is filmrecensent en schrijft een column over hedendaagse beeldcultuur.
In de rubriek Pics werpt filmrecensent Floortje Smit haar blik op de hedendaagse beeldcultuur. Deze week: eens een seksbom, altijd een seksbom
Dat stémmetje. Actrice Mariska Hargitay doet na hoe haar moeder, actrice Jayne Mansfield, kirrend met journalisten praatte. Verschrikkelijk vond ze het, vertelt ze in de nieuwe HBO-documentaire My Mom Jayne. Alles in haar verzette zich tegen het hypergeseksualiseerde imago van haar moeder.
Hoe is het om de dochter te zijn van een seksbom uit de jaren vijftig? Zeker als je nooit de kans hebt gehad om haar werkelijk te kennen? Toen Hargitay 3 jaar was, kwam haar moeder om het leven bij een auto-ongeluk. Hargitay en twee van haar broertjes overleefden de crash.
Lees niet de pulp die over haar is verschenen, waarschuwde haar vader haar later. Maar het publieke imago van Mansfield was onontkoombaar. Blond, borsten, benen, zonder echt memorabele films. Zestig jaar na haar dood zullen weinig mensen een genuanceerder beeld van haar hebben dan Hargitay.
Mansfield is de zoveelste vrouw uit de (film)geschiedenis die een andere, frisse blik verdient. Via Hargitays persoonlijk gemotiveerde zoektocht leer je Mansfield kennen als een hoogopgeleide, grappige vrouw, die vijf talen sprak en piano en viool speelde. Eentje die dolgraag beroemd wilde worden en daarom, intelligent als ze was, een analyse maakte van hoe dat moest.
Na haar komst naar Hollywood kreeg ze te horen dat ze ‘overduidelijk talenten had waar ze te weinig mee deed’: ze verfde haar bruine haar platinablond en de jurken werden strak. ‘Er zijn twee dingen belangrijk als je filmster wilt worden’, zei ze in een interview. ‘Je moet kunnen acteren. En je moet bekend zijn.’ Ze investeerde vooral in dat laatste door zichzelf met slimme stuntjes tot de meest gefotografeerde vrouw te maken, als een soort realityster avant la lettre.
Haar dommeblondjesgedrag, inclusief dat irritante stemmetje, was een rol, om een voet tussen de deur te krijgen. Dat vertelde Mansfield ook doodleuk in interviews. Alles doordacht en toch één essentiële denkfout maken: het publiek zag wel dat ze een slimme parodie probeerde te zijn op Marilyn Monroe, maar haar talenten interesseerden niemand.
Als ze even wat noten viool mag spelen op televisie, onderbreekt presentator Jack Paar haar: ‘Who cares… kus me!’ Ze kon het systeem niet te slim af zijn. Zelf kiezen voor een imago betekent niet dat je er ook controle over hebt. Ze kreeg nooit de films die ze wilde.
Het seksbomlabel bleek zelfs de loopbaan van haar dochter te beïnvloeden. Hargitay vond het zo vreselijk dat ze altijd diametraal voor het tegenovergestelde koos, vertelde ze in de glossy Vanity Fair. Ze maakte carrière in ernst: de actrice is vooral bekend als Olivia Bennett, de donkerharige, serieuze, professionele rechercheur in Law and Order: Special Victims Unit.
Yin en yang, geen Bennett zonder Mansfield. Ook dat is een fascinerend element uit de Hollywoodgeschiedenis.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.