Van een schuchter bandje met twee frontvrouwen die onweerstaanbare liedjes lieten horen, groeide Wet Leg uit tot een band met songs die meer om het lijf hebben, een band bovendien die ook stadions weet te bespelen. Zoals zaterdag te beleven is op DTRH.
schrijft voor de Volkskrant over popmuziek.
Vraag aan Rhian Teasdale, gewoon om het even zeker te weten: dat verhaal van dat reuzenrad, is dat echt waar?
‘Ja. Hoezo? Geloof je het niet?’
Gewoon fijn om zeker te weten dat een van de leukste, meest tot de verbeelding sprekende oprichtingsverhalen uit de popmuziek van de laatste jaren op waarheid berust.
Het gaat zo. Twee vriendinnen van het Zuid-Engelse eiland Wight, Rhian Teasdale en Hester Chambers, besluiten tijdens de laatste uren van een popfestival het heerlijke weekend af te ronden met een ritje in het reuzenrad op het festivalterrein. Ze zijn moe, maar ook euforisch, na een weekend vol goede bands. Als hun bakje boven de lichten van het terrein zweeft, voelt het alsof de wereld aan hun voeten ligt en spreken ze, hoog in de lucht, af om samen een band te beginnen.
We schrijven de zomer van 2018: Teasdale is dan 25, Chambers 24. Ze ontmoetten elkaar tijdens hun studie en deden samen een popopleiding aan het onderwijsinstituut Platform One in Newport, hoofdplaats van het Isle of Wight.
Die band, Wet Leg, komt er ook en schiet in juni 2021 raak met de debuutsingle: het onweerstaanbare, lijzige onzinliedje Chaise Longue. Ze zijn vrijwel direct de Britse indiehype van de zomer (al zit optreden er in dat tweede coronajaar nauwelijks in) en ze hebben genoeg soortgelijke oorwurmen achter de hand (Wet Dream, Ur Mom) om van het titelloze debuutalbum (2022) een enorm succes te maken, zelfs – en dat is uitzonderlijk voor Britse gitaarbands – in Noord-Amerika.
Wet Leg wint twee Brit Awards en twee Grammy’s. Het dankwoordje van Teasdale op het Grammy-gala in Los Angeles zegt veel over Wet Leg: ‘Dit is zo grappig. Dank jullie wel allemaal. Wat doen we hier eigenlijk? Ik heb geen idee, maar hier staan we dan.’
‘Het is fijn dat we van Isle of Wight komen’, zegt ze nu, ‘en dat we, toen het succes kwam, geen 18 meer waren, maar 28. Dat maakte het makkelijker het hoofd koel te houden. Als je je band Wet Leg noemt, neem je jezelf sowieso al niet te serieus.’
Nu is het tijd voor hoofdstuk 2. Zeven jaar na het reuzenrad, en drie na dat fijne debuutalbum, ligt het tweede album Moisturizer klaar om op 11 juli te verschijnen. Dit weekend kan Nederland alvast kennismaken met de nieuwe liedjes: zaterdag, op het grootste podium van festival Down the Rabbit Hole in Ewijk/Beuningen.
‘Het is wel spannend, ja’, zegt Teasdale. ‘Op de vraag of ons tweede album al af was, zijn we op zeker moment ja gaan antwoorden, om de druk er voor onszelf een beetje af te halen. Yep, hij ligt klaar. Terwijl hij dus nog lang niet af was.’
Wet Leg staat nu voor een beslissend moment. Nieuwkomers zijn ze niet meer. Moisturizer moet ‘gewoon’ goed zijn (en we verklappen het maar alvast: dat is hij ook). Op een tweede album moet je erin slagen jezelf te blijven als band, maar toch ook genoeg te veranderen om van progressie te kunnen spreken.
‘Het begin was het moeilijkst: de fase waarin je naar een leeg vel papier zit te staren. We hadden niets geschreven tijdens de tournees, en mijn songschrijfspier was slap en lui geworden. We hebben even vakantie genomen, eind 2023 thuis kerst gevierd met onze families en in januari en februari hoofdzakelijk geluierd. Daarna zijn we samen in een huis in Southwold gaan zitten om te schrijven, in landelijk Suffolk, niet ver van de kust. We hadden geen songs, maar wel veel ideeën. Toen we eenmaal bezig waren, werd het al snel weer leuk. Even ongedwongen als de eerste keer. Dat hebben we goed aangepakt, denk ik.’
In de Utrechtse Werkspoorkathedraal, waar Wet Leg op bezoek is om een radiosessie op te nemen, kun je één ding ook zónder de nieuwe muziek al vaststellen: de Rhian Teasdale die het interviewkamertje komt binnenstappen, is een andere vrouw dan de Rhian die we tijdens de clubtournee van 2022 op een handvol Nederlandse podia zagen.
Toen koos ze vaak voor een soort schoolmeisjesuiterlijk met geruite rok en kniekousen. De nieuwe Rhian Teasdale is afgetraind, op het pezige af, met flinke spierballen. Er zijn wat extra tatoeages op haar lichaam verschenen, diamantjes op haar voortanden geplakt. Haar donkere haren zijn gebleekt en gekleurd, net als haar wenkbrauwen.
En: ze is losser geworden. Losser in elk geval dan de vrouw die we in mei 2022 in kleine Nederlandse zalen als, hier in Utrecht, Ekko zagen spelen. Wet Leg had puike liedjes, maar kwam nog vertederend schuchter over.
‘We staarden als konijnen in de koplampen’, zegt ze daar nu over. ‘Als je met je eerste singles zo snel opstijgt als wij deden, komt het er in de praktijk op neer dat je een flink deel van je oefenruimte-uren al voor publiek staat te spelen.’
Een jaar later stonden ze drie avonden op rij voor 55 duizend mensen in de Johan Cruijff Arena. Als voorprogramma van de immens populaire Britse popkroonprins Harry Styles, welteverstaan, die ervoor koos om op zijn stadiontournee indierockbands de avond te laten openen: Wolf Alice bijvoorbeeld, maar ook Wet Leg.
‘Ik was sowieso nog nooit bij een stadionconcert geweest’, zegt Teasdale, ‘en de meeste popsterren uit de Harry-categorie volg ik eerlijk gezegd niet, dus ik wist niet wat we moesten verwachten. Konden we zo’n ruimte bespelen? Zou Harry’s publiek ons wel pruimen?’
Het werd een dubbele meevaller. ‘Harry’s fans zijn jong, enthousiast en loyaal. Ze omarmden ons al op internet voor de tournee überhaupt begonnen was. We hoorden er helemaal bij. We hebben zoveel geleerd van Harry’s team en band. Punctualiteit, professionaliteit, perfectionisme. Je moet in zo’n stadion wel een beetje weten wat je doet en hoe je het op het podium brengt, anders kom je niet over. Die ervaringen neem je weer mee naar podia van je eigen formaat.’
In de zomer van 2024 speelden ze weer in stadions, nu met de Foo Fighters. Zo maakte Wet Leg de vlieguren en leerde het de lessen waarvoor ze eerder geen gelegenheid hadden.
Op Moisturizer betaalt het zich uit. Wet Leg is duidelijk nog Wet Leg, de dragende single Catch These Fists bewees dat meteen al, maar tegelijkertijd lijkt dat nummer door een andere band te worden uitgevoerd: steviger, zelfverzekerder. Teasdale noemt het ‘beefy’.
Ze realiseerde het zich eigenlijk pas toen ze erop werd gewezen door Dan Carey, de producer van hun beide albums. Hij is in Groot-Brittannië veelgevraagd, ook door bands als Wet Leg die niet tot de stal van zijn eigen Speedy Wunderground-label horen.
‘Toen we Moisturizer hadden afgerond, vroeg Dan wanneer ik voor het laatst naar ons eerste album had geluisterd. Ik zei, naar waarheid: toen het net af was, daarna nooit meer. Die avond heb ik het opgezet en ik herkende ons spel bijna niet. We hebben die liedjes zo vaak live gespeeld dat ze ongemerkt met ons zijn meegegroeid. Moisturizer hebben we gemaakt met dezelfde producer, in dezelfde studio, op dezelfde manier. Dat hij anders klinkt, is omdat we een andere band zijn.’
Het album is, behalve ‘beefier’, ook dansbaarder dan zijn voorganger. Het is bovenal een bandalbum. Waar Wet Leg het album van Teasdale en Chambers was, met een erbij gezochte begeleidingsband van drie langharige mannen, droegen die mannen aan Moisturizer ook hun muzikale ideeën bij. Wat is gebleven, zijn die vreemde teksten van het vrouwelijke frontduo, over liefde, huiselijkheid en gekke voorvallen.
Zo kun je de song Davina McCall opvatten als een grappige knipoog naar de bekende Britse tv-presentator die in het verleden onder meer de Britse editie van Big Brother presenteerde, maar eigenlijk gaat het ook over lekker kneuterig thuis zijn met je geliefde. Teasdale zong ook op het eerste album al wel liedjes van dergelijke strekking. Subtiel verschil: die gingen over mannelijke geliefden. Nu gaan ze over de non-binaire geliefde met wie ze alweer drie jaar gelukkig is en die door Teasdale consequent wordt geanonimiseerd (‘mijn partner’).
In Catch These Fists gaat het nog over een man, al was hij niet bepaald relatiemateriaal: ‘I just threw up in my mouth/ when he just tried to ask me out.’ Don’t Speak is een liefdesliedje van Hester Chambers over háár partner, bandlid Joshua Mobaraki.
Ook Chambers is erbij in Utrecht, maar interviews geeft ze liever niet. Het is geen geheim dat ze aan een sociale angststoornis lijdt. Op de freaky hoesfoto van Moisturizer, een gek, typisch Wet Leg-verzinsel, zit Teasdale gehurkt klaar om ons te bespringen, terwijl Chambers zich heeft afgewend, zoals ze dat op het podium ook vaak doet, zich concentrerend op haar gitaar, liefst achter een gordijn van lange haren.
Het is haast niet meer voor te stellen dat Wet Leg, ten tijde van Chaise Longue, gepresenteerd werd als een band met twee frontvrouwen. Op het podium werd al snel zichtbaar dat Teasdale de leadzangeres en natuurlijke blikvanger is, maar waar zij die rol met steeds met verve naar zich toetrok, kroop Chambers juist steeds meer in haar schulp. Teasdale vindt het zichtbaar moeilijk om te reageren op die vaststelling.
‘Ja, vooral omdat Hester er niet bij is. Ik ken haar al zo lang. We waren al tien jaar vriendinnen toen we in dat reuzenrad stapten. In de band heeft ze gelukkig geen last van sociale angsten. Ik ga op dezelfde manier met haar om als vroeger. Onze vriendschap is nog hetzelfde, maar ik merk wel dat ik meer de frontvrouw ben geworden, terwijl we het juist nu meer dan ooit samen doen. Tijdens interviews, zoals nu, mis ik haar.’
Moisturizer Domino/V2 (verschijnt 11/7)
5/7 Down the Rabbit Hole, Ewijk (Hotot, 19.30u)
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant