Peter Buwalda is schrijver en columnist van de Volkskrant
Ik ben gefascineerd door Alexander von Humboldt, de befaamde negentiende-eeuwse natuurvorser en ontdekkingsreiziger.
‘Je hebt een podcast over hem beluisterd, bedoel je.’
‘En zojuist een biografie besteld. En een stripboek over een van zijn reizen.’
‘Ik vind dat je eerst die biografie moet lezen, en dan pas de strip.’
We kijken elkaar zwijgend aan, een staredown. ‘Maar ik heb Het meten van de wereld al gelezen, de roman van Kehlmann. Die gaat over mijn held.’
‘Maar dat vond je geen goed boek, toch?’
‘Nee. Maar ik ga nu weer door, oké?’
Het zou me namelijk niet verbazen als ik in een vorig leven Von Humboldt ben geweest. Hij was een rusteloze ziel die overal op afging, geen jungle was veilig voor hem, overal klom hij tegenaan of in, of ging eraan hangen. Alles wat hij tegenkwam (m)at hij op, insecten, rare vruchten, en ga zo maar door. (Echte details ken ik niet, bovengenoemde boeken zijn nog niet binnen.)
Wel kan ik al melden dat Von Humboldt graag inlandse drankjes opdronk die medicijnmannen als giftig bestempelden, om te kijken of ze wel echt giftig waren. Viel mee, hij piste ze gewoon weer uit, en trok verder. Ook vernam ik dat hij dol was op vulkanen, waarover ik al jong een spreekbeurt gaf. Von Humboldt beklom die vulkanen niet alleen, hij daalde er ook met gevaar voor eigen leven in af.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
‘Dat laatste zeiden ze niet in die podcast. Volgens mij verzin je dat.’
‘Hij zette zichzelf anders wel herhaaldelijk onder stroom. Om te weten hoe dat was.’
‘Wat is dat voor gelul dat jij zijn incarnatie zou zijn, eigenlijk?’
‘Omdat ik zo erg niet reis, al zes jaar heb ik nul reizen gemaakt, jij bent mijn getuige, dat het bijna onvermijdelijk is dat Von Humboldt in mij zit. Alleen een Von Humboldt zou dat volhouden, na al dat excessieve reizen van hem, omdat hij er tabak van had, zijn portie gehad, maar vooral omdat hij wel eens wil ervaren hoe het is, zo excessief niet-reizen.’
‘En?’
‘Minstens zo zwaar.’
Omdat ik weinig enthousiasme bespeur, verzwijg ik maar dat ik van de week, toen het 35 graden was, een experiment op mezelf heb uitgevoerd, of misschien deed Von Humboldt het wel, in mij zittend. Tegen alle voorschriften in kocht ik een Snickers. Doe ik vaker tijdens de boodschappen, ik heb erover bericht, sterker, ik kan die Snickers-columns wel eens bundelen tot een kloek werkje. En steevast waarschuwde ik de lezer de consumptie stil te leggen in de zomermaanden. Een Snickers moet hard zijn, en dus koud.
Maar klopt dit wel? In een vlaag van Humboldtiaanse nieuwsgierigheid gooide ik er een op de band. Het meisje achter kassa: puilogen.
Het klopte. Daar sjokte Peter von Humboldt over het walmende asfalt, met tussen duim en wijsvinger een druipende reep. Het prachtige papiertje kreeg ik er niet eens af, volledig vastgezogen aan de zachte chocolade, net als mijn bovenkaak aan mijn onderkaak.
Omdat het gesprek dood dreigt te vallen, zeg ik: ‘Hij was trouwens fel gekant tegen de slavernij.’
‘Jij ook, wil je zeggen.’
‘Nou ja, het valt me wel op. En natuurlijk landschappen, hij zag voortdurend overeenkomsten, als eerste beschouwde hij de natuur als één groot geheel.’‘Nu je het zegt, jij vindt ook alle landschappen hetzelfde, namelijk saai.’
‘Zo is dat.’
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns