De promotie naar de eredivisie was voor Telstar een verrassing, en de club moet dan ook aan de bak. De Volkskrant ging kijken bij de eerste training. Waarom spelers voor Telstar zouden kiezen? ‘Hier mag je op je bek gaan.’
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Als hij hier, aan de rand van het veld van VV IJmuiden, even reclame mag maken voor Telstar als club van begrensde mogelijkheden, hoe zou hij dat dan doen?
Trainer Anthony Correia antwoordt onmiddellijk: ‘Wij zijn een platform voor iedere speler om zich te laten zien, of je nu oud of jong bent. De kans om minuten te maken is groter dan bij welke andere club. Zo’n platform waren we ook in de eerste divisie, maar nu in extreme mate. We gaan door met een vrije manier van voetbal. We krijgen betere tegenstanders, maar ook in de eredivisie kunnen we dynamisch voetballen. Dat is leuk om te doen en om te zien. Alleen het proberen is al de moeite waard. Daarbij is het niet erg als we op onze bek gaan.’
Het is druk rond het veld van VV IJmuiden, bij de eerste training van de club die na 47 jaar zijn rentree maakt in de eredivisie. Na decennia te hebben vertoefd in de marge van het betaald voetbal, noopte de onverwachte promotie tot de ultieme make-over van de club, die vooral groot was als cultclub. Klein, fijn, sympathiek, weinig succesvol.
In de kantine klinken telkens hits van de Amerikaan Teddy Swims: Bad Dreams, Lose Control. Juist dat is niet de bedoeling in IJmuiden. Dromen zijn wild en mooi en overal is controle, zij het na forse inspanning. De ondergrond in het stadion, dat weer Buko Stadion gaat heten nu reclame voor gokbedrijven (het was 711 Stadion) verboden is, is op deze zaterdag van de eerste training een egale zandvlakte. Het kunstgras is weg, een eis van de eredivisie. Daarom moest Telstar op zoek naar een andere trainingslocatie, want op echt gras trainen in het stadion, is ook te veel gevraagd van de mat.
Een supporter van het eerste uur in 1963, Joop Kuvel (75), staart over het zandveld, helemaal alleen. Hij mijmert over wat is geweest en wat nog komen gaat. De stroken gras bijvoorbeeld. Later zal Telstar definitief trainen bij een andere buurtclub, het veel kleinere Waterloo op de grens met Driehuis, dat een veld makkelijker kan overdragen aan de profs dan de grote amateurclub VV IJmuiden, die de capaciteit zelf nodig heeft. Maar veld 1 van Waterloo is nog niet goed genoeg en veld 2 is zo weinig gebruikt, dat er een soort volkstuin is ontstaan. Dus voorlopig traint Telstar bij VV IJmuiden, waar het nu toch vakantie is.
Technisch manager Peter Hofstede leidt het bezoek vanuit de entree van het stadion binnendoor naar het trainingsveld. Langs de mooie hoofdtribune, het oude Paviljoen, langs het karakteristieke huisje met koopwaar voor supporters en langs de containers waar het krachtcentrum komt en waar het uitvak een eigen sluis krijgt voor bezoekende supporters. Gelukkig is het hek open. Even de Tolsduinerlaan oversteken en daar is het trainingsveld.
Hofstede vertelt dat er geen geld is voor dure spelers met hoge salarissen. Of, zoals Correia zich uitdrukt: ‘Kom je om euroknallers binnen te halen, dan moet je niet komen.’ Correia doceert voetbal, in relatie tot economie. In Nederland spelen 34 clubs betaald voetbal. Telstar bungelde qua begroting onderin, in de eerste divisie. Na de sensationele promotie behoort de club opeens tot de beste achttien clubs, in sportief opzicht. ‘Maar qua begroting zitten we niet bij de eerste achttien. Misschien staan we op dertig.’
Laat het ietsje hoger zijn. Feit is dat een potentiële speler ook naar de begroting kijkt, naar het mogelijke salaris. Nou, de begroting stijgt van 4 naar 8,5 miljoen. Correia: ‘We verliezen het te allen tijde met geld. Waar gaan we winnen? Met het verhaal. Het verhaal Telstar. Wat kunnen we iemand bieden? Welk type voetbal gaan we spelen?’ Het spelersbudget, dus het totale loon beschikbaar voor de selectie, stijgt van 1 naar 2 miljoen. ‘Dat was tot voor kort ondenkbaar, dat dat zou gebeuren.’
Voorheen bekeken een paar pensionado’s de eerste training, plus drie of vier toevallige voorbijgangers, nu is er 150 man of meer. Ze jagen op handtekeningen en foto’s van doelman Ronald Koeman en co en ze zijn nog steeds totaal verrast door de promotie, ook voor ouderen het absolute hoogtepunt in hun liefdesleven met Telstar. Marco de Boer (60), die het uitlaten van de hond combineert met een bezoek aan de training, zag ongeloof in het supportersvak, toen Telstar vorige maand in Tilburg afstand nam van Willem II. ‘Er waren huilende mensen. Maar in de tweede helft groeide dat gevoel: ongelooflijk, we gaan het redden. Als Telstar zich dit seizoen handhaaft, vind ik dat een nog grotere prestatie dan de promotie.’
Nu is het werken geblazen. Spelers zoeken, de accommodatie renoveren. Voldoen aan allerlei eisen van de KNVB. Correia: ‘Het is heel bijzonder wat er gebeurt. Ik heb respect voor de mensen op kantoor, hoe ze alle problemen aanvliegen. Het is mooi om mee te maken.’
Iedereen is druk. Directeur Leon Annokkee gebruikt een paar keer de term gekkenhuis, van 1.001 problemen die op te lossen zijn, maar dat gaan ze gewoon fiksen bij Telstar. ‘Iedereen denkt mee, iedereen wil erbij horen.’ Dat hij zijn vakantie voorlopig kan vergeten, is zijn minste zorg. Zie Correia in woonplaats Velserbroek door de plaatselijke supermarkt lopen, in dribbeltempo. Inschatten bij welke kassa hij het snelst aan de beurt is. Af en toe zwaaien naar iemand die hem groet, sterkte wenst of alsnog feliciteert. Boodschappen in een rugzakje en weg. Goed slapen, rusten.
Op de eerste training begroette hij veertien contractspelers. Achttien is het minimum. Met een lach: ‘We mogen nog niet eens de competitie starten.’ In de voorbereiding trainen jeugdspelers mee, loerend op hun kans. Telstar kijkt rustig wat er op de markt gebeurt. In elke linie is ervaring nodig. Het gaat om rust in de groep, om hiërarchie. ‘Al moet ik zeggen dat de generatie die eraan komt, niet heel gevoelig is voor hiërarchische verhoudingen.’
Een van de nieuwelingen is Milan Zonneveld (21), een bijna 2 meter lange spits die iets van de leemte van de naar NEC vertrokken publiekslieveling Youssef El Kachati mag invullen, al is hij dan een ander type. Ook snel, ook met diepgang, maar toch anders. Waarop hij zich het meest verheugt? ‘Alles is nieuw. Nieuwe dingen leren. Ik laat me verrassen.’
Het is een apart verhaal, met Zonneveld. Hij is een jongen uit de regio, uit Heemskerk. Hij werkte vier jaar voor de plaatselijke staalreus Tata Steel en voetbalde laatstelijk in de tweede divisie voor Quick Boys, de hofleverancier van Telstar. Hij reed in vijftig minuten naar Katwijk voor de training, en nu duurt de reis nog maar een kwartiertje, van Heemskerk naar IJmuiden. ‘Mijn meisje woont in Beverwijk. Misschien ga ik een keer met het pontje naar de training, dat is nog sneller.’
Zijn familie zat al geregeld op de tribunes bij Telstar. Hij hield altijd contact met de club. Nu was het moment voor de transfer gekomen. Hij had al eens bij Volendam gespeeld, maar redde het daar niet. Hij voltooide zijn opleiding als procesmanager, kreeg een vaste baan bij Tata, hervond het plezier in voetbal in zijn woonplaats, werd kampioen met ADO’20 in de derde divisie en bleef dromen van een leven als prof. En zie, nu is het alsnog gelukt. Sterker nog: hij gaat niet van de tweede naar de eerste divisie, maar hij maakt een reuzensprong naar de eredivisie.
‘Ik zal het moeten waarmaken.’ Al begrijpt hij dat Telstar vermoedelijk nog een spits zal aantrekken. ‘Met alle respect: 34 wedstrijden in de eredivisie, dat is misschien nog te hoog gegrepen. Maar dat is niet aan mij. Het is gek. Toen ik op gesprek was, was Telstar nog niet eens gekwalificeerd voor de play-offs. Toen ik tekende, stonden ze in de halve finales. Ik had geen rekening gehouden met de eredivisie. Het is een mooie bijkomstigheid. Het zal fysiek zwaarder zijn dan in de KKD (de eerste divisie). Niet alleen met trainen, ook door de kwaliteit in de eredivisie. Ik zal moeten aanpoten. Ik moet het meemaken en ben heel benieuwd. Het is een droom, van Quick Boys naar de Arena.’
Ja, naar de Arena, want op de eerste speeldag van de eredivisie ontmoet Telstar in Amsterdam Ajax. De handelingssnelheid van Zonneveld moet omhoog, hij wil een krachtiger lichaam. ‘Ik ben aardig op de goede weg.’ Nu hij niet meer bij Tata werkt, heeft hij meer tijd voor het krachthonk. Het is een kwestie van hard werken.
Al met al is het simpel. Of zoals Correia zegt: ‘We moeten gewoon zorgen dat we een geweldig seizoen draaien.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant