederruzies over? Het ging waarschijnlijk over helemaal niks, of de opstapeling van jaloezietjes. Ze spendeerden waarschijnlijk gewoon te veel tijd samen. Er was altijd slaande ruzie.
‘Toen Liam en Noel in 2009 aankondigden te stoppen, zeiden ze dat ze echt nooit meer iets met elkaar te maken wilden hebben. Toch hing een reünie altijd wel in de lucht. Je kon er in Engeland ook op wedden: komt er een Oasis-reünie? Het gebeurde nooit, tot op het moment dat we de moed begonnen te verliezen.’
Dan zal het ook wel niet zo makkelijk zijn geweest om een kaartje te krijgen, of wel?
‘Voor dit concert heb ik gewoon een perskaart gekregen, via het platenlabel. Als fan heb ik ook geprobeerd kaarten te kopen, toen ik nog niet wist dat ik dit namens de krant kon gaan doen. Dat was echt een gekkenhuis: ik stond volkomen hopeloos achteraan in de online wachtlijst. Er waren 1,4 miljoen kaarten te koop voor deze tour. Desondanks grepen zo’n 14 miljoen fans mis. Het is vrienden van me wel gelukt, dus ik ga na de zomervakantie in Londen nog een keer.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant