In ‘Jurassic World Rebirth’ zijn de personages dun en verveelt het verhaal al snel. De dino’s zelf zijn ronduit lelijk.
Op papier lijkt er weinig mis te kunnen gaan bij een heropstart van de Jurassic-filmreeks. Je stelt een gevarieerd reisgezelschap samen dat afreist naar een afgelegen tropisch oord, om dat daar kennis te laten maken met een variatie aan dinosauriërs, in zo’n door hoge hekken omzoomd doch nooit veilig terrein.
Popcornvermaak in optima forma. De dino, weten we al sinds Steven Spielberg de dieren weer tot leven wekte in Jurassic Park (1993), is simpelweg gemaakt voor de bioscoop.
Zo verschijnt Jurassic World Rebirth alweer vlot na het ‘slotstuk’ Jurassic World: Dominion (2022). Het samenleven van mens en dino, in de vorige (en tweede) trilogie nog gepropageerd als de enige weg in de ‘neo-jura’, blijkt toch minder haalbaar dan gedacht. Zie de laatste grootstedelijke en zieke brachiosaurus, die het New Yorkse verkeer ophoudt aan het begin van het nieuwe zomerspektakel van regisseur Gareth Edwards (Rogue One: A Star Wars Story).
Het is een aardige openingszet. Waar de Jurassic-reeks eerder al zelfbewust zinspeelde op de disneyficatie van de dinosauriërs, door het prehistorisch fauna als pretparkvermaak op te voeren in Jurassic World (2015), preludeert de nieuwe film alvast op onze dino-verzadiging. De mensheid, in de film, is nu wel uitgekeken op alle nieuwe (of oude) soorten; ze kwijnen weg als gevolg van ziekte en verwaarlozing.
Enkel op wat afgeschermde eilanden leven nog gezonde exemplaren. Die blijken van (financieel) belang voor de medicijnenindustrie, dus wordt er een geheime expeditie op touw gezet. Die bestaat uit een overduidelijk onbetrouwbare afgevaardigde van de farmaceuten (Rupert Friend), een standaard nerdy paleontoloog (Jonathan Bailey), plus twee stoere militair-experts (Mahershala Ali, Scarlett Johansson). Ook haakt er ter plekke nog een zeilend gezin aan, dat te flets blijft voor die eer.
Funest, voor de vervoering, is de wijze waarop David Koepp de actie en het drama structureert. De Jurassic-scenarist van het eerste uur geeft het team de opdracht om het bloed van de allergrootste dino’s te verzamelen, op zee, land en in de lucht. Een script als een videospelletje, dat al vlot verveelt.
Ook de oneliners klinken suf. Bij een paringsdans van twee reuzendino’s: ‘Dat zie je niet elke dag!’ De personages zijn dun, zelfs het gerenommeerde deel van de cast krijgt maar weinig om mee te werken. Johansson oogt fier, dat wel. Dan resteren altijd nog de dinosauriërs zelf, die ook de wat mindere Jurassic-delen naar een plezierig niveau tilden. Ze werden steeds intelligenter, nog gevaarlijker. Per film zagen ze er wéér beter uit. Dit keer niet. Lompe, soms ronduit lelijke gedrochten zijn het, in het verplicht aandoende Jurassic World Rebirth. Dino’s? Doorlopen.
Avontuur
★★☆☆☆
Regie Gareth Edwards
Met Scarlett Johansson, Rupert Friend, Mahershala Ali, Jonathan Bailey, Manuel Garcia-Rulfo
133 min., in 146 zalen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant