is politiek commentator en chef van de politieke redactie.
Het achterstellen van statushouders op de woonmarkt botst met de Grondwet en plaatst gemeenten voor grote problemen.
Het nieuws dreigde even wat onder te sneeuwen, omdat dinsdag ook de strafbaarstelling van illegaliteit opeens tot wetgeving werd verheven, maar bijna op hetzelfde moment legde de PVV een politieke boobytrap onder de wet die de regie van de Rijksoverheid op de volkshuisvesting moet verstevigen.
Dat is op zichzelf een langverwachte wetswijziging met zeer brede politieke steun. De Rijksoverheid krijgt meer invloed op het aantal te bouwen woningen, op de bouwlocaties en op de doelgroepen. Als gemeentebesturen niet opschieten of notoire bezwaarmakers alles ophouden, krijgt het Rijk meer doorzettingsmacht.
Dinsdag voegde de gelegenheidscoalitie van PVV, VVD, BBB, SGP, FvD en JA21 daar echter een wetswijziging aan toe die het gemeenten uitdrukkelijk verbiedt om bij de toewijzing van sociale huurwoningen op wat voor wijze dan ook voorrang te geven aan statushouders, mensen die hier met succes asiel hebben aangevraagd.
De meeste gemeenten werken sinds jaar en dag met doelgroepen die met urgentie aan een huurhuis moeten worden geholpen, omdat anders dakloosheid of grote sociale problemen ontstaan. Denk aan: ex-gedetineerden, kwetsbare gezinnen met jonge kinderen, mensen met medische beperkingen, mensen wier huis is afgebrand.
En ja, ook statushouders. Het geval wil namelijk dat het Rijk al jarenlang grote druk uitoefent op de gemeenten om statushouders op te vangen. De asielzoekerscentra zitten deels zo vol doordat te weinig toegelaten mensen kunnen doorschuiven naar een woning. Dat wordt van links tot rechts erkend als een groot, praktisch maatschappelijk probleem.
In februari, toen er meer dan zeventienduizend statushouders in azc’s zaten, stelde PVV-minister Faber gemeenten zelfs een financiële beloning in het vooruitzicht voor elke gehuisveste statushouder. Zelfs Faber erkende dat zij weliswaar minder asielzoekers wenst, maar dat ze toch iets moest met de mensen die we hier al recht op een veilig heenkomen hebben gegeven.
Hoe moet een wethouder zich voelen die enkele maanden later te maken krijgt met een landelijk gebod om statushouders buiten elke mogelijke urgentieregeling te houden? Wat moet een wethouder denken die binnen de gemeentegrenzen een overbevolkt asielzoekerscentrum draaiende probeert te houden en nu deze mededeling krijgt vanuit Den Haag?
En dat staat dan nog los van de vraag hoe het PVV-amendement zich verhoudt tot de Grondwet, waarin toch tamelijk prominent staat dat allen die zich in Nederland bevinden in gelijke gevallen gelijk worden behandeld. Je kunt gemeenten niet verplichten om voorrang te geven aan wie dan ook, maar je kunt mensen ook niet bij voorbaat uitsluiten van een urgentieregeling. Dat gaat vroeg of laat sneuvelen in een rechtbank. Het is onbegrijpelijk dat ook zelfbenoemde ‘verantwoordelijke’ partijen als de VVD en de SGP daar zomaar ja tegen zeiden.
Zo bezien was het wel een passend sluitstuk van dit parlementaire jaar. De drang tot politieke profilering kreeg een steeds groter deel van de Tweede Kamer in de greep, terwijl de vragen over de praktische gevolgen, de uitvoerbaarheid en de rechtmatigheid van politieke beslissingen steeds verder naar de achtergrond verdwenen.
Gelukkig hebben we ook nog een Eerste Kamer.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant